Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

“En de bloemen gaan naar…”

Jeugdleiders verdienen een bloemetje

in Nieuws

Ik wil het vandaag hebben over het hoogtepunt van elke kerkdienst. Het moment waarna iedereen weer rustig kan zitten. Hetzij lichtjes teleurgesteld, hetzij met een ingehouden vorm van uitzinnige vreugde. Juist: de mededeling naar wie de bloemen van deze week gaan.

Wat valt daar nu over te zeggen? Een hele hoop. Een jeugdwerker vertelde mij eens in vertrouwen dat hij de begrotingen van tien kerken uit de regio naast elkaar had gelegd. Daarbij had hij de post ‘bloemen en koffie’, naast de post ‘jeugdwerk’ gelegd. In meer dan de helft van de kerken werd er meer uitgegeven aan die eerste post dan aan die tweede.

Driedubbele open beenbreuk
Om in aanmerking te komen voor de bloemen moet je wel een beetje je best doen. Je moet bijvoorbeeld heel oud geworden zijn. “De bloemen gaan naar tante Madeleine, omdat ze deze week haar vier-en-negentigste verjaardag viert!” En dan richting Madeleine op iets hardere toon vanaf het preekgestoelte: “Nou gefeliciteerd zeg, we hopen dat u een mooie dag heeft! Een mooie dag! DAT U EEN MOOIE DAG HEEFT!”.

Iets levensbedreigends of hele heftige verwondingen zijn ook altijd goed voor een prachtig bosje. “De bloemen gaan vandaag naar broeder Vroegindeweij, omdat hij tijdens het repareren van zijn dak zo vreselijk moest niezen van de hooikoorts dat hij van de steiger gevallen is en nu met een driedubbele open beenbreuk in het ziekenhuis ligt.” Na een korte stilte en een blik op het bloemstuk: “Nu hopen dat hij tegen chrysanten kan.”

Lintje
Je begrijpt: de bloemen krijgen is iets uitzonderlijks. Nu ben ik afgelopen zondag te gast in een dienst en daar zijn ze vergeten aan het begin van de dienst te vertellen voor wie de bloemen waren. Ik vind het al wat onrustig in de kerk. Tijdens de collecte komt de ouderling op me aflopen en fluistert in mijn oor: “De bloemen zijn voor Bastiaan, zeg jij het of moet ik het doen?!”

Hoewel het niet mijn kerk is, maar ik Bastiaan inmiddels wat ken, begrijp je natuurlijk dat ik deze kans grijp en hem die bloemen zelf toezeg. Het is alsof ik een lintje uitreik namens de koning! Bastiaan is namelijk niet oud of gewond, maar is de jeugdleider die net dat weekend maar vier-en-half uur slaap heeft gehad, omdat hij met de tieners op kamp is geweest.

Dankjewel
Eigenlijk zouden we dat vaker moeten doen. De gasten die met onze jongeren in weer en wind ervoor gaan, even een bloemetje geven of zoiets. Niet vanwege dat bloemetje, maar omdat ze het soms gewoon verdienen om te horen: dankjewel voor je inzet voor onze jongeren.

Ik hoor hem nog beduusd mompelen: bedankt fur die blümen!

Auteur: André Maliepaard

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over