Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Fysieke klachten: tussen m'n oren?

"Herkenbaar voor iemand die onvrijwillig thuiszit"

Ik zit nu ruim tien maanden ziek thuis. Dat is ongetwijfeld de reden dat ze mij hebben gevraagd het boekje ‘Het zit niet tussen je oren’ te lezen en er wat over te schrijven. In mijn geval zit ‘het’ overigens wel tussen m’n oren; ik werd vorig jaar in maart plotseling wakker met hoofdpijn. En die hoofdpijn ging niet weg met ibuprofen of met de tijd. Hoewel ik daarvoor nog vrolijk 32-urige werkweken maakte, zat ik toen ineens thuis. Op m’n bank. In m’n bed. Naar de buurtsuper. Op m’n bank. In m’n bed. Door naar de volgende dag.

Het boekje, dat door Annemarie van Heijningen is geschreven, draagt de subtitel ‘Erkenning en bemoediging bij fysieke klachten’.  Ik moet eerlijk bekennen; ik heb het persoonlijk niet zo op ‘bemoedigingsboekjes’. Mij zeggen ze: "Ik ken je niet, maar hier heb ik zes woorden voor je op een bijna lege pagina met daarnaast een illustratie van een mus op een tak. Voel je je nu bemoedigd?" Nee, geef mij liever een meeslepend verhaal of doordachte uiteenzetting.

Bijna beter
Het boekje van Annemarie valt mee. De pagina’s zijn volgeschreven. En nergens een mus te bekennen. Het bestaat uit acht hoofdstukjes van elk drie pagina’s die beginnen met een quote van een ziek persoon. Na het lezen van die quotes voelde ik me al meteen een stuk beter. Deze mensen hadden allemaal zoveel pijn, dat ik even begon te twijfelen of ik het woord ‘ziek’ nog voor mezelf kon gebruiken. ‘Bijna beter’ leek me toepasselijker. (Al moet ik meteen toegeven dat ik mezelf tien maanden geleden ook al ‘bijna beter’ vond…)

Nuttig
De rest van het boekje is herkenbaar voor iemand die onvrijwillig thuiszit. Over frustraties. De angst niet begrepen te worden door je omgeving. Over God die (niet) geneest. Over het nemen van kleine stappen. En over hoop. Herkenbaar, maar niets waar ik het in die tien maanden niet al uitgebreid met vrienden over heb gehad. Geraakt werd ik door het slot: De herschrijving van de onvermoeibare Spreuken 31-vrouw. Want wat wil ik eigenlijk graag alles zijn voor iedereen. Altijd sterk. Altijd nuttig. Maar dat kan niet. Zelfs niet als ik helemaal gezond ben. Uiteindelijk gaat het om vertrouwen. Vertrouwen in een God die te vertrouwen is. Wat er ook gebeurt.

Toch nog bemoedigd.

Misschien geef ik het boekje wel aan een vriendin die al anderhalf jaar ziek thuis zit.

Auteur: Lianne Barelds

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Duizenden Congolese gelovigen mijden de kerk vanwege ebola

Duizenden Congolese gelovigen mijden de kerk vanwege ebola

Sommigen stellen hun huis als kerk open

19 september 2018
Moet ik mijn kind laten vaccineren?

Moet ik mijn kind laten vaccineren?

'Mijn kind werd doodziek van mazelen door een niet-ingeënt kind'

Miriam Duijf

16 september 2018
Stille verdriet van een miskraam

Het stille verdriet na een miskraam

Verlies waar (bijna) niemand over praat

Zo verduurzaam je je kledingkast

11 leuke en makkelijke tips om mee aan de slag te gaan