Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

"Ik wil niet met Arabische kinderen spelen, ze stinken"

Jolande Uringa over de kloof tussen de Arabisch- en de Joodse gemeenschap in Israël

in Nieuws

"Ik wil niet met Arabische kinderen spelen, ze stinken", zegt een jong meisje dat deelneemt aan een zomerkamp. Didactisch verantwoord speelt de Joodse begeleider erop in. Hij snuffelt even aan zijn Arabische collega, laat enkele andere kinderen ruiken en samen komen ze tot de conclusie: hij stinkt helemaal niet.

Het doet me denken aan de therapie van mijn moeder voor mijn spinnenfobie. 'Kijk, hij zit op m'n hand en bijt niet.' Uiteindelijk duurde het nog twintig jaar, tot ik op Papua (Indonesië) pas echt iets van m'n angst verloor, nadat de hele spinnen-encyclopedie aan me was voorbij gekropen. Maar dat terzijde.

Kloof overbruggen
Deze dagen is mijn kantoor omsingeld door zo'n tachtig kinderen die deelnemen aan het 'interculturele' zomerkamp. Joodse en Arabische kinderen zijn een week intensief samen in ons dialoogdorp, in de hoop spelenderwijs te leren over de andere cultuur. Mocht er een blijvende vriendschap ontstaan, dan zullen de ouders in de toekomst ook een rol spelen. Bijvoorbeeld bij het transporteren van hun kroost naar vriendjes en op verjaardagspartijtjes. Hierdoor wordt een figuurlijke kloof overbrugd, aangezien de Arabische en Joodse gemeenschap totaal gescheiden van elkaar woont. Het meisje is hier niet voor niks; ze kan een heleboel leren deze week.

Traktaties
Toch is er een enorme inspanning nodig om dialoog te organiseren in Israel. Inmiddels is de vijfde gemengde basisschool gestart, de eerste overigens in een Arabisch dorp. Op deze 'hand-in-hand' school komen Arabische en Joodse kinderen samen. Iedere klas heeft een Arabisch en Hebreeuws sprekende leraar, want anders is er geen communicatie mogelijk. Het is fascinerend om te zien. Waar de ouders zich bewust zijn van het verleden, discriminatie of culturele verschillen, denken de kinderen vooral aan spelen in de pauze, huiswerk en traktaties. De heerlijke kinderlijke onschuld.

Geen allochtone buurman
Maar het heeft ook een cynisch randje: in 65 jaar is Israel niet verder gekomen dan vijf gemengde basisscholen, enkele gemengde steden en twee bewust gemengde dorpen. De vlag kan nog lang niet uit. En dat weten ze hier ook, bleek uit de geschrokken reactie van een bevriende Israeli. Maar liefst 70% van de joden zou niet naast een Arabier willen wonen. Ze maken troep, geven overlast, of erger nog: hun aanwezigheid vermindert de waarde van je huis. Ik kon hem gerust stellen. In Nederland is de situatie nauwelijks anders. Daar verkiezen ook de meeste mensen geen allochtone wijk en heeft een gemengde school, wij noemen het 'zwarte school', een slechte reputatie. Er zijn genoeg ouders die hun kind nooit (bewust) blootstellen aan dialoog met een vreemde cultuur, anders dan tijdens een weekje kamperen in Frankrijk.

In veel opzichten worstelt Israel dus met dezelfde vragen als wij. Het grote verschil is dat de Arabieren geen allochtonen zijn. Hun populatie bij de oprichting van de staat Israel, was groter dan de Joodse. En toch hebben de ongemakken van de segregatie een weg gevonden, in hun nadeel. En die gaan verder dan beschuldigd worden van een onsmakelijk geurtje...

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over