Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Waar is het Licht in de duisternis?

EO-directeur Arjan Lock over kerst, Syrië en de EO

in Geloven

Nog maar een week geleden liepen cameraman Willem en ik in de Bekaah-vallei, in het noorden van Libanon. Een plek waar hulporganisaties niet durven komen vanwege de Hezbollah; een plek waar duizenden vanuit Syrië hun toevlucht hebben gezocht aan de randen van kleine dorpjes, in tentjes en onder plastic zeilen.

Een plek waar de duisternis van deze tijd zelfs in de witte sneeuw en onder een stralende zon voelbaar is. Een plek waar de verhalen over de verschrikkingen in Syrië voor het oprapen liggen, een plek waar de uitzichtloosheid hoorbaar en zichtbaar is. Waar vluchtelingen zich alleen gelaten voelen door de rest van de wereld. Waar kinderen op slippertjes door de sneeuw lopen en baby’tjes geboren worden onder klapperend tentzeil op de grond van een akker.

Het wonderlijke kerstverhaal van Lucas 2

Het is bizar om het kerstverhaal te horen onder deze beelden. Ons romantische idee van kerststallen, mooie muziek en warmte en gezelligheid is daar zo ver weg. Toch denk ik dat die beelden meer recht doen aan de werkelijkheid van het kerstverhaal uit de bijbel. Het verhaal van twee eenvoudige mensen - door de stroom van de tijd op weg gestuurd naar een plek ze hun thuis niet hebben. Het verhaal waarin een kindje in doeken wordt gewikkeld en in een voederbak wordt gelegd.

De God die heeft gezegd: ‘uit de duisternis zal licht schijnen,’ heeft in ons hart het licht doen schijnen om ons te verlichten met de kennis van zijn luister, die afstraalt van het gezicht van Jezus Christus. (2 Korintiërs 4:6)

Die tekst ging voortdurend door mijn hoofd toen we daar liepen en luisterden naar de verhalen van de mensen. ‘Uit de duisternis zal een licht schijnen’ Waar is kerst hier op deze donkere koude plek?
Ik voelde me een eigentijdse herder: ik had gehoord van het licht - licht dat de wereld zal verlichten en hoop zal geven. Op zoek naar het beloofde kind dat de wereld zal redden…

Ik vond het licht.
Niet in de vorm van een klein baby’tje, maar in een kleine vrouw uit Libanon. Een zuster van de orde van de goede herder, een vrouw die zonder aanziens des persoons mensen helpt.

We zaten op een dun kleedje, rondom een houtgestookt kacheltje in een ijskoude tent te midden van de kinderen van een vluchtelingengezin. Ik vroeg haar wat haar bezielde. Ze vertelde over God die wil dat we liefde geven aan alle mensen. Ze zei: “iedereen is hier welkom - hoeveel het er ook zijn, we kijken wat we kunnen doen. Als ik niks meer heb, kan ik ze nog wel omhelzen, gewoon een knuffel geven.”

Met haar stralende enthousiasme zweept ze het hele dorpje op om voor de mensen te zorgen. vorig jaar 100 gezinnen, nu inmiddels 900. In haar ogen zag ik het licht schijnen waar Paulus het in 2 Korintiërs over heeft. In die tent zag ik iets van wat de herders hebben gezien toen ze dat kleine baby’tje zagen liggen.

Kerstgroet van dit 'licht' - zuster Michelline

Is daarmee de wereld anders?
Ja, ik denk het wel. Het heeft in ieder geval mij veranderd toen ik dit zag in de Bekaah-vallei. Maar niet alleen in het Midden-Oosten. Ook in Nederland heb ik het gezien: als je er op let kom je het tegen, dat licht in de duisternis, dat licht dat afstraalt van het gezicht van Jezus.

Let er maar op, in de ogen van Kefah Allush als hij kookt met een Joodse vrouw. Ik zag het bij een zwerver, aan de rand van de Dam, plastic tasje vol bierblikjes, meezingend met het Ere zij God tijdens Kerstfeest op de Dam. Ik zag het bij een meisje, dat helemaal geconcentreerd tussen de tienduizenden op de Jongerendag meezong met de Praiseband. Ik zag het toen Mirjam Sterk in een afgebrande kerk stond in Egypte. Dat is wat kerst is. Er is verlossing, er is hoop er is toekomst.

Verhalenvertellers
De herders in het kerstverhaal gingen, toen ze het kindje hadden gezien en ze verteld hadden wat voor wonderlijke dingen ze hadden meegemaakt, terug gingen naar de plek waar ze vandaan kwamen. Ze loofden en prezen God voor alles wat ze gezien hadden. Herders, verhalenvertellers rond het kampvuur, kwamen terug met een wonderlijk verhaal over een kindje dat de redding van de wereld is. Verhalen vertellen dat konden ze, en hier liep hun hart van over. De EO is misschien wel één van de verhalenvertellers van deze tijd, gewone mensen die iets hebben gezien van dat licht in de duisternis. Mijn wens voor nu en voor het komende jaar is: Laten wij met de passie van toen, als de herders van nu, die verhalen met passie vertellen aan iedereen die het wil horen: We hebben het licht in de duisternis gezien!

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over