Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

BLOG | Ik herschrijf 14 juli 1988

Doping verandert uitslagen, maar wat doet het met herinnering en mensbeeld?

Een schok ging door me heen toen ik vanmorgen De Volkskrant van de mat pakte. Paginagroot stonden daar de namen Rooks en Theunisse met daarachter de exacte doping die ze op 14 juli 1988 kregen toegediend. Ik was daarbij!

Ik ren vanmorgen naar boven om mijn fotoboek erbij te pakken. En ik zie mezelf daar staan: mijn Tour de France-debuut als toeschouwer. 14 juli 1988, de etappe naar Alpe d'Huez. Wij stonden onderaan de beklimming van de 22 bochten naar Alpe d'Huez - toen nog een 'Nederlandse berg'. Op de foto heb ik de 2 koplopers vastgelegd: Steven Rooks en Pedro Delgado. Uiteindelijk zou een uur later Rooks als eerste bovenkomen. Gert-Jan Theunisse werd nog knap tweede na een inhaalrace.

Wijntje
We hadden de dag van ons leven. 14 juli 1988: wij waren getuige van een Nederlandse dubbelslag in de Tour de France. Op onze camping in Grenoble vierden we dat met een BBQ en een wijntje. We konden er niet over uit.
En dan vanmorgen. 14/7 88 staat er gekrabbeld op de voorpagina van De Volkskrant. Het is een bladzijde uit het medisch-dagboekje van ploeg-verzorger Bertus Fok. Er staat opgeschreven wat ze voor vertrek, onderweg (!) en 's avonds toegediend kregen. Ik schrik van de precizie en de persoonlijke maatvoering. Mijn foto lijkt mooi, maar ze stonden stijf van de pillen en spuiten.

Bijna-Jezus
Natuurlijk, doping is voor mij niet nieuw. Het is al langer bekend dat mijn jeugdhelden - van Zoetemelk via Winnen naar Rooks en Theunisse - allemaal gebruikt hebben. En ook Armstrong is mij niet ontgaan. Zeven prachtige nep-overwinningen in de Tour. Wat voelde ik me bedrogen door deze bijna-Jezus: Hij overwon zo ongeveer de dood om vervolgens in zijn overwinning te gaan staan... 

Allemaal nep. Bedrog.

En toch is de krant vandaag erger. Dat komt door die datum: 14 juli 1988. Dat je het zelf gezien hebt. Gejuicht, aangemoedigd, gevierd. Die foto. Het was echt. Sympathieke, nuchtere Nederlandse jongens die op een boterham met pindakaas naar boven fietsten.

Collectieve zonde
Mijn mensbeeld wordt er niet beter op door deze ervaring. Er waren niet maar een paar zondaars, maar het was dus écht iedereen. Rotte appels heb je altijd en overal, dat weten we. Maar hoe is het mogelijk dat er decennialang door alle wielrenners doping is gebruikt, en dat niemand daar gewetenswroeging over heeft gekregen en de klok geluid heeft? Natuurlijk, er waren spijtoptanten, maar altijd pas nadat ze gepakt waren. En het ging altijd alleen over hun eigen zonden, niet over de collectieve misstanden. Ik vind dat onbegrijpelijk en verontrustend.

Ik?
Onwillekeurig probeer je je voor te stellen hoe die ongetwijfeld keurige jongens hierin zijn terecht gekomen. A
ls iedereen zondigt, zijn het dus niet alleen de notoire slechterikken. Dan had ik er misschien ook wel aan meegedaan. Was het wereldje zo verziekt dat ik er ook in meegezogen zou zijn? Niet om alle kwaad weg te relativeren, wel om ook naar mezelf te kijken. Waar is mijn wereld zo verziekt, dat ik niet aan zondigen ontkom? Of het zelfs niet eens doorheb dat ik zondig?

"Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel." Bekend spreekwoord. (Overigens een niet te bewijzen stelling, want we weten alleen de gevallen waarin de leugen daadwerkelijk is ontmaskerd, en dus niet hoe vaak de waarheid de leugen niet heeft kunnen inhalen. Maar dat terzijde) Het was in dit geval voor de waarheid wel verrekte moeilijk om de leugen in te halen. Maarja, die had dan ook doping gebruikt.

Inplakken
Moet mijn persoonlijke geschiedenis nu herschreven worden? Wat doe ik met die bladzijde in mijn fotoboek? Zal ik de voorpagina van De Volkskrant ernaast plakken?
Dat gaat mij wat te ver. Maar ik stop het artikeltje er wel los bij. Want die foto is nooit meer hetzelfde als ik er later weer naar kijk. Daar hoort het notitieblokje van Bertus Fok bij. Net als mijn totaal onwetende blik van toen.

Verslag van de etappe van 14 juli 1988

Geschreven door:

KlaasJan Baas

Multimediaal journalist

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons