Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | “Israël laat zich door niemand nog iets zeggen”

“Na tweeduizend jaar vervolging nu eindelijk een eigen stukje land”

in Nieuws

“Ik wilde leven in een land, waar op zijn minst de overheid mij beschermt”. Ik zit bij een lezing over ‘Aliayah’. Dat woord verwijst naar emigratie en in het bijzonder de emigratie van Joden naar Israël. In het Hebreeuws betekent Aliayah letterlijk ‘stijgen’ of ‘opklimmen’. Want iedereen die naar Israël komt is aan het klimmen, als je dit als top van het universum ziet dan.

Recht op terugkeer
De deuren naar Israël staan na 65 jaar nog altijd wijd open voor alle Joden. Het is de 'law of return', de wet van terugkering. Terugkeer naar het land waar hun voorouders tweeduizend jaar geleden woonden.

Je moet overigens wel kunnen aantonen dat je Joods bent, maar de rabbijn is hulpvaardig bij het aanleveren van dearchiefstukken. En daar maken veel mensen dankbaar gebruik van. Na de oprichting van de staat Israël in 1948, kwamen eerst de Holocaust-overlevenden. Daarna meer dan 60.000 Joden uit Jemen, gevolgd door een invasie aan Russen. Maar liefst 1 miljoen, wat een bevolkingsgroei van 20% betekende.

Onbekende kracht
Naast deze omvangrijke groepen, emigreerden er voortdurend gezinnen en individuen uit de hele wereld naar Israël. Net als de Joodse mevrouw die deze lezing geeft. Ze komt uit Nederland en is hier nog maar kort. Haar hele leven voelde ze al dat een onbekende kracht aan haar trok. Het bleek Israël te zijn.
Een groepje Marokkaanse jongeren in Amsterdam gaf haar net dat laatste zetje, door haar uit te schelden voor kankerjood. Overstuur als ze was, besloot ze aangifte te doen van de belediging. Maar helaas, zonder namen en beelden kon de politie niets voor haar betekenen. Het verklaart haar hunkering naar een land, waar “op z'n minst de overheid haar beschermt”.

En dat is waar. De overheid gaat heel ver in het beschermen van haar Joodse inwoners. Zelfs als die besluiten midden in Palestijns gebied te gaan wonen. Zelfs als die besluiten in de binnenstad van een overwegend Arabische stad als Hebron te gaan wonen. In Nederland zou je zeggen: dat is onverantwoord gedrag. Daar kun je de politie niet mee opzadelen. In Israël krijg je een peloton van tweeduizend soldaten cadeau, zodat je onder begeleiding van mitrailleurs veilig naar school of je werk kunt.  

Redelijkheid en billijkheid
Ik weet nog niet of het zo prijzenswaardig is. Ik ben dol op begrippen als redelijkheid en billijkheid, en op dat punt wringt het. Als je altijd op de bescherming van de overheid kunt rekenen, wie bestraft dan onredelijk gedrag?

Tegelijkertijd begrijp ik de houding van de Joden ook. Na tweeduizend jaar vervolging, met de Holocaust als climax, hebben ze nu eindelijk een eigen stukje land. Hier kunnen ze gewoon trots Jood zijn en zich van de wereld niets aantrekken. Of, zoals een jonge Amerikaan laatst tegen me zei: 'In Amerika was ik altijd onderdeel van een minderheid. In Israël behoor ik eindelijk tot een meerderheid.'

 Die meerderheid heeft een zeer zelfbewuste, haast arrogante, houding waarmee ze dit grondgebied in het Midden-Oosten claimt en beschermt. Daar profiteert de Joodse mevrouw van. Maar voor verzoening en vrede pakt deze houding een stuk minder goed uit. Israël is in 65 jaar een land geworden dat zich door niets of niemand nog iets laat zeggen...  

Auteur: Jolande Uringa

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over