Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Hopen en wachten - op God

in Geloven

Je kunt vol verwachting ergens naar uitkijken, maar soms komt er ineens de klad in je eigen plannen, of lijkt de vervulling van Gods beloften verder weg dan ooit. Twee portretten van mensen die hopen, verwachten en al hun zekerheden moesten loslaten.

'Ik zat totaal verslagen achter het stuur'

Een warme zon, lekker briesje, strakblauwe lucht, wuivende palmbomen en witte stranden: Jaap Bax (39) en zijn gezin hadden nu op Hawaii kunnen zitten. Maar in plaats daarvan wachten ze in het regenachtige Oldebroek op visa voor hun kinderen.

Startklaar stonden ze, eind december vorig jaar. Jaap en Nadine Bax zouden als vrijwilligers gaan werken bij de universiteit van Jeugd met een Opdracht (JmeO) op Hawaii. Hoewel het eerste contact met de zendingsbasis pas in oktober vorig jaar werd gelegd, bleek al snel dat ze daar op 1 januari 2014 verwacht werden, samen met hun kinderen Lotte (9), Jonas (8), Judah (6), Gabriël (3) en Ruben (8 maanden). Maar Jaap en Nadine konden snel schakelen. Ze maakten verhuisplannen, pakten dozen in, verkochten hun huis binnen een maand (!) en reisden af naar het Amerikaanse consulaat in Amsterdam voor visa. Voor Nadine, Jaap en de jongste kinderen was dit geen probleem, maar op de vraag van beambten naar welke school de oudste drie kinderen zouden gaan, antwoordden Nadine en Jaap dat dit die van JmeO op de basis zou zijn. De reactie was: “Je hoort nog van ons.”

Niet in eigen kracht
“Toen we daarna wegreden bij het consulaat, zat ik totaal verslagen achter het stuur,” vertelt Jaap. “En ineens moest ik huilen. Ik realiseerde me dat ik altijd mijn eigen strategieën had gevolgd. God leidde wel mijn leven, maar ik hielp Hem graag een handje om het op mijn manier te doen. Normaal gesproken zou ik een strategie verzonnen hebben om onze reis voor elkaar te krijgen, maar deze keer wil ik het niet in eigen kracht doen. Ik wil dit helemaal overgeven aan God. Ik kán ook niet anders: alle wapens heb ik uit handen gegeven. Ons huis is verkocht, en ook mijn eigen zaak heb ik niet meer. Maar we hebben tegen elkaar gezegd: ‘We blijven God vertrouwen dat Hij voor ons zorgt en als beste de plannen voor ons weet.’”

Alleen een studievisum
Op 7 januari reden Nadine en Jaap opnieuw naar het consulaat en juichten toen ze hoorden dat er alleen een studievisum nodig was voor hun schoolgaande kinderen. Jaap: “Ik dacht: ‘Dat regelen we even online.’ Ik zag onszelf over twee weken al in het vliegtuig stappen.”

Maar het liep – opnieuw – anders dan verwacht. Want Jaap kwam erachter dat de school een registratienummer nodig heeft. En dat heeft de JmeO-school niet.

Via een omweg
“Of we nooit hebben ervaren dat we niet zouden moeten gaan? Nee. We ervoeren juist sterk dat God ons graag in de Verenigde Staten wilde hebben. Dus toen Hawaii in zicht kwam, dachten we: ‘Yes!’

Nu moeten we andere wegen zoeken die de deuren naar Hawaii kunnen openen. Frustrerend? Eigenlijk niet. Natuurlijk was het even schakelen, ook voor de kinderen. Maar het vertrouwen in God begint nu pas echt. Het gaat uiteindelijk niet om Hawaii, maar om God. We weten dat we gemaakt zijn om te gaan. In die zin voelen we ons al meer in onze bestemming dan voorheen. We zijn alvast aan de slag gegaan bij Jeugd met een Opdracht in Heerde. En deze extra maanden in Nederland gebruiken we om onze sponsoring verder op te bouwen. Misschien gaan we via een omweg naar Hawaii, ik weet het niet. God weet het wel. Ik zoek geen antwoorden, maar ik zoek God. We zorgen ervoor dat we Hem overal bij betrekken en Hem volgen. Dan gaat het goed. Zending is een leven van onzekerheden, van komen en gaan, maar dat past bij ons. Ik heb na mijn verslagenheid in de auto de keus gemaakt om te blijven geloven in een God van wonderen, in een God Die krachtig werkt, Die geneest en visa kan regelen. Ik heb Zijn werk gezien in mijn leven en in levens om ons heen. Letten we dus op de dingen die wél gebeuren, of op de dingen die niet gebeuren? Ik kies voor het eerste en blijf Hem verwachten. Ik ben vol verwachting!"

'Hoe was dit te rijmen met de belofte van God?'

Het was een belofte van God aan Hanneke Span (38): ‘Je zult een zoon baren.’ Maar wat doe je met die verwachting als je single bent en ook nog vervroegd in de overgang komt?

“Zo’n vier jaar geleden sprak God tot mijn hart: ‘Je zult een zoon baren.’ Maar ik had nog geen relatie. Nog geen half jaar later kreeg ik opvliegers en bleef mijn menstruatie uit. Ik kwam vervroegd in de overgang en werd onvruchtbaar verklaard. Hoe was dit te rijmen met de belofte van God? Was dit nu de weg die Hij voor mij had bedoeld? Dat ik alleen en kinderloos zou blijven?

Ik maakte een soort rouwproces door. Soms huilde ik, soms was ik boos op God en verward over de belofte die Hij mij had gegeven. Door de overgang daalde mijn energiepeil drastisch, en ik was gefrustreerd omdat mijn lichaam veranderde.”

Alles van God verwachten
Na een jaar ontmoette Hanneke een overgangsconsulente die christen was. De gesprekken met haar hielpen Hanneke te accepteren wat er in haar lichaam gebeurde. Bovendien steunde de consulente haar in haar geloof en hoop op Gods belofte. “Hoe ik bleef verwachten? Ik hield Spreuken 3 voor ogen: vertrouw Hem met heel je hart en steun niet op eigen inzicht – of op dat van een gynaecoloog. Dat betekent Hem blijven zoeken, al weet je het soms niet meer. Hem erbij betrekken, om advies vragen, vertrouwen, liefhebben, met Hem je emoties delen en het van Hem verwachten.”

Op een dag in 2012 ging Hanneke windsurfen met Frits, een goede vriend die ze via gezamenlijke vrienden had leren kennen. En... de vonk sloeg over! In mei 2013 trouwden ze. “Hij wist dat ik wetenschappelijk gezien geen kinderen kon krijgen. Hij koos dus echt voor mij, en hij vertrouwde erop dat God onze weg zou leiden.”

Nog geen maand later was Hanneke zwanger. “We hebben elkaar een tijdje verbijsterd aangestaard. In het ziekenhuis lieten we een echo maken en toen drong het pas goed tot ons door: God heeft een wonder gedaan! Voor Hem is echt niets onmogelijk!”

Maar dat was nog niet alles. Hanneke bad onlangs voor een naam en kreeg een meisjesnaam in gedachten. “Betekent dit dat onze beloofde zoon nog even op zich laat wachten? Zal ik eerst bevallen van een meisje?” Hanneke en Frits zijn vol verwachting... Eind maart zullen ze het weten.


Tekst: Monique Boom
Beeld: Ruben Timman
Bron: Visie 2014, nr. 10

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

"Het is ongelooflijk moeilijk om goed te doen"

"Het is ongelooflijk moeilijk om goed te doen"

Overdenking ds. Gerrit van Dijk bij Week van Gebed

'Zonder Gods Geest ben ik drie keer niks'

'Zonder Gods Geest ben ik drie keer niks'

"Als de Here God mij vandaag thuishaalt, is dat prima," zegt Henk Binnendijk, die deze maand 80 hoopt te worden. "Al blijf ik liever nog een poosje...

Syrische Alice Mahran wil vrouwen inspireren

Syrische Alice Mahran wil vrouwen inspireren

“Esther deed iets wat niet mocht, maar daarmee redde ze wel haar volk”