Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Op kraamvisite bij een klein kereltje

“Aan wie kan ik Hem geven?”

in Geloven

Ik stap wat gehaast binnen, kon nog net even een belletje doen in de lift naar boven. Past eigenlijk helemaal niet bij het moment, maar… ach. Zijn moeder ligt in het grote bed nog wat bij te komen van de bevalling, die niet helemaal volgens plan liep. “Het had ook maar zo anders af kunnen lopen, zonder medische hulp.” Dat had zijn stiefvader me aan de telefoon verteld toen ik vroeg of het schikt dat ik langskom...

Schuin achter het bed staat zijn wiegje, ik kan nog net niets zien. De kamer is klein en slecht verlicht. Ineens voel ik hoe koud het is. Ik schaam me een beetje, want eigenlijk ben ik vergeten een cadeau te kopen. Gelukkig lag er nog iets in de kast van een bevalling wat uiteindelijk toch een meisje bleek te zijn.

Na alle felicitaties en het bevallingsverhaal in de vrouwelijke versie - spaar me de details - loop ik voorzichtig naar het wiegje. Mijn adem stokt even. “O wat klein…” Ik heb vaker pasgeboren baby's gezien, maar op één of andere manier vergeet ik altijd weer hoe klein ze zijn. Hij heeft net gedronken en is half duimend in slaap gevallen.

“Je mag hem wel even vasthouden”, zegt zijn moeder. Ik durf eigenlijk niet. Zo klein... zo kwetsbaar... amper vier uur oud. Ik snap niet waarom ik zo snel al langs mag komen. Ik ken zijn ouders nauwelijks, maar hij wilde graag dat ik juist dit moment mee zou maken. Mezelf uitnodigen was al vreemd, ik kon moeilijk zeggen dat hij het me gevraagd had.

“Pak hem maar op hoor… dat mag best.” Ik schuif voorzichtig mijn handen onder dat kleine lijfje. Het voelt warm. Hij beweegt iets, maakt even wat geluid, maar slaapt gelukkig gewoon door. Ik til hem op en leg hem tegen me aan. Ik probeer hem wat te beschermen tegen de kou. Onhandig vis ik de doek uit het wiegje waar hij in lag gewikkeld en sla die om hem heen. “Waarom wil je dat ik hier ben?” vraag ik mezelf in gedachten.

Met dit kleine kereltje in mijn handen voelt de wereld ineens anders. Ik voel voor het eerst sinds tijden diepe rust over me komen. Ineens vraag ik me af waar ik me het afgelopen jaar allemaal druk over heb gemaakt. Allemaal belangrijke dingen natuurlijk. Het is belangrijk om het jeugdwerk goed te doordenken en in te richten.

Ik heb bijvoorbeeld nieuwe methodes en leiders gezocht voor de clubs. De opkomst gemonitord bij de catechese en geregeld dat er voldoende pennen waren. Strategische plannen uitgewerkt met kerkenraden. Met ouders gesproken over geloofsopvoeding. Met commissies gepraat over het belang van relationeel jeugdwerk en je leven delen. Voor volle en lege kerken gestaan om het woord te verkondigen...
 
Ik kijk naar het fijne gezichtje van dit pasgeboren kind. Hij opent voorzichtig zijn oogjes. Ze gaan nauwelijks open, omdat hij zo heerlijk lag te slapen. Het weinige licht brengt een twinkel in zijn ogen. Ik voel een vraag in me opkomen. “André, heb je in alles wat je deed de jongeren de kans gegeven mij vast te houden?”

Zacht sluit hij zijn ogen. Ik kijk even rond. Aan wie kan ik hem geven?


Auteur: André Maliepaard

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over