Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Hoe ik de kerk terugvond

Reinier blogt over zijn terugkeer naar de kerk

Kerkverlating is niet alleen een probleem van de Katholieke Kerk. Ook in veel andere kerken komt het voor. Maar er zijn ook mensen die de kerk weer hebben teruggevonden.

Misschien weet u al dat ik acht jaar lang de kerk de rug toe heb gekeerd? Het werkte niet zo tussen mij en de kerk. We waren uit elkaar gegroeid. Er was in mij te veel ongeloof, en in de kerk, nou ja, daar misschien ook wel. Eerst scheidden we van tafel en bed. Toen echt. 

Tot zover is het een mooi verhaal voor 'Adieu God'. Maar het verhaal gaat verder.

Inmiddels ben ik weer terug naar de kerk – met hangende pootjes, zeg ik wel eens met een grijns. Want helemaal pais en vree is het niet tussen ons. Ik laat me wel eens wat ontglippen, in een column of zo. En dan hoor ik haar soms ‘godslastering’ of iets dergelijks fluisteren.

Zo gaat dat tussen ons. Liefde op het tweede gezicht. We zijn niet verliefd. We houden wel van elkaar.

Waarom houd ik van de kerk? Omdat ik in die acht jaar ballingschap merkte dat ik niet ‘op m’n eentje’ besta. Ik probeerde in m’n uppie te geloven, samen met m’n boeken en m’n gesprekken, maar ik besta nauwelijks ‘in m’n uppie’. Ik ontdekte dat ik (en iedereen trouwens) een kuddedier ben.

Een wetenschapper Solomon Asch liet ooit vier lijnen zien en vroeg welke twee even lang waren. Als de proefpersonen alleen waren, gaven ze allemaal het goede antwoord. Het was namelijk overduidelijk. Maar toen de wetenschapper een paar acteurs inhuurde die eerst het foute antwoord gaven, en hij daarna de onwetende proefpersoon aan het woord liet, gaf die veel vaker ook dat foute antwoord.

Zestien keer zo vaak. Zo beïnvloedbaar zijn we. Zozeer volgen we de groep.

Als we bij zo’n simpele vraag als de lengte van lijnen al de mist ingaan, wat doen we dan bij andere kwesties die veel minder overduidelijk zijn, bijvoorbeeld de vraag of God bestaat? We volgen. We doen wat de groep om ons heen doet.

En dat merkte ik ook bij mezelf. Ik wilde dolgraag meer over Jezus ontdekken, maar toen ik de kerk verliet, kwam ik prompt in andere kuddes, die mooi en inspirerend waren, maar die weinig meer met Jezus hadden. En ik merkte dat ik dat begon over te nemen. Dat Jezus me uit de vingers glipte, of beter gezegd, dat ik uit zijn handen dreigde te glippen.

Daarom doe ik weer mee aan een kerk. Als ik sowieso bij een of meer kuddes hoor – en daaraan ontkom ik niet – dan toch het liefste bij een kudde die zich laat inspireren door Jezus. Groepsdruk is overal, maar dan het liefste een groepsdruk waar Jezus een rol speelt. Als er toch overal ‘gepreekt’ wordt, dan toch graag een preek over God.

 

Wat vind jij ervan? Ga jij wel of niet naar de kerk? En waarom?

 

 

Geschreven door:

Reinier Sonneveld

Theoloog en schrijver

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons