Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Sri Lanka is voor christenen steeds minder paradijselijk

Een tropisch paradijs op aarde? Volgens toeristen die Sri Lanka doorkruisen waarschijnlijk wel. Maar voor christenen wordt dit schitterende eiland, dat pal onder India ligt, in rap tempo minder paradijselijk. "Diverse predikanten zijn gemolesteerd door fanatieke boeddhisten," zegt de internationaal bekende Sri Lankaanse theoloog Ajith Fernando.

"Hartelijk welkom!" zegt dr. Ajith Fernando (65) als hij de poort opent. Samen met zijn vrouw bewoont hij een eenvoudig, wit huis in een rustige straat in de hoofdstad Colombo, aan de westkust van het tropische eiland Sri Lanka. Omdat verkeersinfarcten hier dagelijkse kost zijn, hebben we bijtijds een taxi genomen – om prompt tien minuten vóór de afgesproken tijd te arriveren. De kleine, internationaal bekende theoloog begroet ons op teenslippers, met daarboven een korte broek en een mouwloos hemd.

Druk, druk, druk

Met kwieke passen gaat hij ons voor naar zijn studeerkamer. Die is volgestouwd met – onder andere – boeken, foto’s, kleding- stukken, schoenen en reisattributen. "Neem plaats; ik kleed me even om en zal Nelun (zijn vrouw, red.) vragen thee te brengen." Enkele minuten later neemt hij, nu in pantalon en geel-blauw overhemd, plaats op zijn stokoude bureaustoel.
 
We boffen maar: u had deze week welgeteld één mogelijkheid in uw agenda om ons te ontvangen. Kennelijk bent u nog altijd ongelooflijk druk, terwijl u toch al 65 bent. Hoe houdt u dat vol?
Met een grote glimlach: "Ik vraag mezelf voortdurend – biddend – af: 'Wat doe ik wel, en wat doe ik niet?' en reis bijvoorbeeld veel minder naar het buitenland dan vroeger. Maar ik heb inderdaad nog steeds een vol programma, met bijvoorbeeld heel veel – te veel, eerlijk gezegd – spreek- en preekbeurten. Afgelopen week gaf ik zes uur per dag les aan een groep predikanten en andere christelijke werkers in het zuiden van Sri Lanka; het was goed, maar heel vermoeiend. Dus ik ben blij dat ik nu een dagje vrij ben. Ik heb de neiging altijd druk, druk, druk te zijn en teveel hooi op mijn vork te nemen. Dat is mijn valkuil. Ik zeg wel 'nee' tegen bepaalde uitnodigingen of verzoeken, maar lang niet vaak genoeg. Daardoor komt mijn stille tijd soms in het gedrang; daar moet ik echt voor waken. Ik ben zo druk, dat ik mezelf vaak moet dwingen stil te staan, na te denken, te bidden en de Bijbel te bestuderen."

Vroeg uit de veren

Als hij thuis is zoals nu, begint hij zijn dag steevast met zo’n anderhalf uur gebed en Bijbellezen op zijn studeerkamer, vertelt hij. "Als avondmens moet ik mezelf dwingen om vroeg uit de veren te gaan en stille tijd te houden."

Wat was de moeilijkste les die u de afgelopen jaren heeft geleerd?
Hij spreidt zijn handen en zegt: "Mensen denken vaak dat ik zeer gedisciplineerd ben, maar dat is niet zo. Ik werk gewoon hard; daarom ben ik in staat boeken te schrijven, lezingen te houden, mensen te trainen, enzovoort. Maar ik had waarschijnlijk veel méér kunnen doen als ik gedisciplineerder zou zijn, minder achteloos en slordig." Peinzend: "Het allermoeilijkst is dat ik het lastig vind om nee te zeggen en keuzes te maken. Ik heb vaak uitnodigingen aangenomen die ik beter had kunnen afslaan, en nieuwswebsites bezocht die ik beter links had kunnen laten liggen, omdat ze zoveel kostbare tijd opslorpen."

Welvaartsevangelie

In zijn studeerkamer hangt een ingelijste 'Boek van het jaar 2008'-award van het Amerikaanse tijdschrift Christianity Today, die hij ontving voor Vreugde vermengd met pijn, een van zijn bestverkochte boeken. "Kort samengevat is mijn boodschap dat christen-zijn, paradoxaal genoeg, onuitsprekelijke vreugde én ervaringen van tranen en verdriet met zich meebrengt. Bijbels gezien is zowel het een als het ander een wezenlijk bestanddeel van het dienen van God in je leven."

Waarom benadrukt u dat?
"Ik heb al jaren het gevoel dat veel christenen – helaas – pijnschuw zijn: ze proberen lijden en verdriet zoveel mogelijk te vermijden. Maar daarmee wordt hun leven, hun getuigenis en hun bediening in Gods Koninkrijk oppervlakkiger; dat heb ik de afgelopen decennia bij tal van predikanten en andere gelovigen gezien. Daarom heb ik me altijd gedrongen gevoeld hier dieper op in te gaan. Misschien missen we wel Gods grootste zegeningen als wij verdriet, pijn en lijden uit de weg proberen te gaan."

Is dit tevens de reden waarom u vaak waarschuwt tegen het zogenaamde welvaartsevangelie, dat be- weert dat God lichamelijk en financiële voorspoed aan gelovigen belooft?
"Inderdaad. Ik merk dat ook serieuze, oprechte christenen misleid worden door voorgangers die de Bijbel selectief citeren en hen daarmee laten geloven dat dit dé waarheid is. Velen van deze 'welvaartsmensen' houden overigens echt van de Heer, maar het bijbelse evenwicht mis ik in hun theologie."

Wat is de pijn in uw eigen leven?
Hij denkt even na. "Inmiddels ben ik al 37 jaar verbonden aan dezelfde organisatie, Youth for Christ, waarvan vele jaren als directeur. Dan maak je – dat is onvermijdelijk – veel pijnlijke dingen mee: collega’s die het geloof verliezen, in zonde vallen of je een hak willen zetten, onderlinge ruzies, meningsverschillen, noem maar op. Dat zijn zeer pijnlijke ervaringen."

Fanatieke monniken

"Daarnaast," zegt hij er direct achteraan, "brengt het pijn met zich mee om in een land te leven waarin christenen het zwaar hebben." Waarvan akte: Open Doors maakte in januari bekend dat Sri Lanka de top 50 van de nieuwe Ranglijst Christenvervolging is binnengekomen op plek 29. "Formeel kennen we hier godsdienstvrijheid, maar christenen, moslims en andere minderheden hebben veel last van extremistische boeddhisten, die niet terugdeinzen voor geweld. Er zijn diverse gevallen bekend van predikanten die in elkaar zijn geslagen door fanatieke monniken en hun volgelingen. Ook wordt de bouw van nieuwe kerken bijvoorbeeld tegengewerkt."
Iets anders wat hem pijn doet en zorgen baart, is dat veel christelijke leiders Sri Lanka verlaten. "Daarom heb ik mensen altijd aangemoedigd te blijven, ondanks spanningen en problemen. We hebben hen keihard nodig."

Bent u persoonlijk wel eens bedreigd?
"Enkele keren, via artikelen vanuit die extremistische hoek, maar nooit openlijk. Binnen de kerk is Ajith Fernando een bekende naam, daarbuiten niet. Ik probeer bewust low profile te opereren."

Hebt u ooit overwogen Sri Lanka te verlaten en bijvoorbeeld theologie te gaan doceren in de Verenigde Staten of elders?
"Nee. Ik heb veel uitnodigingen gehad, maar mijn vrouw en ik hebben het gevoel dat God ons hier roept. Wat er ook gebeurt, we zullen blijven – omdat de nood hier zo hoog is."

Verlegen jochie

Vanuit de naastgelegen woonkamer klinkt opeens het gehuil van een baby’tje, gevolgd door Neluns sussende stem. "We passen vandaag op ons eerste kleinkind, een jongetje," vertelt de zichtbaar trotse opa.

U was zelf een heel verlegen kind, las ik ergens.
"Klopt. Ik had last van minderwaardigheidsgevoelens en dacht altijd dat ik niet veel betekende. Maar weet je wat alles anders heeft gemaakt?" Zijn rechterwijsvinger gaat omhoog. "Een diep besef van Gods roeping in mijn leven. Rond m’n 14e wist ik met innerlijke zekerheid dat God mij riep om predikant te worden en in Zijn wijngaard te arbeiden." Met stralende ogen: "Dat zo’n verlegen en onzeker jochie als ik dienaar van Jezus Christus mocht worden, is tot op de dag van vandaag mijn grootste vreugde."


Tekst: Gert-Jan Schaap
Beeld: Ruben Timman
Bron: Visie 2014, nr. 6

CV

* Geboren op 2 december 1948
* Getrouwd met Nelun
* Heeft een zoon en een dochter, en één kleinkind
* Woont in de hoofdstad van het tropische eiland Sri Lanka (Colombo)
* Schreef diverse boeken, waarvan er enkele in het Nederlands vertaald zijn (o.a. Vreugde vermengd met pijn, Leiderschap in de stijl van de Heer en De waarheid delen in liefde)
*Ajithfernando.org

Blinde vlek

"In de westerse kerk is naar mijn mening een gebrekkig begrip van het lijden een van de ernstigste blinde vlekken op theologisch vlak. (...) Christenen krijgen niet te horen waarom zij, als volgelingen van Christus, moeten lijden en waarom dat zo belangrijk is voor hun geestelijke groei. Op deze wijze wordt het lijden slechts gezien als iets negatiefs. Het 'goede leven' vol gemak, op maat gesneden en vrij van moeiten, is een must geworden en de gelovige beschouwt het als een basisrecht. Als dat er niet is, denkt men dat er iets fout gegaan is. Dus als zich pijn of moeite aandient, doet de christen al het mogelijke om die te ontlopen of te verzachten. Een van de gevolgen van deze houding is een ernstige stagnatie in geestelijke groei, aangezien het Gods bedoeling is dat wij groeien door beproevingen." (Ajith Fernando, Vreugde vermengd met pijn, Medema, 2009, blz. 68, 69).

Geschreven door:

Gert-Jan Schaap

Redacteur Visie Magazine

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons