Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Vliegtuig als vluchtelingentent

Arjan Lock vanuit de Centraal-Afrikaanse Republiek (2)

Al meer dan jaar is de Centraal Afrikaanse Republiek (CAR) in het nieuws vanwege bloedige gevechten tussen christenen en moslims. En zelfs tussen christenen onderling. EO-directeur Arjan Lock reist momenteel met een cameraploeg door dit tot op het bot verdeelde land voor EO-Metterdaad. Voor EO.nl/geloven houdt hij een blog bij.

Bangui, 21 mei

Het was een dag vol indrukken. De stortvloed aan verhalen over geweld, angst en honger denderen nog door mijn hoofd, maar ik hoor ook nog de schaterlach van de kinderen uit het vluchtelingenkamp.

We beginnen de dag met een bidstond bij Tear. Zij hebben een klein team die de opdracht hebben om de hygiëne (latrines, zeep, schoon water) te verzorgen in de kampen. Met hen gaan we naar een buitenwijk van Bangui. Onderweg zien we veel zwaarbewapende Franse soldaten, een schril contrast met het ogenschijnlijk gewone, dagelijkse leven op straat. Eenmaal aangekomen zit er een grote groep vrouwen op de grond voor een paar grote tenten. Ze krijgen net voorlichting hoe met hygiëne om te gaan, een levensvoorwaarde in de overvolle kampen.

Rachelle
We worden voorgesteld aan Rachelle, een wat oudere vrouw. Met donkere ogen kijkt ze me aan. Ze vertelt over haar eenvoudige leven, een uurtje rijden buiten de hoofdstad en hoe daar op een dag een wreed einde aan kwam. De Seleka overvielen haar huis, schoten haar man voor haar ogen dood en haar zoon werd vluchtend in de rug geraakt. Zittend bij het lichaam van haar man smeekte ze te mogen sterven maar al lachend braken ze haar arm en vertrokken. Nu heeft ze letterlijk niets meer. Tenminste, behalve de kleren die ze aan heeft, bezit ze een kleedje om op te liggen en een lege zak met het embleem van een vluchtelingenorganisatie. ’s Nachts kruipt ze bij de andere vrouwen in de tent, legt de zak op de grond, slaat het kleedje over haar heen en wacht op de nieuwe dag. Een dag zonder perspectief en met wrede herinneringen. Of ze ooit terug gaat weet ze niet, ze heeft er niets meer te zoeken. Ik kijk in haar vermoeide ogen die zoveel hebben gezien. We hebben even contact, maar dan keert ze weer terug in haar eigen wereld.

Vliegveld
’s Middags vertrekken we naar het grootste vluchtelingenkamp van het land. Meer dan 160.000 mensen vluchtten begin december 2013 naar het vliegveld, de enige plek waar buitenlandse militairen hen veiligheid konden bieden. In de stad werden duizenden mensen vermoord, vrouwen verkracht en huizen in brand gestoken.  Wraakactie volgde op wraakactie. Eenmaal aangekomen betrokken ze de hangaars, de leegstaande vliegtuigen en al snel het immense stuk land rond de landingsbaan van Bangui International Airport.  Inmiddels lijkt ook hier het gewone leven zijn gang te gaan. Kinderen komen ons luid roepend tegemoet, er wordt gekookt en de eerste groentetuintjes worden netjes bijgehouden. Het is een bizar gezicht om tussen de vliegtuigjes door te lopen die zijn omgebouwd tot onderkomens voor vluchtelingen. Terwijl moeders een potje klaarmaken onder de vleugels gebruiken de kinderen de cockpit als speeltoestel. 

Lachsalvo
Maar ook hier gaan achter de vrolijk lachende gezichten dezelfde verdrietige verhalen schuil. We spreken Laetitia die haar moeder dood aantrof in huis, haar broer werd tot bloedens toe geslagen met een kapmes. De details van wat ze onderweg gezien heeft zijn te gruwelijk. Een lieve moeder van drie kinderen die niets liever wil dan dat haar dochters naar school kunnen, vertelt dat het haar niet lukt ze iedere dag eten te geven. Werk is er niet en op heel veel hulp hoeft ze niet te rekenen. Omdat de avondschemering nadert moeten we weg. Op de terugweg lopen er tientallen kinderen met ons mee. Een beetje aandacht levert grote lachsalvo’s op. De verhalen van die dag verdwijnen even naar de achtergrond. Met gebaren maken we plezier. In mijn hart bid ik dat deze kinderen ooit een normaal en gelukkig leven zullen leiden. Een leven waar mensen zonder onderscheid van elkaar houden en vliegvelden geen vluchtelingen meer herbergen.


Foto's: EO Metterdaad/Jaco Klamer 

Geschreven door:

Arjan Lock

Theoloog en schrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons