Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

1 jaar later; Robin, Henk, Belianne en Jos over hún uitdaging

in Geloven

Niet alleen Willem-Alexander begon een jaar geleden aan een nieuwe taak, ook Robin, Henk, Belianne en Jos gingen een nieuwe uitdaging aan. Hoe staan zij er (bijna) een jaar later voor?

'Het eerste jaar was mooi en pittig tegelijk'

Precies een jaar zijn Belianne (32) en Jos
 de Kock (36) nu pleeggezin. Samen met hun tweelingdochters van 5 hebben ze hun hart en huis opengesteld voor kinderen in moeilijke situaties. “Soms doet het zeer als je ze weer ziet gaan.”

“Het gaat altijd om kinderen die om een of andere reden hun ouderlijk huis moeten verlaten,” vertelt Belianne. “En dat is meestal geen leuke reden; ze dragen een stukje lijden met zich mee. Best heftig. Bovendien, een pleegkind komt terecht in een gezin dat hen helemaal vreemd is. Toch wil je ze iets positiefs meegeven. De kinderen maken daarom écht deel uit van ons gezin en draaien mee in het ritme van het normale leven – met de gezelligheid, maar ook met z’n eigen regels en gebruiken. Wij zijn een christelijk pleeggezin en dat is fijn voor de kinderen uit een christelijk gezin. Aan de andere kant is het mooi dat we kinderen die ‘van niets weten’ wat mee kunnen geven.”

Ben je geschikt?
Eigenlijk wilden Belianne en Jos al eerder aan het pleegouderschap beginnen. Acht jaar geleden volgden ze een pleegzorgcursus. “Dan word je wel even onder de loep genomen. Ben je geschikt? Kun je het aan?” legt Belianne uit.

Jeugdzorg gaf groen licht, maar het gezin De Kock hield aanvankelijk de boot af. “We zijn passief in het bestand geplaatst, want onze gezinssituatie was destijds – zo vonden we zelf – niet helemaal klaar voor pleegkinderen. Een jaar geleden was dat moment er wel.”
Al na drie weken werd er een beroep gedaan op huize De Kock, en nu, een jaar later, hebben ze er vijf onder hun hoede gehad. Dat heeft niet alleen impact op Belianne en Jos, ook de tweeling moest eraan wennen. Belianne: “Bijvoorbeeld als ze op hun vrije woensdagmiddag mee moeten naar een begeleid bezoek. Maar ook in alledaagse dingen: het is best ingewikkeld voor kinderen van 5 om spullen en speelgoed te delen. Dat vind ik het moeilijkst van pleegzorg. Je moet ook aan je kinderen een offer vragen. Dat mag, vind ik. Ook dat willen we ze leren, maar hoe ver kan en mag ik daarin gaan? Het is telkens zoeken naar de juiste balans.”

Niet romantisch
Hoewel het eerste jaar Belianne goed is bevallen, vindt ze het van tijd tot tijd “best pittig”. “Pleegouderschap is niet romantisch. Elk kind is uiteindelijk loyaal aan z’n eigen ouders en dat merken wij natuurlijk ook. Ze springen meestal een gat in de lucht als ze weer naar huis mogen. Ook wij zijn dan blij voor hen. Het gaat tenslotte niet om ons, maar om het kind.”

'Dit wil ik voor de rest van mijn leven doen'

Hoewel hij van het hoe en waar nog niet wist, maakte Robin van Engelenhoven (24) op een christelijke conferentie in 2009
 de radicale keuze om voor God te gaan leven. Uit de hemel kwam een korte maar krachtige reactie: ‘Thailand’. Ruim een jaar geleden pakte Robin zijn biezen en vertrok.

“Ik geloofde wel in God, maar had geen persoonlijke relatie met Hem. Op die conferentie besloot ik dat ik helemaal voor God wilde gaan leven.” Robins leven veranderde ingrijpend. Hij schreef zich in bij een bijbelschool, waar hem op een gegeven moment gevraagd werd om zich op een onderwerp of doel te gaan richten. “Dat ik naar Thailand moest, was me al duidelijk. Maar wat moest ik daar gaan doen? Na die vraag van de bijbelschool gingen mijn gedachten meteen naar kinderen in de prostitutie. Ik ervoer zo’n boosheid over het feit dat er kinderen zijn die vastzitten en elke avond seksueel worden misbruikt door vooral oude mannen. God drukte het als het ware op mijn hart om actie te ondernemen. Toen wist ik het: ik wil zendeling worden in Thailand, met een speciale opdracht.”

Met hulp van de politie
Ruim een jaar woont Robin nu in Pattaya, Thailand. Vanuit een van de huizen van de organisatie Thrive Rescue Home verzorgt 
hij de opvang van kinderen die zijn verkocht of mishandeld. Waar mogelijk samen met
 de lokale politie, helpt hij kinderen in de gebrokenheid van hun jonge levens. “We geven bijvoorbeeld voorlichting aan kinderen, om zo te voorkomen dat ze in de prostitutie belanden. Een aantal dagen per week trek ik de sloppenwijken in, waar ik families bezoek. Kinderen krijgen Engelse les en we doen samen Bijbelstudies.”

Feest in de achterbuurt
Er gebeuren mooie dingen in Thailand, vertelt Robin. Zo organiseerde hij eens in een van de achterbuurten een feest waar veel mensen op afkwamen. Ook een man die mank liep, was er. “Ik ging voor hem bidden, iedereen keek mee. Toen ik klaar was met mijn gebed, begon zijn been hevig te bewegen, wat voorheen echt niet mogelijk was. De mensen waren verbaasd, maar ik kon uitleggen dat het Jezus is Die geneest.”

Toch is het niet louter succes wat de klok slaat. Onlangs redde de politie in samenwerking met Robin een meisje uit de klauwen van haar mishandelende vader. Het meisje werd vervolgens bij haar moeder geplaatst. “Maar die was prostituee. Kort daarop kreeg ik te horen dat alle contact met haar verbroken was en dat niet meer achterhaald kon worden waar ze woont.”

Nederlandse bitterbal
Een echte cultuurshock heeft Robin niet gehad, zegt hij. “Het is heerlijk hier, ik houd van de mensen. Wel moest ik wennen aan de hitte; in de hete seizoenen is het nauwelijks uit te houden. En o ja, het eten is ook wel even nieuw. Elke dag rijst. Maar nu je het vraagt: de Nederlandse bitterbal mis ik hier wel.”

Toch denkt Robin er voorlopig niet over om de rijst voor bitterballen in te ruilen. “Wat ik hier doe, wil ik voor de rest van mijn leven doen. Uiteindelijk wil ik zelf een opvanghuis starten.”

'Het gaat mij erom dat juist daar een ander geluid klinkt'

Op 18 november vorig jaar bracht Henk Alssema (45) zijn bedrijf naar de beurs. En, hij kan het niet anders zien, God ging aan zijn zij. “Op de beurs draait alles om geld. Ik wil hierbij blijven,” zegt hij, wijzend op de Bijbel.

Op een zekere dag zat Henk Alssema op z’n grasmaaier bij zijn optrekje in Frankrijk. Niet lang daarvoor had hij tijdens een zaken-reis in Bangladesh met beursgoeroe Geert Schaaij gesproken, die hem vertelde over een leeg beursfonds waarin hij nog activiteit zocht. Ergens op een landweggetje in de Bengaalse bushbush vroeg Henk aan Geert: ‘Zou dat niet iets voor mij kunnen zijn?’ “Mijn vrouw Jackelien en ik zijn er lang mee bezig geweest. We hebben echt de blaren op onze tong gebeden: ‘Heer, is dit de weg die we moeten gaan?’ Maar het bleef stil.”

Telefoontje van God
“Ik zat daar dus in Frankrijk zo met God wat over te praten. En eigenlijk was ik een beetje zuur, opstandig naar God. Ik zei: ‘Nu doen we alles in overleg met U en dan horen we niets.’ Toen ging de telefoon. En nu moet je niet opschrijven dat het een telefoontje van God was, want dat is natuurlijk niet zo.”

Het was iemand die Henk vanuit zijn professie een keer had gesproken en de man vertelde dat hij, terwijl hij in zijn Bijbel las dat je niet verbitterd moest raken maar je moest openstellen voor God, Henk ‘op z’n hart’ had gekregen.

Zeven dagen per week
En zo ging Henks bedrijf Inverko NV uit het Groningse Leek in november 2013 naar de beurs. “Ik kreeg van die kennis twee lessen mee. Eén: stel jezelf altijd de vraag of God kan zegenen wat je doet. En twee: is het antwoord ‘ja’, dan is de Heer je helper en heb je niets te vrezen. Zo staat het in Hebreeën 13 vers 6. En daar vertrouw ik op.”

Een drukke tijd brak aan. Vooral in de periode na de beursgang was chief executive officer Henk zeven dagen per week in touw. “Je hebt te maken met andere wet- en regelgeving, aandeelhouders moeten op gezette tijden geïnformeerd worden, de administratie wordt anders ingericht, procedures worden strakker, noem maar
op. En geloof me, dat is keihard werken. Je moet je allemaal nieuwe dingen eigen maken. Eerder was ik vooral gericht op commerciële activiteiten en op de aansturing van mijn team. Nu ben ik bezig
 met het verder uitrollen van de strategie, het voeren van overnamegesprekken met potentiële partijen en de promotie van ons fonds bij investeerders.”

Een betrouwbare vent
Ineens stond Henk met zijn christelijke benen in de wereld van macht en het grote geld. “Het wordt wel een slangenkuil genoemd, ja. Of ik het moeilijk vind? Valt wel mee. Ik ben niet op geld gericht. Het gaat mij erom dat juist daar een ander geluid klinkt. Dat mensen zien: die Henk is een betrouwbare vent. Oprecht en eerlijk naar klanten, naar investeerders, naar aandeelhouders.”

Ook dát kan Henk niet zonder God. “Elke ochtend houd ik stille tijd. Ik loop dan door m’n kantoor en praat met God, heel concreet: ‘Hoe zou U dat nu doen? Ga ik wel de juiste weg?’ Ik ben er vast van overtuigd dat de Heer mij richting wijst.”


Tekst: Jasper van den Bovenkamp en Felix de Fijter
Bron: Visie 2014, nr. 17

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons