Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Oplosbaar onrecht

Blogger Antonie Fountain over mensenrechten

Vorige week vroeg ik, als experiment, op twitter om onderwerpen voor deze column. Gewoon, omdat ik het leuk vind om te weten welke onderwerpen jullie als lezer interessant vinden. Misschien zelfs meer dan leuk, belangrijk ook.

Met deze column ga ik in op de vraag van Jan 't Lam, die vroeg: 'Waar zouden we qua geloven en mensenrechten het best onze energie in kunnen steken?'

Blikveld
Een aantal weken geleden stelde de paus in een interview dat de Rooms-Katholieke Kerk zich wellicht wat meer bezig zou moeten houden met een andere focus dan waar ze bekend voor stond. Onderwerpen zoals mondiale armoede en de ongelijke verdeling van welvaart. Of de zorg voor asielzoekers. Het bijzonder van het interview was dat hij de traditionele onderwerpen zeker niet bagatelliseerde, maar dat hij probeerde het blikveld van zijn lezers te verruimen. Andere onderwerpen zouden óók belangrijk zijn.

Keuzestress
Wat ik echter merk, is dat als je je blikveld verruimt er al snel een vrij reëel probleem opdoemt: keuzestress. Eigenlijk zijn alle mensenrechten belangrijk, gewoonweg omdat ze er zijn om de zwakken te beschermen. En de zwakken beschermen, dat is toch echt één van de kernpunten van de Bijbel. Maar als je alles tegelijk wil doen, dan zal je hoogstwaarschijnlijk niet eens beginnen. De eindeloze hoeveelheid aan problemen kunnen je verlammen. Er is gewoonweg te veel uit om te kiezen.

Prioriteiten
En dus moet je prioriteiten stellen. Zelf moet ik dat ook. Er zijn maar vierentwintig uur per dag. En hoe groot mijn Messiascomplex ook mag zijn - en die is fors - ik besef terdege dat ik niet alle problemen op de wereld kan oplossen. Maar waar te beginnen met keuzes maken, met prioriteiten stellen?

Oplosbaar
De Indiase filosoof Amartya Sen heeft eens gezegd dat de dingen die ons motiveren niet zozeer te maken hebben met de wens om een geheel rechtvaardige samenleving te bouwen. Vrijwel niemand verwacht dat dat mogelijk is. Je legt dan de lat zo hoog, dat je er niet eens aan begint. Sen stelt dat het juist gaat om de onrechtvaardigheden die om ons heen zijn, en die duidelijk oplosbaar zijn. Dát zijn de onderwerpen die ons motiveren om dingen te gaan doen.

Doen
Zo kwam het bijvoorbeeld dat eind vorig jaar honderden Amsterdammers ineens de handen in elkaar sloegen om de Vluchtkerk mogelijk te maken. Er was een duidelijk onrecht: asielzoekers zonder enige hoop werden midden in de winter op straat gegooid door de overheid. En er was duidelijk wat aan te doen: bied ze, ten minste voor de winter, een dak boven het hoofd. En ‘dus’ werd er een leegstaande kerk gekraakt. En kwamen van heinde en verre mensen om dekens, voedsel, zelfs een pingpong-tafel te brengen. Want hier kon je wat aan doen.

Paar stappen
Soms wordt het je in de schoot geworpen, zo’n duidelijk oplosbaar onrecht. Soms moet je er een beetje voor zoeken. Maar in deze gemondialiseerde maatschappij, waar alles wat we kopen en doen een paar stappen, schakels, of muis-klikken van wie dan ook ter wereld verwijderd is, is het altijd mogelijk om oplosbare problemen tegen te komen. En er wat aan te doen.

Hóe kan je er dan wat aan doen? Daarover gaat mijn column van volgende week.

[Over twee weken ben ik weer van plan om een lezersvraag te beantwoorden. Vragen - liefst over of met betrekking tot mensenrechten - kunnen tot volgende week vrijdag 1 november hieronder in het opmerkingen veld worden voorgelegd, of via m’n twitter account: @antonie]

Geschreven door:

Antonie Fountain

Mensenrechtenactivist

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over