Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Stiltedagboek: wat als het stil blijft?

“Dag vier, dag vijf, dag zes, dag zeven: oorverdovend stil…”

Wie in de Bijbel leest verliest tijd, maar krijgt er de eeuwigheid voor terug. Onder dat motto lanceert Mirjam van der Vegt haar Stiltedagboek, met 365 meditaties voor een dagelijks stiltemomentje. Maar wat als je al twee jaar de Bijbel zelden hebt opengeslagen? Is stilte dan een brug te ver? Redacteur Arianne Ramaker gaat de uitdaging aan en begint een week lang elke ochtend in stilte.

Stilstaan bij het licht & je eigen hart
Het is stil in huis. Iedereen slaapt nog. Met een dampende kop thee en een kom yoghurt-met-muesli voor me, steek ik een kaars aan. Ik bid fluisterend: ‘Uw licht gaat mij voor en bevrijdt mij’. Gek om mezelf zo te horen, zeg ík dit? Starend in de vlam probeer ik God eerlijk te vertellen hoe het met me gaat. Hoe het écht met me gaat. Geen idee eigenlijk… En wat heeft Hij mij te zeggen? Het blijft stil.

 
“Veel mensen vinden stilte in eerste instantie raar en vreemd”, legt Mirjam uit. “Ik vind stilte nu heel prettig, maar ik heb dat ook echt moeten leren. En zo gek is dat niet: monniken oefenen wel twintig jaar!
 
Luisteren naar God vergt oefening. Je leert ontvankelijk te zijn in lichaam, ziel en geest. Maar hoe werkt dat als je lichaam nog vol adrenaline zit?
 
Tegelijkertijd is het ook genade van God als je zijn aanwezigheid heel dichtbij ervaart. Het is niet iets waarnaar je kunt grijpen, je relatie met God is geen methode. Stilte is maar een middel, maar wel een heel beproefd middel.”
 
Stilstaan bij Gods woord
De eerste twee dagen is het net of de uitgekozen Bijbeltekst voor mij is geschreven. Ik voel me aangesproken, uitgedaagd en bemoedigd: wauw, dit werkt! Tot ik de derde dag enthousiast de kaars aansteek en de Bijbel opensla. Niets. Ook al lees ik de tekst vier keer, nog steeds zegt het me niets. Goed, morgen weer een nieuwe kans. Niets is minder waar. Dag vier, dag vijf, dag zes, dag zeven: het blijft oorverdovend stil…
 
“Niet opgeven als er niets gebeurt!” bemoedigt Mirjam. “In mijn vorige boek Koester je hart beschrijf ik drie treden van stilte: herademen, struikelen en - tot slot - bemind zijn. Bij de ‘struikeltrede’ is het geen bal meer aan en haken mensen af. Maar de kunst is hier juist om door te gaan en je over te geven. Hou vast aan de mooie Bijbelse belofte dat je Hem al zoekend en tastend zult vinden.
 
Als Bijbelteksten je niets zeggen, blijf dan hangen bij één woord of zin. Mijmer erover door. Ga verder dan bestuderen en analyseren: mag de tekst ook vragen aan jou stellen? Waarom raakt dit woord je? Of in dit geval: waarom raakt het je helemaal niet?
 
De monniken adviseren overigens desnoods nog een half uur langer te blijven zitten als een tekst niet binnenkomt. En als er dan nog niets gebeurt? Maak het dan je weektekst en kijk er nog vaker naar. Ik heb dit zelf ook in een klooster gedaan. Dag na dag bekeek ik dezelfde Bijbeltekst, maar pas op de zevende dag ging het tot me spreken en ontdekte ik de diepte van de tekst. Ik heb er zelfs nog over gepreekt!”
 
Gedeelde gedachten
Elke dag eindigt het stiltemoment kort stukje tekst met een open vraag, stiltespreuk of opdracht van Mirjam. Een verademing na een 'nietszeggende' Bijbeltekst. Zo blaas ik aan het eind van elk stiltemoment toch met een gerust hart de kaars uit en durf ik hem de volgende ochtend nog aan te steken. Aan het eind van de week kan ik zeggen dat ik meer rust ervaar. Maar of ik God in de stilte gevonden heb?
 
“Stilte confronteert je met je eigen hart. Je ervaart Hem ver weg, maar je verlangt Hem wel dichtbij? Dan mag je Hem weer gaan zoeken vanuit dat verlangen. Het is niet erg als je twijfelt. Wees echt! Ga je vragen maar stellen. Er is geen trucje bij God, het gaat om een relatie. Ik heb ontdekt: God gelooft ook in mij. Daarom kan ik me aan hem overgeven. Ik gun iedereen die basisrust.
 
En dat gaat met vallen en opstaan. Aan het eind van onze stiltetour-avonden vertellen we het verhaal van een jonge monnik, die aan zijn vader-abt vertelt dat hij wil uittreden: ‘Elke dag probeer ik weer goedgehumeurd en vrolijk op te staan. Maar het lukt steeds niet.’ Waarop de vader-abt reageert: ‘Mijn zoon, dit is het monastieke leven: ik sta op, en ik val. Ik sta op, ik val. Ik sta op.’ De jonge monnik bleef en hield vol.
 
Je bent er al! En tegelijkertijd begin je elke dag weer opnieuw. Maar je hoeft niet te hard te rennen, want Jezus heeft je Zijn vrede al gegeven.”


+ Meer informatie over het stiltedagboek

Geschreven door:

Arianne Ramaker

Redacteur

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over