Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Rikko Voorberg over geloven na de EO-Jongerendag

in Geloven

“Ik kom uit een kerkelijk milieu, maar zoek God nu buiten de kerkmuren. Op die tocht wil ik jongeren meenemen.” Rikko Voorberg (32) spreekt zaterdag op de EO-Jongerendag. “Het zou mooi zijn als ze nieuwsgierig worden naar de plaatsen waar ze God kunnen tegenkomen.”

Want dat God op meer plekken is dan je zou verwachten, staat voor de theoloog, theatermaker en gemeentestichter uit Amsterdam vast. “Mijn zoektocht heeft me geholpen om te beseffen dat het Evangelie niet alleen over kerkmensen of een kerkelijke cultuur gaat, maar over de wereld, en over wat er op de aarde aan de hand is. En dat sluit aan op het thema van de Jongerendag: Can you hear me. Luister je wel naar God en kun je Hem horen, ook op de onverwachte plekken? En andersom is er de vraag of God jou hoort. Of luistert Hij alleen naar nette mensen uit de kerk? Daar wil ik zaterdag met de jongeren over nadenken, op een manier die bevragend is en aansluit bij hun levenservaring. Op de EO-Jongerendag is geloven niet zo moeilijk: het gaat om de tijd daarná, als het fijne gevoel makkelijk verdwijnt omdat er iets verrots gebeurt. Moet je dan wachten tot volgend jaar om God te ervaren, of zijn er andere opties? Ik wil ze handvatten geven om hun vragen met vertrouwen te lijf te gaan.”

Braaf en netjes

Het mooie aan tieners is volgens Rikko hun openheid. “Ze horen graag een goed verhaal. Dingen die in de kindertijd vaststonden, zijn aan het schudden en schuiven. Dat vind ik een interessante fase.” Zelf had Rikko als tiener weinig twijfels. Hij omschrijft zichzelf als “braaf en netjes”. “Op de middelbare school hing ik een beetje tussen de groepen in: niet super populair, maar ook geen buitenbeentje.”
Rikko, geboren in Kampen als tweede van vier zonen, groeide op in een warm gereformeerd nest. “Mijn vader is dominee en mijn moeder nam haar taak als domineesvrouw serieus. Ze zorgde met veel toewijding voor het gezin, zodat pa zijn werk kon doen.” Als kind kreeg Rikko altijd het stempel ‘van de dominee’. “We hebben in een aantal dorpen gewoond en dan is dat het vakje waar je in hoort. Het ging bij ons thuis eigenlijk altijd over kerk en geloven. We hebben veel lol gehad, maar waren serieus over geloofszaken.”

Uit de hemel gevallen waarheid

“Mijn vader en moeder zeiden altijd: ‘Kom maar met je vragen en ideeën, dan kijken we naar de Bijbel, de belijdenis en kerkgeschiedenis om tot een antwoord te komen.’ Dus we kregen alle ruimte om vragen te stellen, maar alle belangrijke keuzes waren overlegd, doordacht en in lijn met het geloof van de kerk.” Hoe het allemaal precies zat, had Rikko dan ook prima op een rijtje. Tot hij theologie ging studeren aan de Theologische Universiteit Kampen. “Daar werd het diffuser. De meerderheid van de theologen stelt dat het grootste deel van met name het Oude Testament later is bedacht. Op mijn universiteit werd die kritiek destijds niet heel serieus genomen, maar ik vond dat ze geen goede tegenargumenten hadden. Daarom dacht ik: ‘Dan zit er waarschijnlijk een kern van waarheid in, anders kun je er wel iets tegenin brengen.’ De eenduidigheid van de Bijbel viel toen weg. Het was niet langer een uit de hemel gevallen waarheid. Dat was schokkend voor me, want hoe zit het dan met God? Mijn geloof was gebouwd op het feit dat de Bijbel eenduidig was en dat je er je manier van leven rechtstreeks uit kon afleiden. Het was niet zo dat ik in een depressie raakte – ik studeerde en leefde gewoon door –, maar ik was even alles kwijt.”

Klappen en zingen

Een vriend nam Rikko mee naar het charismatische festival Soul Survivor, en daar vond hij terug wat hij naar eigen zeggen terug móest vinden. “Dat was het geloof in God zelf.” De eerste jongerendiensten stond Rikko enthousiast mee te klappen en te zingen. “Tot mijn vriend zei: ‘Ik heb het idee dat je jezelf niet bent, maar dat je meedoet omdat iedereen het doet.’ Daar heb ik een nacht van wakker gelegen en de volgende morgen bleef ik zitten, terwijl iedereen ging staan. De zon scheen en ik voelde me rustig. Daar begon ik weer te geloven. Ik geloofde dat God mij gemaakt heeft, iets met me wil en me de weg zou wijzen. Het maakte niet meer uit of de helft van de Bijbel historisch was of niet, want als God bestond zou ik Hem daarin wel vinden. Dit besef gaf rust om diepere waardering te krijgen voor het historische en de kracht en schoonheid van het Boek. Alleen dan op een vrijere manier: mijn geloof hing er niet meer vanaf.”

Boos weglopen

“Ik voelde de aantrekkingskracht van Soul Survivor, maar hoorde bij de gereformeerde kerk. Daar ging ik door twijfelen, want moest ik nu de evangelische, of de gereformeerde kant op? Mijn studentenpastor zei toen: ‘Je weet allang wat je moet doen. Wat wíl je?’ Ik antwoordde dat ik iets vanuit het Evangelie wil zeggen tegen de wereld. De kern van het geloof is voor mij dat er een God is die Eigenaar is van de aarde, en dat Jezus in staat is om onvoorwaardelijk en vrij naar anderen te kijken. Het goede nieuws is dat die vrijheid door Hem voor alle mensen binnen handbereik is.” En de pastor zei: ‘Ga gewoon doen wat je moet doen. Er valt vanzelf een vorm omheen.’” 
Hij kreeg gelijk. De juiste vorm vond Rikko aan de rand van de kerk. “Daar ben ik het liefst, omdat ik er ontdek hoe geloofwaardig het Evangelie is. Binnen de kerk is er een belang om het Evangelie overeind te houden, want als het uit elkaar valt, hebben we niets meer. Daarom blijven we zeggen hoe belangrijk en mooi het is, en vaak geloven we dat ook echt. Maar als je mensen spreekt die niet geloven, onderzoek je samen wat waar is. Om je ogen te openen voor de werkelijkheid, heb je mensen nodig van buiten de kerk. Zij zien de kracht en waarde, maar ook het rare van de dingen die we doen. Dan krijg je ineens vragen als: ‘Waarom vieren jullie op die manier Avondmaal?’ Net als iemand die voor het eerst bij zijn schoonfamilie aanschuift, hebben ze een frisse kijk op de rituelen.”

Risico

Op de rand tussen kerk en wereld stichtte Rikko in Amsterdam een soort kerk voor kunstenaars: StroomWest. De afgelopen twee jaar organiseerde hij tweewekelijkse theateravonden met kunstenaars. “Zij gingen aan de slag met een bijbels thema, en ik las een column voor waarin ik vanuit de theologie op het onderwerp reageerde.” Nu zit het project in een overgangsjaar. “Vanaf september komt er een kerkje, zodat we ook toegankelijk zijn voor mensen die meer dan alleen artistiek geïnteresseerd zijn.” Een belangrijk doel is dat christenen en – niet in de laatste plaats Rikko zelf – in StroomWest beter leren begrijpen waar het Evangelie over gaat. “En als je niet gelooft, loop je er het risico tegen een verhaal aan te lopen dat zo goed is, dat je er in gaat geloven.”

Tekst: Femke Taale

Beeld: Ruben Timman

Rikko Voorberg

Rikko woont met zijn vrouw Joanne en zoontje Makai (2) in Amsterdam. Na zijn studie theologie speelde hij in diverse theatervoorstellingen, en hij heeft een eigen theater: 2cvtheater. Hij was host bij het Xnoizz Flevo Festival en maakt Denkstof-filmpjes voor de EO. Hij is projectleider en voorganger bij StroomWest.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons