Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Woorden kunnen er echt toe doen. Laat je stem horen!

Antonie Fountain blogt over protesteren en je stem laten horen

De afgelopen weken schreef ik twee blogs over wat je als ‘gewoon’ mens kan doen tegen onrecht. In het kort komt het op vijf categorieën neer: protesteren, je geld (uit)geven, burgerlijk ongehoorzaam zijn, de dialoog aangaan, en zorg bieden. De komende weken zal ik elke week één van de vijf punten verder uitdiepen.

Deze week: Protest. Of wat je met je woorden doet. 

Mijn zoontje van twee kan meer dan duidelijk zijn ongenoegen uiten als hij vindt dat hem een onrecht wordt aangedaan. Hij wilde vanochtend zijn trui niet aan. Nou, dat hebben we geweten. Zelfs voordat we woorden leren als klein kind weten we al duidelijk aan te geven wat we wel en niet willen. 

Samantha Smith
Dat niet alle kinderen zich alleen maar om zichzelf bekommeren, is bijvoorbeeld te vinden in het bijzondere verhaal van Samantha Smith. Als tienjarige schreef ze een brief aan de toenmalige Sovjetpresident Yuri Andropov. Een fantastische - en korte - brief, waarin ze vroeg waarom de Sovjetunie het toch zo op Amerika gemunt had. De brief veroorzaakte een furore, en Andropov schreef terug. Smith werd uitgenodigd om de Sovjetunie te bezoeken en zou zich de rest van haar veel te korte leven (ze stierf in een vliegtuigongeluk) inzetten om vrede en vriendschap te bevorderen. 

Een aantal jaar geleden voerde Stop The Traffik in het Verenigd Koninkrijk een scholencampagne tegen kindslavernij in de cacao-industrie. Toen twee van de kinderen die middag bij hun oma op bezoek gingen, weigerden ze de chocolaatjes die ze voor hen klaar had gezet. Toevallig was hun grootmoeder kersvers senator in de Engelse Eerste Kamer. Die dag was ze net aan het nadenken over het thema voor haar maidenspeech. Ze belde Stop The Traffik, en drie weken later werd het punt in de House of Lords uitvoerig besproken. 

Pietenprotest en Papoea
Twee voorbeelden hoe je woorden er echt toe kunnen doen. Maar protest gaat soms verder dan woorden. En soms kunnen balletjes ook raar rollen. Twee weken geleden ging een vrouw naar het Malieveld. Ze ging daar - in haar eentje - protesteren tegen de ‘slow genocide’ die op dit moment in Papoea Nieuw Guinea plaatsvindt. Nietsvermoedend stond ze daar met haar plakkaat, toen een groep mensen die aan een Zwarte Piet demonstratie meedeed het haar lastig maakte. Vreselijk wat haar overkwam, maar dankzij de terechte verontwaardiging over hoe zij behandeld werd, hoorden in een keer door tienduizenden mensen van het onderwerp waar zij voor streed. 

Wij hebben allemaal een stem. We kunnen brieven schrijven. We kunnen af en toe een berichtje op Facebook of Twitter versturen. We kunnen meedoen aan protestmarsen. We kunnen ons aansluiten bij petities of andere bewegingen. Of een open opiniestuk naar kranten sturen. 

“Words are actions too”.

Geschreven door:

Antonie Fountain

Mensenrechtenactivist

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons