Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Eye-openers over Israël

Jolande Uringa blogt rond 65e verjaardag Israël

in Nieuws

Het moment dat ik hoorde dat Sinterklaas niet bestond, was onthutsend. Misschien had ik al langer een vermoeden, maar als het dan eenmaal hardop gezegd wordt ga je toch anders kijken. Plots herken je de stem van je vriendinnetjes' vader. Of ontdek je de plakranden van de baard. Binnen korte tijd blijft er van die hele Sinterklaas alleen een verkleedjurk over. Onthutsend.

Soortgelijke eye-openers komen vaker voor in je leven. Deze week bijvoorbeeld, toen in Israël Dodenherdenking en Onafhankelijkheidsdag werden gevierd. Niet eerder brachten ratio en gevoel me zo in vertwijfeling. 

Eye-opener 1
Want beide dagen markeren historische gebeurtenissen, die het land dwars door midden splijten - tot op de dag van vandaag. 24.000 doden - soldaten en burgers - vielen in de strijd tegen terrorisme in eigen land of kwamen om door een oorlog met een buurland. Verreweg het meeste geweld komt voort uit de discussie die nog altijd voortduurt: tot waar reiken de Israelische grenzen en wie hoort daarbinnen thuis - en wie niet?
Zowel Dodenherdenking als Onafhankelijkheidsdag zijn alles behalve gesloten hoofdstukken. De grond onder dit land smeult en broeit. Ieder jaar komen er nieuwe doden bij, geofferd voor een land in conflict. Ieder jaar viert men opnieuw Onafhankelijkheid, maar absolute bewegingsvrijheid heeft men niet. Deze eye-opener - nummer 1 - maakte mijn feeststemming een stuk minder uitgelaten. 

Eye-opener 2
Een andere remming is voor mij dat het een uitsluitend Joods feestje is - terwijl in ditzelfde land twintig procent Arabier is. Voor deze inwoners hebben beide feesten een heel andere lading: eye-opener 2. Waar de Joden, verwond door de Holocaust, streden voor hun eigen staat werden de oorspronkelijke bewoners opgejaagd. De vreugde van de Onafhankelijkheidsdag is een pijnlijke gebeurtenis voor de Arabieren, waarvan slechts een kwart in Israel is gebleven. En meestal niet op de plek waar hun voorouders hun huizen hadden gebouwd en hun akkers ploegden.

Gezamenlijk herdenken
Zo werden in 1948 de wonden van de Joden ook de wonden van de Arabieren. Een gemeenschappelijke deler in eenzelfde gebeurtenis. Op een heel enkele plek in Israel werd dan ook een gezamenlijke herdenking gevierd. Ik was erbij. In een dorpje, ooit Arabisch maar geplunderd door Joden in de Onafhankelijkheidsoorlog, kwamen beide etniciteiten bij elkaar tussen de ruïnes van een kerkje en moskee. Om de beurt vertelden de aanwezigen welke impact dezelfde gebeurtenis had op hun leven. Tot tranen toe geroerd. Op deze historische plek, is er eindelijk ruimte gekomen om samen stil te staan bij de doden die zijn gevallen en de betekenis van 1948. Luisteren, elkaars gevoelens erkennen, maar ook durven kijken naar de toekomst. Dát was wat deze mensen bij elkaar bracht.

Voorbarig feestje
Maar het waren er 'maar' honderd. De rest van de bevolking reed met blije Israel-vlaggetjes over straat en ging 's avonds naar de kroeg. Ik had teveel dubbele gevoelens om hetzelfde te doen en realiseerde me: oké, dit is waar ik naar op zoek was. Onderdeel zijn en leren van de Israëlische samenleving. Daarbij hoort ook afstand nemen van mijn onwetendheid, noem het naïviteit, en een nieuwe realiteit binnen laten sijpelen. Een realiteit van een staat die misschien wat voorbarig haar eigen feestje viert. Een realiteit van een staat die nauwelijks oog heeft voor de pijnlijke keerzijde van de geschiedenis. Een realiteit van plakranden en een man die een verkleedjurk draagt...

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over