Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

'Kerst is: God zegt ja!'

Een van de populairste kinderboeken ooit is 'De kleine prins'. Het gaat over een klein mannetje uit de ruimte. Voordat hij op onze aardbol strandde, heeft hij ver weg allerlei avonturen meegemaakt, die hij vertelt aan de ik-figuur. Die gaat daardoor heel anders naar het leven kijken.

Langzamerhand leert hij zich te verwonderen. Bijvoorbeeld over de kale woestijn waar ze samen verblijven en waar hij maar niet op uitgekeken raakt. Het ruimtemannetje legt het uit: "De woestijn is zo mooi, omdat er ergens een put verborgen is."

Lees dat gerust nog een keer. Het is een van de mooiste zinnetjes die ik ken. De ik-figuur herkent het ook wel. Hij herinnert zich dat hij in zijn jeugd in een oud huis woonde, waarvan de legende zei dat er een schat begraven lag. Niemand had die ooit ontdekt of er zelfs maar naar gezocht, maar toch betoverde dat verhaal het hele huis.

Later vertrekt het bijzondere mannetje, terug de ruimte in, en als de ik-figuur vanaf dan naar de sterrenhemel kijkt, kijkt hij met totaal andere ogen. Het zijn dezelfde sterren als eerst, maar op één ervan, zo weet hij nu, is dat ruimtemannetje dat hij kent en dat hem kent. Daardoor is de hele sterrenhemel anders geworden. Overal zou de kleine prins kunnen leven.

Ik leer van de schrijver van dit boekje, Antoine de Saint-Exupéry, iets nieuws over Kerst. Want soms lijkt de geschiedenis een woestijn. Leeg, dor, verlaten. Kerst vertelt dat er ooit een God op bezoek is geweest, ergens in die lege, dorre, verlaten geschiedenis. Jezus is de put, ergens verborgen in de woestijn. En daardoor leer ik heel anders naar die woestijn te kijken.

Soms lijkt mijn eigen leven een oud huis. De kleuren vervagen, de spanten kraken. Maar Kerst onthult dat er ergens een schat verborgen is. Jezus is een schat, verstopt in de diepte van mijn vervallen hart.
En ook de ruimte kan zo leeg zijn. Zo onpersoonlijk en onveranderlijk. Kerst laat dan weten dat daar ergens Jezus is. Iemand die ik ken en die mij kent. En daardoor kijk ik heel anders naar die ruimte.

Kerst vertelt, anders gezegd, hoe waardevol dit leven is. God stortte zich er middenin. Een lichaam, met alle kwaaltjes, pijntjes, stank, gedoe – het was Hem niet te min. Hij verbond Zich ermee tot Hij er zelfs aan stierf. Het was Hem allemaal niet te lastig of te vies. Hoe mooi moet dit leven dan wel zijn, als zelfs God Zich er zo intiem aan wil verbinden! 

De Bijbel zegt dat Jezus Gods 'ja' is (2 Korintiërs 1:19). Ja, zegt Hij, tot onze lichamen. Ja, tot al onze beperkingen. Ja, het doet ertoe. Ja, het is zinvol dat je hier leeft. Want ooit nam God de moeite hier te leven, ondanks alle narigheid.

Dus elke keer als iemand 'ja' zegt tegen dit leven, dan is dat in de geest van deze Jezus. Als je de moed wilt opgeven, als het allemaal te veel wordt, maar je dan toch doorzet – dan maak je dezelfde stap als Jezus. Dat zie ik in de levens van Nick, Sam en David.

Want de hele gemeente rouwde, toen Nick Vujicic geboren werd: hij had geen armen en benen. Hij werd zwaar gepest. Op zijn 10e probeerde hij zichzelf te verdrinken in een laagje water. Maar toen drong tot hem door hoe 'absurd goed' zijn leven eigenlijk was. Hij ging door en inspireerde zo miljoenen mensen.

Sam Galesloot kreeg op jonge leeftijd een verschrikkelijke spierziekte. Artsen adviseerden meermalen de behandeling te staken en hem te laten sterven. Maar hij wilde blijven leven, ook al kon hij niet meer lopen of zelfstandig ademhalen, zelfs niet meer zien of horen. Hij rondde de middelbare school af en reisde de wereld rond; hij communiceerde via een complex hand-wang-tekensysteem. Toen presentator Matthijs van Nieuwkerk hem vroeg welk cijfer hij zijn leven gaf, antwoordde hij: "Een 9 komma 4."

Toen David Rothenberg 6 was, gaf zijn vader hem een slaappil, goot kerosine over hem heen en stak die aan. Negentig procent van zijn huid was derdegraads verbrand. Sindsdien heeft hij meer dan zestig zware operaties ondergaan. Toen hem eens gevraagd werd hoe hij het volhield, zei hij: "Ik leef! Ik leef! Ik leef! Mijn leven is niet weggenomen en dat is genoeg voor mij."

Jezus is de enige onder ons die welbewust het leven instapte: Hij wist welke ellende Hem te wachten stond en toch deed Hij het. Hij wist wat Nick, Sam en David intuïtief voelden: het leven is, ondanks alles, de moeite waard. Kerst betekent: hoe verslagen je ook bent, hoe duister het ook voelt – Iemand had de keus om wel of niet te leven, terwijl Hij wist hoezeer Hij gebroken zou worden en Hij koos ja!


Tekst: Reinier Sonneveld
Beeld: Shutterstock
Bron: Visie 2013, nr. 51/52



 

Geschreven door:

Reinier Sonneveld

Theoloog en schrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over