Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Overwinnen door te verliezen

"In Zijn almacht koos Hij ervoor om voor ons allemaal de dood te overwinnen."

Afgelopen week stuurde staatssecretaris Kleinsma (PvdA) een wetsvoorstel ter advies naar de Raad van State. De strekking van de wet; mensen die geen Nederlands willen leren worden uit de bijstand geknikkerd. Let wel, dit geldt niet voor Turken, Marokkanen, of EU burgers.

Met andere woorden: dit gaat vooral over vluchtelingen. De toetsing zal op gemeentelijk niveau plaats vinden. Gemeentes die de komende maanden vanuit allerlei bezuinigingen sowieso veel, heel veel, meer werk vanuit Den Haag opgeschoteld gaan krijgen. Elke gemeente kan zijn eigen beleid gaan formeren, wat tot willekeur zal leiden. Met als gevolg dat een groep al gemarginaliseerde mensen (vluchtelingen die amper Nederlands spreken) nog verder gemarginaliseerd zal worden, en de financiële afgrond in zal worden geduwd.
Donderdag deden de directeur en specialist van Dienst Terugkeer & Vertrek (de afdeling van de Immigratie en Naturalisatie Dienst die toezicht houdt op het vertrek van afgewezen asielzoekers (DT&V)) hun duit in het zakje middels een opiniestuk; alle afgewezen asielzoekers zouden terug kunnen keren naar hun herkomst landen, maar ze wíllen gewoonweg niet. Feitelijk onjuist, gebaseerd op een vrij absurde cirkelredenatie over de wet (de wet zou rechtvaardig zijn, omdat ze de wet is. Ja zo ken ik er ook wel meer), waarbij een ieder die het er niet mee eens zou zijn wordt bestempeld als 'emotioneel'. In tegenstelling tot de baken van ratio die DT&V is. Met dit opiniestuk wordt in ieder geval duidelijk dat DT&V niet enkel uitvoerders van beleid meer zijn, maar een politiek orgaan geworden. Des te meer aangezien het stuk eindigt met de stelling dat een publieke discussie over het asielbeleid onwenselijk is in een rechtstaat.
 
Ondertussen krijg ik een filmpje doorgestuurd over onverhuld racisme in Den Haag. Hagenezen die aangeven het prima te vinden als bakstenen door de ruiten van vreemdelingen worden gegooid. Die vrij letterlijk stellen problemen te hebben met de mensen die 'in burka met een kameel' aan komen zetten.
 
De hele week al woedt er collectieve verontwaardiging over schrijfster Yvonne Kroonenberg, die elitair hele volksstammen in Amsterdam-Noord en Drenthe wegzet met de woorden 'iedereen noemt zich ook maar mens tegenwoordig.'
 
Zo een greep uit het 'wij vs. zij' denken dat in ons land kennelijk gewoon aan het worden is. Maar al te graag zonderen we ons af van de ander. "Wij" zijn altijd beter dan "zij". Of, in de woorden van Jean-Paul Sartre, "L'enfer, c'est les autres". De hel, dat zijn de anderen.
 
Het is ook de Stille Week. Eerder deze week ging ik met een Armeense asielzoeker naar een stilte dienst. Hij is weliswaar Armeens Orthodox, ik ben rand-evangelisch, we delen hetzelfde geloof. En dus zaten we daar met zijn tweeën, in stilte. We lazen het verhaal van Petrus, die zijn beste vriend en mentor tot drie keer toe verraadde. Rond dat kampvuur in het paleis van de hogepriester hoorde Petrus niet bij 'zij'. Hij was 'wij'. De rots waar onze kerk op gebouwd is - Christus' woorden, niet de mijne - die net zo goed meedeed aan de polarisatie. Om zijn eigen hachje te redden. Het is zo herkenbaar. En het is zo makkelijk om je verontwaardigd te voelen over andermans zelfgenoegzaamheid. Maar hoe vaak houden we onszelf de spiegel voor?
 
Eerlijk gezegd schrok ik van alle bovenstaande voorbeelden nog het meest van dat van Kroonenburg. Een linkse dame, elitair, die zich 'beter' voelde dan de gemiddelde Nederlander. Ik schrok, omdat ik raakvlakken zie. Ook ik hou van kwaliteitsmuziek; vorig weekend was ik naar de Mattheus Passion in de Jacobikerk. Ook ik verwonder me over het gedrag van hele groepen; hoe kan je bijvoorbeeld in hemelsnaam op de PVV stemmen? Ook ik sta wel eens in een winkel om me heen te kijken met de gedachte 'wat een kudde, slaafs meegaan in de consumptiemaatschappij.'
 
Natuurlijk, ik zou nooit zo gek zijn met droge ogen in een column te zeggen "iedereen noemt zich ook maar mens tegenwoordig". Toch?
 
Dit weekeinde gedenken we iemand die zich niet alleen mensenzoon noemde, maar ook de Zoon van God. In Zijn almacht koos Hij ervoor om voor ons allemaal de dood te overwinnen. Een absurde, omgekeerde wereld; overwinnen door te verliezen, de eerste zijn door de laatste te zijn.
 
Jezus' laatste woorden waren: "Vader, vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen." Hij maakte de ultieme ‘wij’ vs. ‘zij’ vergelijking, zodat die nooit meer gemaakt hoef te worden. We horen sindsdien er allemaal bij. En met die woorden is het mogelijk met droge ogen te zeggen "iedereen noemt zich ook maar mens tegenwoordig".

Geschreven door:

Antonie Fountain

Mensenrechtenactivist

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over