Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Israeli for breakfast

Jolande Uringa blogt over geloven in het 65-jarige Israël

in Nieuws

Samen met andere vrijwilligers van Nes Ammim ging ik op studiereis naar de Westbank. Niet voor het eerst en vast ook niet voor het laatst. De verhalen die ik er hoorde, hoorde ik niet voor het eerst en -helaas- ook niet voor het laatst.

Bolide
Ik sprak met inwoners van een vluchtelingenkamp in Bethlehem. Na de oprichting van de staat Israel in 1948, werden Palestijnen verdreven of verhuisden vrijwillig. (Er bestaan in Israel altijd twee versies van dezelfde gebeurtenis.) Deze Palestijnen werden opgevangen in vluchtelingenkampen. Daar wonen ze na 65 jaar nog steeds, geholpen door de Verenigde Naties (VN). Als we een rondleiding krijgen, zie ik dat het geen tentenkamp is, zoals in Afrika. Mensen wonen dicht op elkaar, maar wel in stenen huizen. Tijdens de wandeling stoppen we soms om een BMW 6-serie of andere blinkende bolide door te laten. Ik had een heel andere voorstelling van een vluchtelingenkamp en vraag de gids waarom deze mensen niet gewoon elders in Bethlehem gaan wonen. Geen sprake van, ze willen niet 'normaliseren'. Doen alsof er niks aan de hand is. Daarbij zullen ze altijd een vluchtelingenstatus houden, ook al wonen ze in een paleis. Later hoor ik dat als ze verhuizen, ze ook alle extraatjes van de VN kwijt zijn.

Belasting
Ik ga in gesprek met de Fatah-burgemeester in een buurstad van Bethlehem. Hij vertelt dat het zo moeilijk is om aan geld te komen, voor bijvoorbeeld onderhoud van wegen en scholen. Hij is daarom heel blij met fondsen uit Europa en Amerika, waarmee de stad projecten kan betalen. Ik vraag hem of de inwoners van zijn stad belasting betalen. Er breekt een discussie los tussen hem en zijn adviseurs, die ik niet kan verstaan want ze praten in het Arabisch. Het is me nog altijd niet duidelijk hoe het belastingsysteem nou precies in elkaar steekt.

Landal Greenparcs
Ik ga naar een settlement, midden in de Westbank. Een Rabbijn leidt ons rond, over een terrein dat doet denken aan Landal Greenparcs. Huizen mooi gebouwd, tuintjes netjes aangeharkt. Een surrealistische wereld gecreëerd in Palestijns gebied. De Rabbijn vertelt waarom dit Palestijnse gebied niet van Palestijnen is. En hoe het is om te leven tussen Arabische agressors in. Volgens hem zouden ze iedere dag wel een 'Israeli for breakfast' lusten. Je zult er maar vrijwillig gaan wonen.

Hamas-evangelie
Mijn driedaagse eindigt bij de enige christen die we ontmoeten tijdens onze reis. Hij is Palestijn en  Luthers predikant in de christelijke wijk Beit Jala in Bethlehem. Het voelt vertrouwd, de manier waarop de dominee spreekt over Jezus en de jongeren die Hij aanraakt. Het is een dolenthousiaste man. Zelfs over Hamas, en de fijne contacten die hij met hen onderhoudt, horen we geen onvertogen woord. Als we voorzichtig vragen of de terreur-ideologie van Hamas niet haaks staat op het evangelie, wordt de dominee boos. We hebben in het Westen geen idee waar we over praten. Hamas is niet terroristisch, dat hebben onze media ervan gemaakt.

Mijn driedaagse studiereis zit erop. De verhalen grijpen me aan, de gesprekken zijn verwarrend. Mijn hoofd zit vol. Wat ik heb geleerd? Het is haast onmogelijk is om te 'geloven in Israel', zonder cynisch te worden...

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over