Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Smartphoneverslaving met een gouden randje

“Kijk eens naar het verlangen achter het gedrag uit de jeugdcultuur”

in Geloven

Nieuwe trends leveren ook nieuwe ziektes op. Zo kent iedereen de muisarm van de afgelopen eeuwwisseling nog. Ook de smartphone zorgt voor zijn eigen ongemakken. Zo ontstaat er bijvoorbeeld een groeiende groep mensen die last hebben van ‘nomophobia’, dat is de angst om geen contact te hebben met je telefoon. Maar waar ik het vandaag eigenlijk over wil hebben is het ‘phantom vibration syndrome’. Je telefoon voelen trillen, terwijl hij dat niet doet…

In verschillende online gepubliceerde onderzoeken duiken cijfers dat zo’n 80-90% van de scholieren en studenten het afgelopen jaar hun telefoon hebben voelen trillen in hun zak, terwijl hij dat dus niet deed. Zo las ik in één van die onderzoeken dat vooral jongeren, die hoger scoren in de schaal van sms-afhankelijkheid – whatever that may be…! – er vaker last van hebben. Van niet-trillende telefoons dan… Trillende telefoons zullen ze niet als last ervaren.

Terwijl een ander onderzoek fijntjes opmerkt, dat het vooral geldt voor studenten die hun telefoon in hun ‘front-pocket’ hebben. Eén van de onderzoekers in datzelfde onderzoek verklaart dat we tien jaar geleden wellicht even kriebelden, omdat we jeuk hadden. Nu zorgt hetzelfde jeukje ervoor dat we naar onze telefoon grijpen, omdat we een bericht verwachten.

Dit soort onderzoeken fascineert me. Ik las nog niet zo lang geleden een onderzoek, waarin de ontwikkeling van het aanbellen werd omschreven. Sinds de komst van de smartphone schijnen meer mensen met hun duim aan te bellen en steeds minder met hun wijsvinger. Omdat de duim door de smartphone een veel prominentere rol heeft gekregen.

Jeugd van tegenwoordig
Nu zouden we hierover kunnen zeggen, met de vinger geheven (want wij draaiden ons nummer ooit nog op een bakelieten telefoon!): “Zie je wel. Die jeugd van tegenwoordig. Het moet niet gekker worden. Ze voelen nu al een telefoon trillen die niet trilt!” Maar… als je goed naar dit soort fenomenen kijkt, dan komt het heel dicht bij een Pavlov-reactie. Vroeger krabde je, nu triggert het een zenuwpaadje in je hersenen waardoor je naar je telefoon grijpt.

Om het nog iets dichter bij ouderen te brengen. Wikipedia – een online encyclopedie – vergelijkt dit syndroom met het ‘naakte’ gevoel dat iemand kan hebben als hij zijn bril niet draagt. Dat ding dat bij behoorlijk wat 45+ers met een koordje om hun nek hangt.

Anders kijken naar jeugdcultuur
Nu wil ik liever niet de oudere tegen me in het harnas jagen, maar zou wel de oproep willen doen om met andere ogen naar de jeugdcultuur te kijken en het duiden daarvan. Ja, dingen veranderen. Veel heeft te maken met veranderend gedrag, op grond van dezelfde impulsen. Ze liggen vaak aan de basis herkenbare noden en verlangens.

Kijk eens verder dan een niet-trillende telefoon, een andere manier van zingen of muziek maken, een andere Bijbelvertaling of ritme van het geestelijk leven. Kijk daar eens doorheen. Kijk naar de verlangens die deze jonge gasten hebben. Herken daarin uw eigen verlangens. Oordeel niet te snel, maar deel iets vanuit uw eigen weg met God over dat verlangen. Het eerste brengt verdeeldheid, het tweede bouwt eenheid.


Auteur: André Maliepaard

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons