Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Als vaderdag geen feest is

Henk Stoorvogel blogt over vaderschap

in Geloven

Vandaag is het vaderdag. Ontbijtje op bed, een ingepakte aftershave en een geverfde kleerhanger. Niet voor iedereen is dit vanzelfsprekend. Vandaag blogt Henk Stoorvogel over het ontbreken van de vertrouwde intimiteit en bevestiging van zijn vader.

Mijn biologische vader heeft mij en mijn moeder verlaten toen zij zwanger van mij was. Toen ik twee was trouwde mijn moeder met de man die ik mijn vader noem. En hoewel ik enorm blij ben met mijn huidige vader, toch heeft het feit dat mijn biologische vader mij verliet zijn sporen in mijn leven nagelaten. Ik moest leren mijn gevoelens hierover onder woorden te brengen en met vertrouwde mensen te delen.

Een man vertelde mij: ‘Mijn vader vond dingen altijd belangrijker dan mij, althans, dat gevoel gaf hij mij. Een keertje zat ik te wippen op mijn stoel en viel achterover. Het eerste dat mijn vader controleerde was of er geen deuken in de vloer geslagen waren. Daarna vroeg hij pas aan mij hoe het ging.’

Een andere man vertelde mij: ‘Mijn vader werkte altijd. Zes dagen per week, ’s ochtends, ’s middags, ’s avonds. Hij werkte of hij speelde voetbal. Zondagmiddag was zijn enige vrije middag. Dan lag hij te slapen op de bank. Hij hield van voetbal. Ik kan me echter niet herinneren dat hij ooit een wedstrijd van mij heeft bekeken.’

Ik zou hier talloze verhalen aan toe kunnen voegen. Verhalen van hardvochtige vaders met veel te losse handen. Of voeten. Verhalen van hardvochtige, diepgelovige vaders die alleen gericht waren op Gods heiligheid en rechtvaardigheid. Verhalen van te veel drinkende, niet communicerende of afwezige vaders. En verhalen van zieke of dominante, spilzieke of manipulerende moeders.

Wij zijn een verhaal. Wij dragen ons verhaal met ons mee zoals een slak zijn huis. Ons verhaal is voor een groot deel een voortvloeisel van de wens door onze vader of moeder geaccepteerd, geliefd, gezien te worden, of een poging om pijn en wonden uit het verleden een plaats te geven.

En weet je waar ik van droom? Van generaties jongeren die geen flauw idee hebben waarover deze blog eigenlijk gaat, omdat zij het begrip ‘vaderwond’ niet kennen, omdat zij zijn opgegroeid in vertrouwde intimiteit en bevestiging van hun vader.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons