Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Willem Glashouwer: 'Israël is het grootste teken van hoop'

in Nieuws

Hij was een vurig atheïst, maar een intense Godservaring zette zijn leven op z’n kop. Nu vliegt ds. Willem Glashouwer (68) namens Christenen voor Israël letterlijk de hele wereld over, om kerken en collega-voorgangers te wijzen op "het mysterie Israël".

Alsof hij kralen aan een ketting rijgt, somt ds. Glashouwer – sinds 1999 fulltime voorzitter van de internationale tak van Christenen voor Israël – de plaatsen op waar hij de afgelopen tien dagen lezingen over Israël heeft gehouden. Van Dundee, Edinburgh en Perth tot Birmingham, Londen en Ashford. "Mijn vrouw en ik zijn gisteren teruggekomen van een tournee door Engeland en Schotland," vertelt hij in zijn Amersfoortse woonkamer. "Morgenochtend vlieg ik weer naar het verre oosten van Rusland, voorbij Siberië, voor een nieuwe lezingenserie."

Dat vele reizen klinkt tamelijk slopend.
"Het ís ook slopend. Maar ik krijg er zoveel zegen en energie voor terug, als ik zie dat mensen nieuw zicht krijgen op Gods weg met Israël. De Here geeft me hier de kracht voor; Hij heeft me geroepen om dit werk te doen, en ik doe het met vreugde. Er zijn weinig plekken waar ik nog niet ben geweest. Mijn vrouw staat gelukkig voor 120% achter me."

U bent 69. Nog steeds geen zin om het wat rustiger aan te doen?
Glimlachend: "Toen ik 65 werd, zei ik: 'Here God, nu is het mooi geweest.' Maar in mijn hele leven heb ik het sindsdien nog nooit zó druk gehad als nu! Hij had andere plannen."

Aangevallen

Als predikantszoon zaagde Willem Glashouwer ("het zwarte schaap van de familie") gretig aan de stoelpoten van het geloof van christenen. "Hoewel ik opgroeide in de pastorie, is het geloof vanaf mijn kinderjaren als druppels op een regenjas van me afgegleden. Het deed me niets. Ik heb mensen ook wel aangevallen op hun geloof, bijvoorbeeld medestudenten op het gymnasium. Geloof? Een vorm van wensdenken; als je je eigen problemen niet aankunt, bedenk je toch een godheid? De evolutietheorie was een prima verklaring voor alles. Verder: lang leve de lol."

Dat moet uw ouders pijn hebben gedaan.
"Zeker. Mijn moeder kon héél kwaad worden om wat ik deed en zei. Maar mijn vader zei altijd: 'Laat die jongen maar.' Misschien verwachtte hij dat het toch goed zou komen met me."

Geluksgevoel

Rond zijn 20e kwam Willem Glashouwer radicaal tot bekering. "Ik werd ’s nachts wakker, en ik kan het niet anders omschrijven dan zo: 'Ik bevond mijzelf lovende de drie-enige God’; een onbeschrijfelijk geluksgevoel. De volgende nacht had ik dezelfde ervaring. De derde nacht opnieuw, maar zó intens dat ik zei: 'Ho, Here, stop alstublieft; mijn hart staat op springen – ik weet nu wel dat U echt bestaat!'"

Een lang proces van 'omdenken' begon. Willem werd gegrepen door de boodschap van de Bijbel. Hij besloot theologie te gaan studeren en werd hervormd predikant – net als zijn vader.

Haakse bocht

Deze ommezwaai van atheïst naar overtuigd christen was niet de enige haakse bocht in Willems levensweg. "Toen ik predikant was in Katwijk, vroeg zakenman Karel van Oordt – nooit van gehoord – of ik hem wilde opvolgen als voorzitter van Christenen voor Israël. Die club kende ik evenmin!"

Waarom zei u tóch 'ja'?
"Wat hij zei, onder andere over wie er naast Israël wil staan en over het kwaad van de vervangingstheologie, bleef haken. 'We hebben ervoor gebeden,' vertelde hij, 'en geloven dat jij de juiste persoon bent.' Uiteindelijk stemde ik – schoorvoetend – toe."

Als voorzitter moest hij spreekbeurten verzorgen, en hij besefte dat Israël een blinde vlek voor hem was. "Ik kroop opnieuw door de Bijbel, om te ontdekken hoe het zit met Israël. Die speurtocht houdt nooit op: ben je eenmaal gegrepen door het mysterie Israël, dan wil je er steeds meer over leren. Ik ontdekte dat wij, de heidenvolken, God hebben leren kennen door Israël: het heil is uit de Joden."

Zijn intensieve bijbelstudie mondde uit in het boek Waarom Israël? (uitgeverij Barnabas) dat inmiddels al in bijna dertig talen is vertaald, inclusief Engels, Spaans, Chinees, Russisch en Arabisch.

Tegengeluid

Dat hij tegenwoordig van hot naar her vliegt, komt vooral door het onverwachte succes van die uitgave. "Ik reis mijn boek achterna, haha! Dankzij die vertalingen krijg ik vanuit de hele wereld verzoeken om te komen spreken. Dat doe ik graag. Als Christenen voor Israël hebben wij primair een boodschap voor de kerken. Zij moeten zich bekeren."

Bekeren? Wat is er mis?
"De vervangingstheologie – de gedachte dat de bijbelse beloften voor Israël zijn overgegaan op de nieuwtestamentische kerk, en dat Israëls rol dus is uitgespeeld – zit nog steeds diep in het bloed van de kerk. Al wordt het niet altijd meer zo openlijk gezegd als vroeger. God heeft een ééuwig verbond gesloten met dit volk, dat onverkort geldt." Peinzend: "De kerk heeft niet alleen Israël overboord gezet, maar ook het heil versmald tot een opvatting van een lichaamloze ziel die naar de hemel gaat... De bijbelse verwachting van het Koninkrijk verdween, en daarmee het zicht op Israël en op deze aarde. Ik wil een bijbels tegengeluid laten horen."

Afgebladderd

Dat de steun voor Israël de afgelopen decennia ook in christelijke kringen is afgebladderd, doet hem pijn. "Het is tot schade van de kerk en van ons land. God zegt: 'Wie Israël zegent, zal Ik zegenen.' Die afkalving in christelijke landen, vooral in Europa... Alsof God zegt: 'Jullie willen niet horen van Mijn volk?' Ik stuur jullie andere volkeren met een andere god; eens kijken hoe jullie dát vinden...'"

Secularisatie en de komst van de islam zijn oordelen van God?
"Ja. God trekt Zich terug. Gelukkig zijn er nog plekken van licht in dit duistere Europa. Ik reis veel en de 'korst' die veel christenen en kerken hier op hun hoofd hebben wat Israël betreft, zie ik elders gelukkig niet."

Op 6 oktober is het weer Israëlzondag. Goede traditie?
Fel: "Nou, ik zie dat deze in veel kerken wordt ingevuld als een soort Palestinazondag, waarin het meer over de islamitische Arabieren gaat dan over Gods volk. Eén zondagje in het jaar, die nog wordt ingevuld naar eigen believen ook... Waaruit blijkt de ‘onopgeefbare verbondenheid met Israël? Elke zondag moet een Israëlzondag zijn."

Syrië

Oorlog in Syrië, spanningen tussen Israël en Iran: ligt ds. Glashouwer er soms wakker van? "Nee. Israël is het grootste teken van hoop dat de wereld ooit gezien heeft. Wij zijn een bijzondere generatie, want voor onze ogen gaan twee unieke eindtijdtekenen in vervulling die Jezus noemde. Eén: het nationale herstel, na bijna tweeduizend jaar ballingschap, van Israël, dat gevolgd zal worden door een geestelijk herstel: de eerstgeboren zoon, Israël, zal de eniggeboren Zoon erkennen. Twee: de verkondiging van het Evangelie van het Koninkrijk aan alle volkeren. Jezus' komst moet dichtbij zijn."

Ziet u ernaar uit?
"Dat lijkt me fantástisch! Ik heb ooit die extatische ervaringen gehad. Het aanschouwen van God, en gereinigd zijn van alles wat daarin niet thuishoort, moet een nóg groter geluksgevoel geven."

Zult u dan weer 'Ho maar, Here!' roepen?
Lachend: "Waarschijnlijk niet!"

 

Tekst: Gert-Jan Schaap
Beeld: Ruben Timman
Bron: Visie 2013, nr. 40

Israëlzondag

Op de eerste zondag van oktober – dit jaar is dat 6 oktober – geeft de Protestantse Kerk in Nederland uiting aan haar 'onopgeefbare verbondenheid met Israël', door speciaal stil te staan bij de plaats van Israël.Ook veel andere kerkgenootschappen volgen deze gewoonte.

Willem J.J. Glashouwer (1944) studeerde theologie aan de universiteiten van Utrecht en Groningen. Tussen 1970 en 1992 bekleedde hij verschillende functies bij de Evangelische Omroep. Hij was achtereenvolgens bestuurslid van de Evangelische Hogeschool te Amersfoort en stichting Huis op de Berg in Jeruzalem en adviseur van stichting Vrienden van Amcha (hulp aan overlevenden van de Holocaust). Als predikant diende hij de hervormde gemeenten in Tull en ’t Waal en Katwijk aan Zee. Twaalf jaar lang was hij voorzitter van Christenen voor Israël; in juli 1999 werd hij fulltime voorzitter van 'Christians for Israel International'. Hij is getrouwd met Marianne; zij hebben vier kinderen en zes kleinkinderen.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons