Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Stilte is ontspannend. NOT.

Tjitske Volkerink blogt in de maand van de Spiritualiteit

in Nieuws

Vandaag (zaterdag 12 januari) start de 'maand van de spiritualiteit'. Dit jaar is het thema: 'stilte'. Wat moet je daar nu mee? Als je er teveel over zegt doorbreek je de stilte...

Het is een gek woord: 'stilte'. Om het te omschrijven zeg je al snel wat het niet is: de afwezigheid van geluid. Stilte heeft een negatieve associatie: er is  “een ongemakkelijke stilte” of we houden een stille tocht als we iets of iemand herdenken. Ook is er stilte als mensen eenzaam zijn.

Altijd geluid
Gelukkig is er altijd de mogelijkheid om radio, televisie en internet aan te zetten en hebben we als actieve dertigers altijd wel mensen om ons heen. Altijd en overal kan je naar muziek of gepraat luisteren. 
De vraag is worden we daar nu gelukkig van? Ik zeg: nee!
Waarom heeft een mens de stilte dan nodig? Waarom heb ik de stilte nodig?


Never a dull moment
Zie mij nu deze weken. Ik praat en schrijf over het belang van stilte terwijl ik helemaal niet stil ben! Ik geef interviews, ik ben de laatste dingen aan het regelen voor aanstaande zaterdag en daarvoor bel ik even met die en mail even met een ander. Op zolder, waar mijn werkplek is, staat de wasmachine naast me te centrifugeren en zometeen komen de kinderen uit school. Mijn leven managen vraagt een soort jongleurs-vaardigheid, ik houd allerlei ballen in de lucht. Altijd één stap vooruit denken, snel schakelen tussen de taken die er nu liggen en de voorbereidingen voor straks. Ik vind dat ook leuk - “never a dull moment”. Altijd vol bedrijvigheid en leven.

Nikserig
Het gekke is, dat als er dan een gaatje valt, het zo nikserig aanvoelt. Ik ga dan snel zoeken om dat gaatje op te vullen met een activiteit. De computer is daarvoor een ideaal middel. Is er nog mail? Heeft iemand wat gepost op facebook of twitter? Is er nog nieuws? En ik surf even over het internet. En als daar niets te lezen is, is er wel spelletje wat ik even kan doen, op dit moment is dat voor mij spider solitair.

Ik merk dat als ik in die drive zit, die rust en stille momenten helemaal niet gewenst zijn! Nee, het is zelfs saai! Het stoot het me af en ik probeer het te vermijden.
Eigenlijk houdt je gevoel je voor de gek. Mijn gevoel zegt: doorgaan! Dat gevoel is natuurlijk zo gevormd. Kort geleden hoorde ik dat ons lichaam over verschillende soorten zenuwstelsels beschikt o.a. het orthosympatische, die onze activiteiten reguleert; de andere is het parasympatisch zenuwstelsel, wat zorgt voor rust in ons lichaam. Deze systemen zijn er niet alleen, je kunt ze ook oefenen. Ik blijk het orthosympatische goed geoefend te hebben... Mijn eerste neiging is om te handelen en te doen. Onbewust is dat mijn vooorkeursstand geworden. Ik had dus meer aandacht aan de rust-stand moeten geven. Tenminste... als ik er zelf last van had en ja, dat heb ik.

Oefeningen
Mij is verteld dat door het bewust oefenen van rust ik de scheve verhoudingen tussen beide systemen kan rechttrekken. Wat die oefeningen zijn? Zitten en ademhalen, spieren ontspannen en massage.  Het mooie aan deze tijd is dat er steeds meer bekend wordt over al die processen in ons lichaam. Wat zijn we ingenieus gemaakt!

Last van onrust

Het punt is dat je last moet hebben van de onrust om op zoek te gaan naar rust. Voor mij is dat alweer een paar jaar geleden. Het begon met het zoeken naar een eigen identiteit: wie ben ik als ik alle verwachtingen over mezelf en van anderen loslaat? Toen alle grond onder mijn bestaan onzeker was, riep ik het uit naar God. Hij was mijn laatste strohalm en Hij antwoordde: er kwamen mensen op mijn pad die me verder hielpen. Ook de conferenties van Stichting TPZ (Toerusting Pastorale Zorg) hebben grote en diepgaande invloed gehad. Ik heb mezelf leren kennen en leren accepteren - met hulp van mensen die biddend en zegenend helpen. Daardoor kan ik nu met een gezond gevoel van eigenwaarde in het leven staan. En kiezen, kiezen voor het leven!


Keuze
Die keuze hoort bij mijn menszijn. Zo heb ik invloed op mijn eigen leven en op dat van anderen. Zo kan ik me laten meevoeren door de stroom van activiteiten, mogelijke activiteiten, contacten etc. Maar ik kan ook even pas op de plaats maken.
Die keuzevrijheid maakt dat ik niemand de schuld kan geven voor mijn drukte en/of onrust. Het is mijn keuze. Er komen voortdurend mensen en vragen op mijn weg. Ik moet daar een keuze in maken qua tijd en energie. Ik kan niet alles: een ja tegen de 1 betekent een nee tegen de ander. Ook heel belangrijk: dat kunnen zij en ik maar beter van tevoren weten dan daar gaandeweg of achteraf achter komen.
Als ik te vol zit heb ik eigenlijk geen ruimte meer voor contact met mensen. Als er dan iets foutgaat dan zit ik klem. Dan ga ik mopperen op mezelf en op die ander en ik vind mezelf  heel zielig. Je kent dat wel:  “Ik doe toch zo m’n best en waarom…” nou ja vul het maar in.
De stilte opzoeken helpt me om te zoeken naar het juiste perspectief even voelen wat er diep van binnen zit. Een waarschuwend stemmetje, een gevoel van angst, boosheid, onmacht. Of juist een blij en uitgelaten gevoel.

Terug bij jezelf
Ruimte nemen en daardoor ruimte geven aan dat gevoel brengt me terug. Terug van alles wat ik zou willen; terug van alles wat ik vind dat ik moet doen en van alles wat anderen vragen - naar het hier en nu. Wat kan ik aan? Wat heb ik te bieden en wat niet?  En zo'n momentje achteroverleunen helpt me ook om het Goddelijke perspectief te zien. Heer, wat is van u?  Wat heeft U te zeggen over dit alles?
 En dan na de storm en het vuur komt dan vaak in de stilte een zachte bries en dan weet ik. Een weten waar geen woorden voor zijn. Die stilte is mij lief.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons