Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Dagboek Filipijnen: "Wat moet het doodeng geweest zijn"

Carla van Weelie verblijft op de Filipijnen voor EO-Metterdaad

in Mediatips

We hebben zeven uur tijdsverschil met Nederland. Dat betekent dat jullie net lekker op dreef komen, als wij instorten. Maar er moet nog zoveel geregeld worden.

Koortsachtig bellen we van beide kanten naar onze partners of we ergens aan kunnen haken. Pas woensdagavond laat hebben we groen licht om vandaag (donderdag) mee te gaan met World Vision. Dat betekent een onrustig nachtje van 4 uur. 
 
Om half 6 melden we ons bij Cecil. We krijgen een briefing over regels en veiligheid. Ondertussen kijken we rond in de opslagruimte. Tientallen mensen stapelen, verzamelen en sjouwen voeding, kleding en dekens, zodat alles meegaat in de zeven vrachtwagens.
 
In colonne rijden we in vier uur naar het noorden. De plek waar het oog van de tyfoon overheen is gegaan. Een desolate, bizarre, angstaanjagende omgeving. Wat moet het doodeng zijn geweest om hier te zijn.
 
Moeders vertellen ons over de doodsangst voor zichzelf en hun kinderen. Maria-Anne vertelt hoe 2 bomen door haar huis vielen. Haar zoontje speelt met een gebroken autootje in wat ooit zijn slaapkamertje was.
 
Binnen een paar uur krijgen 900 gezinnen voeding voor 2 weken. Door de goede organisatie verloopt alles zonder enige wanklank. De mensen bedanken God en ons voor deze hulp. Tijdens de lange terugweg ben ik diep onder de indruk van het geloofsvertrouwen van deze mensen. Ik hoor geen boosheid op God, geen hopeloze "waarom"-vragen. Alleen vertrouwen en buigkracht. Wat een getuigenis. 

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons