Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

'Kinderen wilden niet 
bij mij in de buurt komen'

in Geloven

Langzaam misvormden zijn handen en voeten, en werden ze gevoelloos. Het was het begin van een ernstige ziekte, die de Nepalees Raj Kumar (36) tot een verstoteling maakte. Tot hij op een dag terugkwam met een missie.

Vier was hij, toen de eerste symptomen zichtbaar werden. Maar omdat Raj niet wist dat hij aan lepra leed, kon het gebeuren dat hij als kleine jongen struikelde en niet voelde hoe er een zweer op zijn voeten ontstond.

"Vanaf het moment dat er bij mij lepra was geconstateerd, werd ik in mijn geboorteplaats Mohattari gediscrimineerd en ontweken de mensen mij. De meeste Nepalezen willen geen contact met leprapatiënten en zelfs artsen raken hen niet aan. Ze zijn bang zelf besmet te worden – hoewel dat risico klein is – en dat het een straf is van de goden voor de zonden van onze ouders of voorouders. Zeker voor een kind is het heel moeilijk om daarmee om te gaan. Op school wilden kinderen en onderwijzers niet bij mij in de buurt komen. Dat doet veel met je. Er bestaat nog steeds veel onwetendheid over lepra; bijvoorbeeld wat betreft oorzaken en besmettingsgevaar. Gelukkig weet ik nu dat het via een bacterie, in plaats van zonde wordt overgedragen."

Weeshuis

Als 11-jarige kwam Raj in contact met Wim en Alice Theuvenet, die als artsen werken voor de Leprazending in Kathmandu. "Ik hoorde christenen zingen en uit de Bijbel lezen. Dat sprak mij enorm aan en ik wilde er meer over weten. Zo ben ik christen geworden." Toen Wim en Alice in de hoofdstad een weeshuis voor Raj vonden, ging hij daar wonen. Niet omdat hij wees was, maar omdat hij in zijn eigen dorp werd verstoten.

Geamputeerde benen

In zijn rolstoel straalt Raj Kumar – inmid- dels getrouwd en vader van een dochter (16) en zoon (13) – één en al fysieke en mentale kracht uit. Ondanks zijn door lepra aangetaste handen, een verwijderde nier en twee geamputeerde benen. Zijn ene been werd drie jaar geleden afgezet vanwege artritis. Begin dit jaar volgde ook het andere. "Dat was na een auto-ongeluk," vertelt Raj. "De artsen probeerden het nog te redden, maar
dat zag ik niet zitten. Het herstel duurde te lang. Ik vroeg hen mijn been te amputeren. Daarvan heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt."

Taboe

Raj is niet de enige uit zijn ouderlijk huis die lepra heeft. Zijn broer – een arts – is gezond, maar ook zijn twee zussen lijden aan de ernstige ziekte. En daarop rust in Nepal nog steeds een groot taboe. Juist dat taboe wilde Raj doorbreken, en daarom richtte hij de hulporganisatie READ Nepal op. Het is zijn missie om vooroordelen over lepra weg te nemen, leprapatiënten weer zelfbewustzijn te geven en hen allerlei medische en ontwikkelingsprojecten te bieden. "Dat beschouw ik als mijn roeping. Zonder Gods hulp zou ik dit nooit kunnen doen. Ik ken de pijn, pro- blematiek en discriminatie waarmee andere patiënten te maken hebben. Daarom wil ik hen helpen."

Zijn eigen organisatie – die begon in Kathmandu – heeft ook een vestiging in zijn geboortedorp. Zo kon het gebeuren dat de man die eens werd verstoten, terugkwam met een missie. "Mensen die mij eerst uit de weg gingen, hebben mij nu weer geaccepteerd. Ik ben een voorbeeld voor hen geworden. Mijn boodschap is dat mensen met lepra ook waardevol zijn en nog steeds veel dingen kunnen doen. Ik wil hen weer zelfvertrouwen geven en de vooroordelen in de maatschappij wegnemen." Dat doet Raj in eigen land vooral door contact te leggen met patiënten en artsen, maar ook door regelmatig te verschijnen in radio- en televisieprogramma’s.

Melaatsen

Het geloof van Raj is al even sterk als zijn wilskracht. Moeite met de verhalen in het Nieuwe Testament, waarin Jezus melaatsen – leprapatiënten –geneest, heeft hij niet. "Ik geloof zeker dat God mij kan genezen; daar heb ik ook veel voor gebeden. Hoewel de gevolgen van lepra nog zichtbaar zijn, is de ziekte nu uit mijn lichaam. God weet precies wat ik nodig heb. Ook mijn eigen kinderen geef ik niet alles waar ze om vragen, maar alleen dat wat goed voor hen is."


Tekst: Jeroen Kanis
Beeld: Dick Vos
Bron: Visie 2013, nr. 41

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons