Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Lynn Austin op zoek naar fris water

in Geloven

Bestsellerauteur Lynn Austin maakte een pelgrimsreis naar Israël om haar eigen geestelijke droogte te onderzoeken. Ze schreef er een boek over en gaat haar toekomst met een andere blik tegemoet. “Ik wilde dat ik me minder zorgen had gemaakt in mijn leven.”

Het is nog vroeg. De zon is net op en achter de zandheuvels ligt de belofte van water. Maar als Lynn Austin (63) een klim heeft gemaakt, blijkt die verwachting voor niets. In de Soesterduinen ligt geen oase, alleen maar meer zand. Bereik je hier na een uur lopen de bewoonde wereld weer, de Israëlieten sjokten jaren achtereen door de zandbak, steeds weer op zoek naar vruchtbare grond. Lynn Austin herkent iets van hun zoektocht. “Al ben je nog zo succesvol en lees je elke dag de Bijbel, toch kun je geestelijk uitgedroogd raken. Ik moest in mijn leven op zoek naar nieuw fris water, want de routine had mijn leven in een sleur gebracht. Mijn geestelijke spieren verslapten zich en ik zat veilig in mijn comfort zone. Ik houd ervan om verhalen te verzinnen en voor mijn eigen leven had ik er ook al één klaarliggen. Een veilig verhaal. Maar God had een ander plan.”

Boosheid en depressie

Het verhaal dat Lynn voor haar leven had gehoopt, ging ongeveer zo: na een jarenlange zoektocht haar boeken gepubliceerd te krijgen, en na vele – pas na zeven jaar verhoorde – gebeden om een groter gezin, zou ze nu ze ouder werd, tijd hebben om te genieten van haar succes als auteur. Haar kinderen zouden vlak om de hoek wonen en ze zou gelukkig zijn. Het klinkt als een verhaal waar iedereen zich in zou kunnen vinden.

Maar het liep anders. Lynn vertelt: “Mijn kinderen bleken avonturiers: de oudste zoon verhuisde naar een andere staat, de jongste ging in het buitenland promoveren en zal waarschijnlijk gaan lesgeven op een seminarie in een ontwikkelingsland, en ook mijn jongste dochter vertrok. Vanwege haar liefde voor het Joodse volk vond ze een studie in Israël. Waarom zo ver weg? Ik miste meer mensen: in de afgelopen jaren verloor ik mijn zus en beste vriendin aan kanker en ook een broer en zus van mijn man zijn onlangs gestorven. Het leven met deze verliezen deed pijn, zorgde voor boosheid en depressie. God leek bovendien heel ver weg. Ik besefte dat ik opnieuw op zoek moest naar Zijn wil voor mijn leven, maar meer nog naar mijn aanvaarding van Zijn plan met mij.”

Verdriet of zelfmedelijden

Lynn besloot met haar man Ken mee te gaan op reis naar Israël. “De geschiedenis van dit land raakt me elke keer weer en ik hoopte dat ik daar iets van mijn oude veerkracht terug zou vinden.” Tijdens de reis schreef ze al haar ervaringen op in een dagboek, overigens niet met de gedachte om dit ooit te publiceren. “Het enige wat ik hoopte, was dat mijn uitgedroogde ziel te drinken zou krijgen.”

Moet je er per se op uit om je ziel op te laden? God kan toch met je aan de slag in je eigen omgeving?
“God kan overal met je aan de slag, maar dan moet je er wel voor open staan. Ik merkte dat ik zo vastgeroest zat in mijn eigen verhaal, dat ik het grotere plaatje niet meer voor ogen had. Ik moest als het ware losgetrokken worden uit mijn eigen zelfmedelijden. Zelfs als je elke dag in de Bijbel leest – en dat doe ik al 38 jaar – kun je gevangen raken in je eigen routines. Dat wil niet zeggen dat je geen routine moet opbouwen; juist door mijn kennis van de Bijbel en van God, heb ik steeds meer ontdekt Wie Hij is. Als je net begint te lezen, bestaat de Bijbel nog uit woorden en losse zinnen, maar al gauw wordt het een 3D-verhaal waarin je Gods gezicht elke keer ziet langskomen. Ik ben op reis gegaan omdat ik mijn open mind wilde terugvinden, zodat ik God opnieuw kon ontdekken.”

U schrijft in uw boek over de dunne grens tussen verdriet en zelfmedelijden. Als we die grens overgaan, krijgen boosheid en depressie de overhand. Hoe herken je die scheidslijn?
“Wie verdriet heeft, gaat door een periode van rouw. Die rouw mag er zijn, zolang je rouwt om datgene wat je werkelijk verloor. In mijn geval was dat mijn zus. Op het moment dat het rouwen om het verlies verdriet om jezelf wordt, passeer je de grens. Je focust dan op je eigen ik, in plaats van op het verlies. De scheidslijn is heel dun en soms onherkenbaar. De oplossing is om God in het verlies te vragen; Hij is bij machte je elke keer weer te troosten. Als je daarentegen alleen maar medelijden met jezelf hebt en als alles om jezelf draait, is het voor God veel lastiger om daar bij te komen. Jouw ego heeft dan de overhand en die wil niet dat God zijn plek inneemt.”

Joodse feesten beleven

Lynn maakte in Israël een aantal tochten door de woestijn. Zo bezocht ze de woestijn van Judea en kwam daar onder de indruk van de weidse, dorre vlakte, waar de Israëlieten soms smachtten naar water. “Ik begreep ineens: waar in de Bijbel water een van de kostbaarste zaken was, is tijd dat in onze huidige cultuur. Doordat we geen tijd doorbrengen bij de Bron, droogt onze ziel uit. Als we vervolgens uit de Bron drinken, zijn dat kleine druppeltjes; meer ruimte hebben we niet. Terwijl God ons helemaal wil verzadigen met Zijn aanwezigheid!”

In lsraël kwam tijd in een ander perspectief te staan voor u. Op welke manier?
“Ik kwam opnieuw onder de indruk van de tijd die gestoken wordt in het beleven van de Joodse feesten. De Joden trokken vroeger drie keer per jaar op naar Jeruzalem om de feesten te vieren. Dan kon het dus zijn dat je dagenlang van huis was. De wegen naar Jeruzalem lopen omhoog; dat betekent dat je er moeite voor moet doen om er te komen. Deze voortdurende opgang naar Jeruzalem kweekte geestelijke en lichamelijke spieren.
Die geestelijke spierkracht missen wij tegenwoordig nog al eens. Maar ook de tijd die gestoken wordt in het wekelijks vieren van de sabbat heeft me opnieuw diep geraakt. De vrouwen zijn de hele week al bezig met het bereiden van een speciale maaltijd; er wordt toegeleefd naar en moeite gedaan voor dat moment van rust dat God geeft. De rust wordt verwacht en gevierd."

Samen eten, spelen en genieten

Eenmaal thuis bemoedigde Lynn anderen met haar ervaringen en liet ze zich overhalen er een boek over te schrijven. Dit eerste non- fictie boek was ook voor haar een verrassing. Maar het leven na de geestelijke reis had nog meer verrassingen in petto: “Na ruim twintig jaar zijn Ken en ik uit de stad verhuisd naar een gebied met veel meer ruimte. We wilden niet blijven hangen in onze oude patronen, en hopen op deze nieuwe plek letterlijk en figuurlijk ruimte te maken voor mensen om ons heen. Momenten van rust worden bij de Joden beleefd rondom een maaltijd. Samen eten, spelen, tijd nemen en genieten van wat God geeft. Als ik terugkijk op mijn leven, had ik me minder zorgen willen maken en meer ruimte willen nemen om te proeven en genieten van Gods nabijheid in het hier en nu.”


Tekst: Mirjam van der Vegt
Beeld: Eljee
Bron: Visie 2014, nr. 19

Lynn Austin persoonlijk

Bestsellerauteur Lynn Austin is bekend vanwege romans als De boomgaard, Eindelijk thuis, Eva’s dochters, Bevrijdend licht en de Hizkia-serie. Een groot aantal is gebaseerd op Bijbelse verhalen. Lopen op het water (uitgeverij Kok) is haar eerste non-fictie boek. Lynn Austin is getrouwd met Ken en samen hebben ze drie kinderen, die inmiddels het huis uit zijn. Lynn en Ken wonen in Amerika, in de buurt van Michigan.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons