Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

En ik bid: Laat de vrijheid klinken

Mensenrechtenactivist Antonie Fountain over de speech van Martin Luther King

Ik zit op dit moment in een McDonalds in Amsterdam Zuidoost. Ik wacht op een bevriende asielzoeker die vandaag een lichamelijk onderzoek krijgt, om te kijken of de littekens op zijn lichaam zijn verhaal als asielzoeker kunnen bevestigen. Na drie jaar aandringen heeft hij eindelijk deze mogelijkheid gekregen, de overheid wilde tot nu toe het onderzoek niet doen. Wel waren ze al bereid om tot drie keer toe zijn verhaal niet te geloven. Zonder dus alle feiten op tafel te willen hebben.
 
Zijn thuisland weigert hem terug te laten keren. Nederland weigert hem hier te laten blijven. En dus bestaat hij eigenlijk niet meer. Hij is letterlijk statenloos, met geen enkele uitweg mogelijk. Kafka zou het niet kunnen bedenken.
 
Vandaag precies vijftig jaar geleden gaf Martin Luther King zijn legendarische "I have a dream" speech. Voor een menigte van honderdduizenden in de hoofdstad van Amerika gaf een van de grootste oratoren en mensenrechtenactivisten van de vorige eeuw waarschijnlijk de beste speech van de eeuw.
 
Elk jaar op deze dag kijk ik de speech in zijn volledigheid terug. En elk jaar roert ze me weer tot tranen. En ik vraag me af hoe Dr. King naar de huidige wereld zou kijken, als hij niet op zo'n jonge leeftijd was vermoord. Toen hij deze speech gaf, was hij zo oud als ik nu ben.
 
Dr. King refereert aan de 'fierce urgency of now', de vurige urgentie van het heden. Ik denk aan Martin Luther King. Ik denk aan mijn vriend die op dit moment in een verhoor zit, de angst gierend door zijn lichaam. Ik denk aan mijn vele vrienden uit de Vluchtkerk die zelfs de meest basale mensenrechten moeten missen. Ik denk aan de vurige urgentie van het heden. Ik hoor Dr. King's woeste maar kalme stem roepen om vrijheid te laten klinken. En terwijl ik hier in een McDonalds in de Bijlmer zit, vloeien de tranen over mijn wangen.
 
En ik bid;
 
Laat vrijheid klinken, vanuit de gangen van het Binnenhof.
Laat vrijheid klinken, vanuit onze comfortabele huiskamers.
Laat vrijheid klinken, vanuit het betonnen detentiecentrum op Schiphol.
Laat vrijheid klinken, vanuit de door oorlog geteisterde sloppenwijken van Mogadishu, Bagdad, Kabul en Damascus.
Laat vrijheid toch in Godsnaam klinken.

Antonie Fountain

28-8-2013

 
 
 
 
 
 
 

Geschreven door:

Antonie Fountain

Mensenrechtenactivist

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons