Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Iedereen heeft recht op de rustdag

Blog Johan Snel: Geweldig, die dag van de vrijheid

in Nieuws

Aan het jodendom dankt de mensheid een grandioos cadeau: rust in de tijd. In plaats van uitzichtloze eindeloosheid kennen we nu de week. Alles duurt maar zeven dagen, en eentje vieren we extra, als de dag van de vrijheid.

In 1919 klinkt een triomfantelijk lied door de Tweede Kamer. Een paar sociaaldemocraten heffen geëmotioneerd de ‘achturenmars’ aan. Na een halve eeuw strijd is het eindelijk gelukt: ook arbeiders hebben recht op vrije tijd. De eindeloze werkdag wordt aan banden gelegd, en later ook de werkweek. Dan wordt de vrije zondag uitgebreid met een vrije zaterdag, en is ons weekend geboren.
Terecht vieren die Kamerleden dat als een overwinning. Voor velen is het bijna zoiets als de afschaffing van de slavernij: eindelijk een beetje lucht. Wat we nu als een minimum aan beschaving beschouwen, is vaak met ongelooflijk veel moeite bevochten.

Doordraaien
Altijd zijn er immers stemmen die zeggen dat het niet kan. Dat het slecht is voor onze concurrentiepositie, dat de economie eronder zal lijden. Inderdaad: ook de slavernij is in Nederland extra lang in stand gehouden met dat economische argument. Dus is het maar goed dat we weten dat het gewoon niet waar is. Dat een 24-uurseconomie en alle dagen werken geen economisch voordeel brengt.
Blijkbaar is er dus iets anders aan de hand. Zou het kunnen dat sommigen ook dit als een soort vrijheid zien? Dat we best zeven dagen kunnen doordraaien en vrij hebben als anderen aan het werk zijn? Dat permanent consumeren ook een ideaal is?

Caissière
Er is nog iets. Zelf heb ik er geen ervaring mee, maar sommigen herinneren zich zondagen als grauwe dagen, als een dag van dwang. Waarop je een paar keer naar een kerk moest en dat dat vreselijk was.
Als dát de reden is waarom er nog steeds mensen zijn die nu van onze enige vrije dag af willen, dan is dat letterlijk doodzonde. Zoiets als het kind weggooien met het badwater. Want die ene dag is natuurlijk bedoeld als vrijheid. Werken moeten we alle dagen, maar één keer hoeft alles even niet.
Ik pleit dus hartstochtelijk voor de dag van de vrijheid. Die ene dag van tijd en rust, van vieren en ontmoeten, van wandelen en uitwaaien. Voor christenen, maar vooral voor iedereen.
Die oude socialisten hadden gewoon gelijk. Elke caissière heeft recht op een dag dat even niets hoeft, en alles mag.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons