Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Waarom jongeren niet naar je gebedsteam komen

“Jongeren willen best bidden, maar maak die drempel niet te hoog”

in Nieuws

“Is er iets van een doorpraat- of gebedsteam?” Het is een vaste vraag die ik als gastspreker stel aan gemeentes die ik binnenstap. Meestal is het antwoord: 'ja', gevolgd door de praktische informatie rondom herkenning van dit gebedsteam. Ze zijn herkenbaar aan de groene keycoards met bloemetjes kaartjes, ze dragen fluoriserende gele t-shirts met het logo van onze jeugddienst erop of - en die doet het altijd goed - het team is herkenbaar aan hun oranje zonneklep.

Als ik geluk heb mag ik ze na mijn toespraak zelf aankondigen, als ik minder geluk heb doet iemand van het gebedsteam dat. “Nou. Dat was fijn gesproken hè jongens? Na deze dienst kun je naar opa Wim en tante Berta voor persoonlijk gebed. Dat is helemaal niet eng. Opa Wim is herkenbaar aan zijn dikke buik tussen de bretels en zijn kale hoofd - ik noem dat altijd zijn landingsplaats van de heilige Geest. Tante Berta herken je aan haar eeuwige hemelse glimlach. Wim en Berta ga maar even staan en zwaai even, zodat de jeugd weet waar ze heen moeten...”
 
Misschien kom ik tot nu toe wat cynisch over, en doe ik menig gebedsteam tekort. Maar helaas heb ik de voorbeelden waar ik deze blog mee begon niet eens verzonnen. Hooguit een ietsje pietsje aangedikt. Veel kerken raken ervan overtuigd dat bidden met jongeren waardevol is. Wat mij betreft werpen we echter een aantal hobbels op die het voor jongeren lastig maakt na de dienst eraan deel te nemen.
 
Bijna een wonder
Communicatie bijvoorbeeld. De manier waarop menig kerk communiceert over het gebedsteam zorgt ervoor dat het bijna een wonder is als jongeren daadwerkelijk voor gebed gaan. Ook hierbij geldt dat het de toon is die de muziek maakt. Zeker jongere tieners die graag connected willen zijn met een groep, gaan niet snel bidden bij iemand met een zonneklep op.
 
En tieners zullen zich ook wel een tweede keer bedenken na een oproep, waaruit blijkt dat je met een behoorlijke verslaving worstelt als je nu het gebedsteam opzoekt. Aanbieden is één, maar het goed doordenken is minstens even belangrijk.  
 
Bovendien nemen veel gebedsteams te snel aan dat jongeren wel weten wat ze kunnen verwachten, als ze ervoor kiezen om voor zich te laten bidden. Als het gaat om het ministry-gebed bijvoorbeeld (waar twee mensen op je staan te wachten en met je bidden), maakt het al een wereld van verschil als je even de moeite neemt het uit te leggen.
 
Dan is er nog het probleem van positie. Of je nu naar voren moet na de dienst, of in het gebouw op zoek moet gaan naar het gebedslokaal: jongeren moeten altijd hun comfortzone verlaten om gebed te vragen. Gebed komt zelden naar hen toe. Waarom geen mobiele gebedsteams die zich na een dienst tussen de jongeren mengen, doorpraten over de dienst en als er ruimte is in het gesprek, met jongeren in gebed gaan?
 
“Daar gingen tieners wél”
Als ik voorzichtig een gesprek erover aanga met een team, krijg ik standaard de reactie: “Ja, maar ik was afgelopen zomer op conferentie zus en zo en daar gingen wel veel tieners.” Klopt. Op conferentie zus en zo gelden andere wetten.
 
Jongeren zitten daar niet in hun vaste sociale netwerk, dus stappen uit die comfort zone is dan al een stuk gemakkelijker. Verder is daar vaak een intensieve serie van diensten en wordt er gebouwd aan een inhoudelijke lijn, waarmee jongeren veel sneller bij punten terecht komen waarvoor ze gebed willen hebben. Plus dat je daar vaak te maken hebt met jongeren die bewust gekozen hebben om op conferentie zus en zo te zijn.  

Oproep
Mijn oproep is niet: bid niet meer. Maar mijn oproep is: denk na over hoe en waar je bidt.
 
Auteur: André Maliepaard

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons