Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

"Achtergelaten in diepste dal..."

Nienke Westerbeek kijkt terug op ontmoetingen met Syrische vluchtelingen

in Geloven

Er is een taal die je altijd kunt spreken. Met Maha, een Syrische vluchtelinge, sprak ik die. Een blik was genoeg om elkaar te peilen. Ik kon niet anders dan mijn armen om haar heenslaan. Direct toen ik binnenkwam, en de dag erna weer. Toen ik klaar was met alle interviews moest ik nog een keer naar haar terug om haar te zegenen, te beloven voor haar te bidden en nog een keer te omhelzen en haar toen weer loslaten. En weten dat ik haar nooit meer zal terugzien. Dat ik niet echt iets voor haar kan doen. Nog een zwaai en weg ben ik.

En dan sta je een dag later weer op Schiphol en koop je een Volkskrant en een zakje M&M’s. Een uur later ben je weer thuis, sluit je je kinderen in je armen en kus je je echtgenoot. Alles is nog het zelfde, behalve iemand in mij, die dingen heeft gehoord, vrouwen in hun ziel gekeken en kinderen over de haren gestreken. Maar ze ook heeft achtergelaten in het diepste dal van hun leven.
 
Alsof ik niet ben weggeweest
Op zaterdag stort ik me op het werkstuk over mode van mijn jongste dochter. Ik wil haar graag helpen, want ze heeft me een week moeten missen. Ik wil zo graag een goede moeder zijn. Ik loop mezelf voorbij en doe alsof ik niet ben weggeweest.

Op zondagochtend word ik wakker, ik heb de hele nacht gedroomd. Ik weet dat ik even niet meer prikkels, meer vragen en meer gezichten moet zien. In plaats van naar de kerk te gaan, loop ik die middag door het bos. Ik geniet van de zon, de regen en het lopen. Ik hoop iets van Gods stem te verstaan, maar reken er niet op.

Lied
Na een uur heb ik de ergste onrust uit mijn lijf en uit mijn hoofd gelopen. En dan begint God te spreken. Ik krijg het lied Be still and know that I’m God in mijn hoofd. En ik zing het lied keer op keer. Op een stil plekje probeer ik op m’n smartphone de hele liedtekst te vinden, maar ik stuit op psalm 46.
 
De tranen springen in mijn ogen. God zelf geeft me het antwoord. Dit is te groot voor mij. Ik mag omarmen, bidden, genieten, huilen, geven, schrijven, een stem zijn… Maar ik hoef het niet te dragen of op te lossen.
 
‘God zelf is een Schuilplaats’. Het staat er gewoon: ‘Wereldwijd bant Hij oorlogen uit’. ‘De HEER van de hemelse machten is met ons, onze burcht is de God van Jakob.’
 
En pas dan kan ik echt loslaten.
 

Psalm 46
Voor de koorleider. Van de Korachieten. Op de wijs van De jonge vrouwen. Een lied.
 
God is voor ons een veilige schuilplaats,
een betrouwbare hulp in de nood.
Daarom vrezen wij niet, al wankelt de aarde
en storten de bergen in het diepst van de zee.
Laat de watervloed maar kolken en koken,
de hoge golven de bergen doen beven.
 
Een rivier, wijd vertakt, verblijdt de stad van God,
de heilige woning van de Allerhoogste.
Met God in haar midden stort zij niet in,
vroeg in de morgen komt God haar te hulp.
Volken roeren zich, rijken storten ineen,
zijn donderstem klinkt – de aarde siddert.
 
De HEER van de hemelse machten is met ons,
onze burcht is de God van Jakob.
 
Kom en zie wat de HEER heeft gedaan,
verbijsterend is wat hij op aarde verricht:
wereldwijd bant hij oorlogen uit,
bogen breekt hij, lansen verbrijzelt hij,
wagens verbrandt hij in het vuur.
‘Staak de strijd, en erken dat ik God ben,
verheven boven de volken, verheven boven de aarde.’
 
De HEER van de hemelse machten is met ons,
onze burcht is de God van Jakob.

Be still and know

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over