Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Alles moet anders

Antonie Fountain over de roofbouw die we op onszelf en de planeet plegen

Sinds Oud en Nieuw heb ik last van rugpijn. Vrij ernstig ook; in februari kon ik er nagenoeg niet van werken. Sindsdien bezoek ik elke week Karin, mijn Cesartherapeut. De eerste keer dat ik bij haar kwam had ik de hoop dat met een paar simpele trucjes alles weer oké zou zijn. De pijn was immers uit het niets gekomen, ze zou ook prima snel kunnen verdwijnen.

Helaas was dat ijdele hoop. Inmiddels ben ik een aantal maanden verder, en ga ik wekelijks langs bij Karin. Ook doe ik dagelijks een half uur oefeningen. Althans, dat zou ik moeten, ik vergeet het nog te regelmatig. En ik ben continue bezig mijn houding te corrigeren; als ik zit, als ik sta, als ik loop. Volgende week mag ik steunzolen aan laten meten, een kostbare aangelegenheid. En, omdat ik mijn hoofd scheef heb staan omdat ik scheel ben, dien ik vanaf nu regelmatig mijn linkeroog af te plakken. Ook zegt Karin dat ik minder lang moet werken, regelmatiger pauzes moet nemen, en langere nachten moet maken.
 
Met andere woorden: alles moet anders in wat ik doe. Alleen zo kan ik mijn houding verbeteren en mijn buik- en rugspieren trainen, met als resultaat dat ik langzamerhand weer pijnvrij kan leven. De hoopvolle prognose is dat ik tegen het einde van de zomer weer een beetje boven jan ben.
 
Voor mij is dit een ontnuchterend proces. Eigenlijk heb ik jarenlang gewoon roofbouw gepleegd om mijn lichaam. Te hard doorgegaan. Ik ben vijfendertig jaar, en inmiddels al een keer of drie overspannen geweest. Terwijl als ZZP-er mijn lichaam eigenlijk een van 'company assets' is. Karel Smouter schreef er deze week een uitstekend stuk over.
 
Mijn eigen ervaring en het stuk van Smouter deden me vandaag nadenken. Over het feit dat er vrij veel parallellen te trekken zijn tussen het kleine - mijn eigen situatie - en het grote - hoe we als maatschappij ons aan het 'ontwikkelen' zijn.
 
We plegen als mondiale samenleving - vrij letterlijk - roofbouw op de planeet. Regenwouden worden gekapt, niet vernieuwbare grondstoffen voeden de machines van onze massaconsumptie, en we werken te hard en te lang om nog duurzame sociale verbanden met onze directe omgeving te kunnen opbouwen.
 
En als we dat willen veranderen is een enkel bezoekje aan een therapeut niet voldoende. Geld geven aan goeie doelen, of een keertje meelopen in een demonstratie, hartstikke belangrijk, zeker. Maar alles moet anders in wat we doen. We moeten gaan oefenen in genoegen nemen met minder. In het omzien naar de mensen om ons heen. We moeten banken en grote corporaties minder ruimte geven om alles om zich heen te domineren. We moeten continue nadenken over ons eigen handelen; is onze houding wel de juiste?
 
En alleen als we dat consistent gaan doen, en met veel geduld, zullen we zien dat we eindelijk door het leven kunnen gaan op een manier waar herstel mogelijk is. Dat gaat even duren. Dat gaat ons veel kosten. En daar is karakter voor nodig. Er is geen simpele reset knop; we zullen écht aan de bak moeten. Stapje voor stapje. Alles moet anders.

 

Foto: ANP

Geschreven door:

Antonie Fountain

Mensenrechtenactivist

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over