Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Pleegzorg: zieltjes winnen?

“Ging het ons wel om dat kind, of ging het ons om het winnen van een zieltje?”

in Geloven

Komende week nemen we afscheid van ons pleegkindje. We hebben ruim een jaar voor hem gezorgd en nu komt daar een eind aan. We zitten middenin het afscheid nemen van speelzaal, gym, ‘laatste verjaardag met hem erbij’ en het gedag zeggen van pleegfamilie. Ook voor onze eigen meiden een soort emotionele achtbaan.

Voor veel mensen is dit precies de reden om er niet aan te beginnen. De dag dat je afscheid moet nemen. Inmiddels hebben we het drie keer meegemaakt en inderdaad, het klopt, die tijd is niet leuk. Zelfs niet voor stoere papa’s als ik. Slik.

"You get under my skin", zeggen de Engelsen. Je komt onder mijn huid. De keerzijde van gedag zeggen tegen iemand die zo onder je huid kruipt is, dat we iets hebben kunnen betekenen voor dit kereltje. Tenminste dat hopen we. Zoals mijn dochter zei: hij kan er toch niets aan doen dat zijn ouders een tijdje niet voor hem mogen zorgen?

Zieltje winnen

Bij het onderzoek voorafgaand aan het pleegouderschap werd ons gevraagd of we niet stiekem van plan waren te evangeliseren. Ging het ons wel om dat kind, of ging het ons om het winnen van een zieltje? Ik schrijf het nu een beetje kort door de bocht op, maar daar kwam het wel op neer. Een goede vraag, ze zouden je haast op een idee brengen…

Hoewel mijn hart bezorgd is over het welzijn van dit kind – op lichamelijk én geestelijk vlak – hebben we dat niet gedaan. Natuurlijk namen we hem op zondag mee naar de kerk en stuurden we hem niet de gang op als we baden voor het eten. Dat is onderdeel van onze nestgeur.

Realiteit

Als ik heel eerlijk ben, is pleegouder zijn niet gemakkelijk. Dat zeg ik niet voor de schouderklop, maar gewoon omdat het de realiteit is. Het zijn altijd bijzondere kinderen, je laat opvoedprofessionals meekijken achter je voordeur en je weet niet precies wat de impact hiervan gaat zijn op het leven van je eigen kids. Kortom, genoeg zaken om eens flink over achter je oren te krabben.

En toch…

In één van de wat pittigere tijden las ik de uitspraak die Jezus deed: “Wie in mijn naam één zo’n kind bij zich opneemt, neemt mij op.” Die uitspraak kwam heel dichtbij. In dat kereltje zorgden we voor Jezus zelf.

Dat lost het moeilijke niet ineens op en Jezus hoef je ook niet te bekeren. Het hielp mij wel om er voor hem te zijn en hem onder mijn huid te laten komen, want Jezus zit al wat langer onder mijn huid…


Auteur: André Maliepaard

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons