Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Christenen naar binnen gericht? Dan zijn ze met weinig

Onderzoek: christenen worden actiever in de maatschappij als hun aantal groter wordt

in Nieuws

Zijn jij en jouw kerkgenoten het liefst zoveel mogelijk onderdeel van de maatschappij? Of is jouw kerk meer een club die het vooral heel gezellig met elkaar heeft? Volgens socioloog Cors Visser heeft dat alles te maken met het beeld dat christenen van zichzelf hebben. De mate waarin ze zichzelf als minderheid of juist als meerderheid ervaren, bepaalt volgens hem namelijk de mate waarin ze opgaan in de maatschappij.

‘Evangelicalen’, noemt Cors Visser de groep christenen die hij onderzocht heeft. En dat is voor hem een breed begrip: van bevindelijk gereformeerden in Nederland tot pinksterkerkgangers in Brazilië. Allemaal leggen ze de nadruk op de kruisdood van Jezus voor vergeving van zonden, zijn ze bijbelgetrouw, speelt bekering een belangrijke rol en worden ze gekenmerkt door activisme.
 
Maar hoe dat activisme tot uiting komt, hangt af van het beeld dat de groep christenen van zichzelf heeft. Ervaren ze zichzelf als een klein clubje, dan zijn ze geneigd zich te gedragen als ‘afsluiters’. Een typisch voorbeeld daarvan zijn de refo’s: “Ze organiseren zich graag in eigen kring en hebben nauwelijks maatschappelijke ambities”, aldus Visser.

Daar is overigens niets mis mee, lichtte Visser gister toe in het Nederlands Dagblad. "Ook gesloten gemeenschappen kunnen voor de buitenwereld heel aantrekkelijk zijn." Christenen moeten allereerst leren een gemeenschap te vormen, waarin je elkaar maar hoeft te bellen en je wordt geholpen. "Kijk, zeggen mensen dan, daar zorgen ze voor elkaar." 

Weinig meer te verdedigen
De meeste Nederlandse evangelicalen schuiven volgens Visser echter in de richting van ‘presenters’. Zij zien zichzelf als een minderheid en vinden “dat er weinig meer te verdedigen is”. De consequentie? “Evangelicalen zullen zich minder organiseren in eigen groepen”, voorzegt Visser. Ze gaan op in niet-kerkelijke organisaties en proberen via deze weg de samenleving te verbeteren.  

Evangelicale samenleving
Tegelijkertijd maken de christenen in Kenia een hele andere ontwikkeling door: die van de ‘deelgenoten’. Omdat ze in de meerderheid zijn, hebben ze de kerkelijke structuren minder nodig. De samenleving is toch al ‘evangelicaal’, dus ze komen vanzelf geloofsgenoten tegen. Ze zetten zich volop in voor maatschappelijke organisaties en zijn daarbij vooral gericht op hulpverlening.


+ Ga naar het onderzoek 'In gunst bij het hele volk'

Afbeelding: Wereldjongerendagen in Rio de Janeiro, Brazilië

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over