Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Dit is niet mijn Israël

Jolande Uringa blogt over Geloven in het 65-jarige Israël

in Nieuws

Keppeltjes, pijpenkrullen, gebedsriemen en zwarte kledij. Veel mensen associëren Israel met religieuze Joden. Op zich niet zo vreemd; deze groep valt erg op in het straatbeeld en is relatief vaak in het nieuws. De werkelijkheid in Israel laat echter een ander plaatje zien. Een plaatje waarin orthodoxe Joden helemaal geen onderdeel uitmaken van deze samenleving. Een plaatje waarin ze soms het bestaan van Israel niet eens erkennen.

Spuug en stenen
Hoe deze groep 'ultra-orthodoxe' Joden vandaag de dag leeft, wilde ik wel eens van dichtbij bekijken. Dat kan het beste in Jeruzalem, in de wijk Mea She'arim. Goed voorbereid toog ik in mijn meest delicate kleding naar het orthodoxe hart van het Midden-Oosten. Ik wilde niet hetzelfde risico lopen als talloze voorgangers, die verwelkomd werden met spuug en stenen. Een gezellig uitje zou het zeker niet worden, maar mijn camera en ik wilden er graag ongeschonden vandaan komen.

Brillen
Dat lukte, al bleven mijn gedachten niet ongeschonden. Wat ik zag is een wijk waar de tijd 65 jaar, zo niet langer, heeft stil gestaan. Waar honderden mensen leven in armoedige omstandigheden, in veel te kleine huizen voor veel te grote gezinnen. Een wijk die letterlijk en figuurlijk gesloten is voor invloeden van buitenaf, zoals mobieltjes en andere uiterst handige communicatiemiddelen. Een wijk waar de mannen op straat wegkijken als ze me passeren en zelfs speciale brillen dragen met beperkt zicht, zodat alle vrouwen in de buurt 'vervagen'.
Wat deze wijk goed begrepen heeft, is dat ze alleen door zo extreem gesloten te zijn, haar principes kan behouden in een seculier Israël. Echter, de kloof tussen deze wijk en het land waar ze zich bevindt wordt iedere dag groter. Net als de frustraties van de seculieren, die de uitzonderingspositie op dienst- en belastingplicht niet langer accepteren.

Divers
Ik was verbaasd dat een klein land als Israël zo divers kan zijn. Enerzijds paraderen zongebruinde lijven in Tel Aviv over het strand. Anderzijds wijden inwoners hun hele leven aan godsdienst in een compleet isolement.
Maar ik was ook ontzet. Na de diaspora en de holocaust, is de Joden in 1948 een nieuw land gegund. Hier zouden ze samen kunnen leven en aan een nieuwe toekomst kunnen bouwen. De houding van de ultra-orthodoxen draagt daar nauwelijks aan bij. Ze claimen hun rechten, maar vervullen weinig plichten. Ze vechten tegen de modernisering van het land, terwijl dat juist zijn redding is.

Lange kousen
Hoezeer ik ook mijn best had gedaan, ik bleef een opvallende verschijning in deze wijk. Misschien omdat ik toch nog een en ander was vergeten, zoals een groot entreebord me duidelijk maakte; een lange rok, lange kousen en een hoofddoek. Ik zou het er speciaal voor hebben moeten kopen. Maar zelfs met de juiste kleding, had ik me hier opgelaten gevoeld. Dit zijn niet de Joden waarmee ik me verbonden weet. Dit is niet mijn Israel. En dit is al zeker niet de toekomst voor nog eens 65 jaar samenleven in deze staat...

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over