Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Worstelingen van een leider

“Natúúrlijk kwam mijn drive niet voort uit het applaus van publiek”

in Geloven

Vorig jaar heb ik een robbetje met mezelf zitten knokken rondom de keerzijde van leiderschap. Ik had gesprekken over mogelijk nieuw werk en één van de voorwaarden was dat ik terug zou moeten treden uit de spotlights. Geen reacties meer op onderzoeken in kranten, geen visionaire artikelen in bladen over jeugdwerk met een mooie foto van mij erbij, geen blogs op nationale websites, niet langer spreken in (jeugd)diensten. Overal een punt achter. Weg van het steeds groter wordende publiek, een stap naar een publiek van één: God. Slik.

Toen ik dat tot me door liet dringen, merkte ik dat ik het moeilijker vond dan een ‘christelijk leider’ zou moeten vinden. Natuurlijk ging het niet om mijn eer, maar om de eer van Jezus Christus. Natuurlijk kwam mijn drive niet voort uit het applaus van het publiek en een aai over mijn bol, maar het verlangen om jongeren te verbinden aan het hart van het evangelie: Jezus Christus.
 
Toch?... (stilte)…
Toch?! … (ijzige stilte) …
Zeg, Maliepaard! TOCH?!
 
Verwachtingen
Vorig jaar kon ik niet volmondig ‘ja’ zeggen op die vraag. Het bracht me in verlegenheid, maakte me onrustig. Als christelijke leiders onderling hebben we niet vaak gesprekken over deze zaken. Want we zijn allemaal druk en mensen hebben tenslotte ook een verwachting van ons. Laat ik eerlijk zijn. Vaak hield ik die verwachting ook lekker in stand. De echte worstelingen in mijn leven zien maar weinig mensen.
 
Eén keer heb ik specifiek hierover gesproken met een collega uit dat christelijke spectrum. Eén keer in de afgelopen vijftien jaar. Toch durf ik te wedden dat ik niet de enige ben die gevoelig is voor een aai over zijn bol en zich laat leiden door verwachte verwachtingen van mensen om me heen.
 
Als ik om me heen kijk, zie ik collega’s stil worstelen met hun toewijding en verwachtingen van anderen, misschien zelfs wel verwachtingen van God. Je kent ze wel. Jeugdwerkers. Dominees. Leiders van christelijke organisaties. Soms best geestelijk verpakt. Voor de Heer... Niet zelden worden daarin grenzen overschreden, knikkeren mensen om of valt hun gezin en huwelijk niet binnen de roeping die God hen geeft.
 
Ik heb hiermee geknokt, maar ik hoop dat ik het durf: een stap maken uit die spotlights. Ik ga meer voor het publiek van weinig leven. Laten we het vooral niet geestelijker maken dan het is. Het heeft grotendeels te maken met een andere baan. Maar toch ook met de rust die ik een beetje heb gevonden na het aangaan van dat gevecht.
 
Nog twee blogs…
Onderdeel van uit de spotlights stappen, is het afronden van deze wekelijkse blog. Niet omdat het schrijven van een blog verkeerd of onchristelijk is. Voor mij persoonlijk is het nu goed om die stap terug te doen. Er zal vast iemand gevonden worden die goed raad weet met dit thema en deze blog.
 
Nog twee blogs te gaan. Waar zal ik nog over schrijven…?
 

Auteur: André Maliepaard

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over