Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Zoekt kerk jongeren op goede plek?

Waar zijn onze jongeren? Hoe communiceren ze?

in Nieuws

Afgelopen weken heb ik een groot deel van mijn vrije tijd doorgebracht op zo’n rolsteiger. Ik ben mijn huis aan het schilderen. Hoewel het voorgeslacht al ruim een eeuw aantoonbaar in het schildersgilde zit, heb ik toch het idee dat ik dat gedeelte van de genen nog niet heb gevonden, laat staan uitgepakt.

Helaas voor u - maar gelukkig voor mij – gaat deze blog niet over mijn klusprestaties. Dat zou niet alleen hilarisch worden, maar ook een flinke imagoschade opleveren aan mijn kant. Op zo’n steiger zie je dingen wel vanuit een ander perspectief. Zo was ik getuige van het volgende…
 
Langzaam dringt het klepperen van een brievenbus verderop in de straat tot me door. Elke keer als ik even mijn schuurmachine wat rust gun, hoor ik geklepper. Tussen de takken van de boom die voor ons huis staat door, zie ik een moeder door de brievenbus de naam van haar zoon roepen. Eerst nog rustig, maar steeds wanhopiger. Ik kan gewoon niet niet kijken.
 
Voordeur
“Bart, doe eens open!” Klepperdeklepper. “Bahart, schat wil je de voordeur even open doen?!” Klepperdeklepperdeklepper. “Bart ik zeg het nog één keer…” In dit soort situaties vind ik het lastig om niets te doen. Dus ga ik me ermee bemoeien.
 
Roepend vanuit de hoogte: “Mevrouw, wilt u mijn telefoon even lenen, dan kunt u Bart misschien even bellen.” Ze roept dat hij toch nooit zijn telefoon aanheeft, dus bellen heeft geen zin. Ze kleppert nog even verder. Na zo’n tien minuten vertrekt ze richting de achterkant, maar hoor ik haar roepen nog wel.
 
Blokfluit
Ik schuur verder en bedenk wat je allemaal kunt doen om het geloof door te geven aan jongeren… euh… de deur open te krijgen. Met een blokfluit heel hard door de brievenbus fluiten misschien. Of een raampje intikken. Levert wat schade op, maar dan ben je wel binnen. Als er een raam open staat, kunnen we ook deze steiger daarnaartoe rollen…
 
Mijn gedachten worden onderbroken, omdat ze weer in de straat verschijnt. Ze lijkt inmiddels wat berust met de situatie. Gaat op een elektriciteitskastje zitten. Naar later blijkt om nieuwe moed te verzamelen voor een soort laatste klepperactie. Nog één keer en vol overgave kleppert en roept ze. “Bart! Bart, Bart, Bart…”
 
Niet thuis
Op dat moment klinkt een droge ‘ja?’. Bart komt de straat in fietsen, met aan zijn oor een telefoon. Ik moet toch een beetje gniffelen, maar zie tegelijkertijd een ander beeld voor me: een kerk die alle moeite doet jongeren thuis te bereiken, terwijl ze daar eigenlijk helemaal niet (meer) zijn. Of we proberen ze te bereiken met middelen die wij denken dat werken, terwijl zij zich van andere middelen voorzien?

Waar zijn onze jongeren? Hoe communiceren ze? Lijken twee hele basale vragen, maar misschien eens de moeite waard om te doordenken…

Auteur: André Maliepaard

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons