Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

FILMBLOG | 'The Master' vanaf deze week in de bioscoop

"Ik baalde dat ik er twee en een half uur aan kwijt was"

Aanvankelijk irriteerde deze film ‘The Master’ me vooral. Ik had achteraf geen idee waar dit echt over ging en baalde dat ik er twee en een half uur van m’n leven aan kwijt was. Het liet me alleen niet los. Ik bleef puzzelen, zoeken naar verbanden, en nu ben ik er uit. Denk ik.

De film laveert tussen gedachten van de hoofdpersoon Freddie Quell en de werkelijkheid, tussen wat Freddie ziet en wat hij zich inbeeldt, en de film geeft het verschil niet aan.

Duidelijk
Laten we beginnen met wat duidelijk is: Freddie Quell is een matroos bij de marine en komt met post-traumatische stress uit de Tweede Wereldoorlog. Hij is verslaafd aan alcohol en seks en dat brengt hem in problemen. Daarnaast heeft hij woedeaanvallen.

Geestelijk ontwaken
Na een aantal rampzalig verlopen baantjes loopt hij met zijn ziel onder de arm langs de kade, ziet een vertrekkende boot genaamd Alethia (“Waarheid") en springt aan boord. Daar komt Freddie in aanraking met Lancaster Dodd, een charismatisch leider van een groep volgelingen die blindelings geloven in Dodds filosofieën over geestelijk ontwaken. Maar zijn de benen van de meester sterk genoeg om zoveel devotie te dragen?

Freddie inspireert Dodd, en met intense therapie (“processing”) wil hij Freddie persoonlijk genezen. Toch rijzen gaandeweg Freddies twijfels over zijn nieuwe meester. Heeft hij de waarheid in pacht of verzint hij maar wat?

Aan het eind van de film, na alle “processing”, heeft Freddie random seks met een vrouw die hij in een bar ontmoet. Alcohol en seks beheersen hem dus nog steeds. Dodds therapie heeft een oppervlakkig chroomlaagje aangebracht maar daaronder is Freddie onveranderd gebleven.

Oermetafoor
De film heeft langdurige zeegezichten, een weerkerende metafoor van diep, ondoorgrondelijk water: het kielzog van de Alethia, Dodds “waarheid” die enkel het oppervlak roert en waarvan elk spoor geleidelijk wordt verzwolgen door het water. De beelden deden me denken aan een preek van Tim Keller, jaren geleden, over donker water als oermetafoor voor het leven, over onbekende diepten, inclusief die in onze eigen geest. Diepten van waaruit je plotseling kan worden aangevallen. Op open water ben je speelbal van de elementen.

Maar Jezus wandelde over dat donkere water - en Petrus ook. Hij was veilig zolang hij zijn ogen richtte op de meester van de storm.


Auteur: Geert Heetebrij

Geschreven door:

Geert Heetebrij

Nederlandse Amerikaan, scriptschrijver en producer

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over