Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Marketingwijsheden voor jeugdwerk

“Marketing heeft het geld om te onderzoeken wat jongeren beweegt”

in Geloven

“Jongeren houden er niet van als mensen of merken uit de hoogte tot hen spreken. Dus als je ze niet wil verliezen, moet je uitnodigend en vriendelijk met ze communiceren.” Las ik in een boek over jongerenmarketing.

O..  Voordat ik er weer een blogje uitgooi die geënt is op lijnen die ik oppik in de marketinghoek, moet ik misschien een keer uitleggen waarom ik regelmatig die kant op kijk.

Dat heeft niks te maken met het feit dat ik zou denken dat het geloof te vermarkten is. Het heeft een heel pragmatische reden: ze hebben in die hoek wel het geld wat wij niet hebben, namelijk om goed te onderzoeken wat jongeren beweegt. Er wordt altijd wat sceptisch gekeken naar deze commerciële onderzoeken. Ze zouden alleen maar uit zijn op geld. Tegelijk noem je daarmee één van de factoren die de onderzoeken in mijn ogen juist betrouwbaar maken.

Want denk maar even mee: hoe beter deze jongerenmarketingbureaus ontdekken wat jongeren beweegt, hoe meer hun klanten kunnen verkopen aan jongeren; en des te meer geld ze kunnen verdienen. Ik zie het meer als een vorm van vrienden maken met de valse mammon, waar Jezus ons toe aanmoedigt.

Eye-level communicatie
Terug naar de uitspraak uit het boek: wat leert het ons? Jongeren zijn gevoelig voor de toon die de muziek maakt, de ‘tone of voice’. Dat heeft bijna te maken met de boodschap achter de boodschap. Niet alleen wat je zegt speelt een rol, maar ook hoe je het zegt. Het boek legt uit hoe jongeren gewend zijn aan ‘eye-level communicatie’ met hun ouders en docenten bijvoorbeeld. Daardoor hebben ze ook in andere contexten een verwachting over die stijl van communiceren.

Als het gaat om niet uit de hoogte spreken, maken we het onszelf in de kerk alleen al lastig door de vorm. Vaak staat degene die het hoogste woord voert op een podium, met daar bovenop ook nog eens een preekstoel. Natuurlijk is dat lekker praktisch, iedereen kan de spreker zien, maar daarmee werp je wel een drempel op.

Nu schreef ik al dat jongeren gevoelig zijn voor de ‘tone of voice’. En dat heeft inderdaad minder te maken met de plek waar je staat. Als je vooraan bij een concert staat, krijg je ook last van je nek, doordat je omhoog aan het kijken bent. Communicatie op eye-level gaat dus om een ander niveau. Het gaat om communicatie, waar ruimte ontstaat voor interactie, wederkerigheid en co-creatie.

Dat wordt al snel een uitdaging in onze huidige vorm van kerk-zijn. Misschien heeft dat nog wel het minste met de plek van de preekstoel te maken, maar veel meer met onze zendingsdrang. Door de jaren heen zijn we erg goed geworden in het beantwoorden van vragen die jongeren niet hebben. Gestuurd door wat wij belangrijk en relevant vinden.  

Uitnodigend en vriendelijk
Helaas vergeten we wel eens  jongeren daarbij in de ogen te kijken en te zien wat er echt speelt. Gelukkig hebben we wel het grote voordeel dat de Heer van onze kerk het zelf heeft voorgedaan. Uitnodigend en vriendelijk was hij, toen hij de hemel verliet en de tijd nam om naar mensen te luisteren. Hij liet iets van Gods hart zien, die uitgaat naar een ieder van ons. Hij wil Zijn goedheid aan iedereen geven. Klinkt als een uitdaging.


Auteur: André Maliepaard

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons