Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Ik houd niet van bidden. Is dat slecht?

Zoeken naar manieren om contact met God te onderhouden

in Geloven

Je houdt niet van bidden. Moet je daar dan tegen vechten of het er bij laten zitten? In deel 2 van haar zoektocht naar een gebedsleven ontdekt Visie-redacteur Gerteke de Jong een verrassende tussenweg.

Ik zal maar meteen mijn zonden belijden: sinds deel 1 van mijn gebedszoektocht heb ik nog niet gebeden. Geen devoot moment waarop ik op mijn knieën viel. Zelfs na alle goede adviezen van twee weken geleden, durf ik niet met bidden te beginnen, omdat ik mezelf zo'n falende volgeling vind. Wat moet God met een discipel die haar laptop, vriendinnen, sport en slaap meer prioriteit geeft dan Hem?
 
Leugen
Gelukkig staat er een afspraak gepland met Herman Boon, superbidder. Zo noemt hij zichzelf niet, maar als je elke dag een ochtend de tijd neemt om te bidden, bijbellezen en wandelen, verdien je dat stempel. Hij geeft zelfs cursussen: Tien dagen bidden en vasten. Voor ik het weet heb ik een knuffel te pakken, iets waar ik vooraf al ontwijkmogelijkheden voor had verzonnen. Helaas: missie mislukt.

Als we tegenover elkaar zitten met een bak thee, laat ik mijn scepticisme op hem los: die ochtend met God is natuurlijk een façade. Als je zo’n cursus geeft, kun je moeilijk zeggen dat je ook wel eens een dag overslaat. Verbouwereerd kijkt Herman me aan: "Natuurlijk niet, ik doe dat al járen. Ik heb elke dag een afspraak met God. Lieve schat, het belangrijkste in jouw leven is om, net als Maria, dagelijks te zitten aan de voeten van Jezus."
Ik: "Maar dat ligt me niet. Die gedachte is voor mij te abstract en een beetje raar, omdat ik Jezus' voeten niet kan zien."
Herman: "Dat het je niet ligt, is een vette leugen. Er is ongelofelijk veel strijd om gebed. Satan wil niet dat jij bidt. Hij leidt je af door mails, boodschappen, telefoontjes, hoofdpijn. Er is strijd om jouw aandacht en die strijd moet je aangaan."

Nu ben ik degene die sprakeloos is. Enerzijds stoort het me dat Herman onomwonden zegt dat mijn oprechte moeite met gebed gewoon een trucje van de duivel is. Aan de andere kant negeer ik inderdaad vaak – bewust – het stemmetje dat me aanspoort de laptop dicht te doen en mijn handen te openen. Die serieuze aanklacht zet zich vast in mijn hart, als ik – na wederom een stevige omhelzing – de kerk verlaat waar Herman verder gaat met mensen leren bidden en vasten.
 
Schietgebedje
Iemand die daar anders over denkt, is schrijver en theoloog Reinier Sonneveld. Tijdens ons gesprek speurt hij geduldig de horizon van mijn gebedsleven af, en concludeert uiteindelijk: "Jij richt dus meerdere keren per dag een schietgebedje tot God, zingt voortdurend mee met een psalm of lied, en praat tegen de hemel terwijl je schoonmaakt, jezelf optut of tv-kijkt? Volgens mij heb jij helemaal geen probleem met bidden."

Maar hoort in dat rijtje niet het ‘langere tijd praten met God’ thuis, wat Herman doet? Wil Reinier zeggen dat mijn gebedsmanieren net zo goed zijn? "Dat zijn ze. Jij verwart 'gebed' met 'stille tijd'. Maar stille tijd is slechts een van de vele vormen van contact leggen met God."

Poeh, dat is iets heel anders dan wat ik altijd in de kerk geleerd heb. "Klopt,” beaamt Reinier. “Jouw karakter heeft geen klik met de specifieke spiritualiteit die in jouw omgeving gebruikelijk is. Dat geeft je een schuldig en onrustig gevoel. Stille tijd ligt jou misschien niet, maar gebed wel. Want je bidt, je bidt voortdurend." Ik ben er even stil van. Het lijkt alsof er zojuist geen kwartje, maar een dikke euromunt is gevallen.
 
Herkennen
Heeft Reinier nog een tip? "Laat los wat je allemaal denkt te moeten. Voorlopig mag je blij zijn met de manier waarop je nu met God praat. Het is zaak dat je leert Gods stem te herkennen in het lied dat plotseling binnenvalt. Dat is meer jouw vorm. Of als je hardop in jezelf praat, adresseer die gedachten dan aan God. Probeer alerter te zijn op de schietgebedjes die je doet terwijl je loopt, wandelt of treint. Zo kun je langzaam gaan voortbouwen op de manier die bij je past."
 
Toegewijd
Onderweg naar huis lijkt er wel een kakofonie van psalmen en gezangen in mijn hart te toeteren. Als ik onaardig doe tegen een medereiziger, hoor ik psalm 51 vers 3. Kijk ik naar de majestueuze zonsondergang, dan neurie ik Hoe groot zijt Gij. En als het zondagavond wordt, pak ik het vuistdikke Bid, luister, leef dat me al twee weken vanaf het nachtkastje ligt aan te staren. Zachtjes, zodat maar één Iemand het kan horen, prevel ik superbidders van alle eeuwen na: "Mijn ziel ziet uit naar de Heer, en verlangt naar Zijn woord. Heer, hoor mijn stem."
 
Auteur: Gerteke de Jong, Visie-redacteur
Over twee weken het laatste deel.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over