Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Een heerlijke tijd van gemeenschap

Matthijs Vlaardingerbroek over 'onbegrijpelijke' kerktaal

in Nieuws

Ik heb het weer geflikt. Ik ben ook zo slordig. Vanmorgen zou ik voor het eerst in lange tijd weer spreken in een traditionele gemeente. Heel netjes hadden ze me van de week per mail de liturgie opgestuurd, maar had ik hem gelezen? Nee, hoor! Ik had hem niet eens geopend!

Votum?
Tijdens de dienst krijg ik de liturgie voor het eerst onder ogen en dan zie ik het: Votum – Matthijs Vlaardingerbroek. Wat is een ‘votum’? Voor mij is dit tale Kanaäns, maar ik zie ook dat aan het eind van dit lied, ik iets moet gaan doen. Maar wat? Wat verwachten ze van mij? Ik stoot de oudste van dienst aan en fluister: “Wat is een votum?”

Nu lijkt het wel of hij water ziet branden. Van welke planeet kom ik? In twee zinnen legt hij me uit dat ik de gemeente moet begroeten. Hij probeert me nog de woorden bij te brengen: “Onze hulpe is in den…” Maar het orgel is al gestopt. Iedereen kijkt verwachtingsvol naar mij. Ik slik en loop richting de kansel.

Beleefd
Het is niet precies wat ze verwachten, maar de gemeente wordt wel vriendelijk door mij begroet. Ik vertel ze hoe blij ik ben om er te zijn, zeg nog wat aardige dingen over ze en ga voor in gebed. Later blijkt het niet precies een votum te zijn. Toch hoor ik daar tijdens het koffiedrinken niks meer over. Christenen zijn ook zo beleefd!

Liefdesmaaltijd
Op de terugweg moet ik glimlachen om mijn onwetendheid. Plotseling schiet me die keer in gedachten dat ik met een aantal Antilliaanse tieners naar een wat verouderde pinkstergemeente ging. Ik zal hun blik nooit vergeten, toen de voorganger iedereen vroeg om te blijven voor de liefdesmaaltijd. Vooral zijn woorden dat we ‘een heerlijke tijd van gemeenschap’ met elkaar zouden hebben, deden hun wenkbrauwen fronsen. Kijkend naar alle oude dames in de gemeente wisten ze uit ellende niet hoe snel ze weg moesten komen. Tale Kanaäns, hè…

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons