Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Olivier van de Voort: 'In het water voel ik me vrij.'

in Nieuws

Door een afschuwelijk ongeluk met zijn op hol geslagen paard verdronk hij bijna. De Friese vlinderslagkampioen Olivier van de Voort (14) moest keihard knokken om te revalideren en opnieuw medailles te winnen in het water – nu met een half been minder.

Een ruk aan zijn enkel. Een droge knak, alsof er diep in zijn been iets breekt. Felle, scheurende pijn. En dan begint alles te bewegen. Het gras. Het maïsveld. Het hek. De aarde draait. Pijn. Misselijkmakende pijn. 'Monty!' schreeuwt hij. 'Ho, Monty! Ho!'

Met zinnen als mokerslagen beschrijft Corien Oranje het tragische ongeluk in haar aangrijpende boek Kampioen (zie kader). Drie jaar geleden raakte Oliviers linkerbeen – ongemerkt – verstrikt in het halstertouw van z'n pony, naast zijn huis in het Friese Elsloo. Het beest tilde zijn hoofd op, waardoor Olivier z'n evenwicht verloor en met een klap achterover viel. Daar schrok Monty zo van dat hij het op een rennen zette en Olivier aan één been meetrok.
 

Tevergeefs

Zijn moeder zag het gebeuren en probeerde de pony te stoppen. Tevergeefs. Omdat het hek openstond, rende het beest de straat op en sleurde Olivier 3,5 kilometer mee over de weg. Ondanks de martelende pijn bleef Olivier al die tijd bij bewustzijn.
Uiteindelijk kwam Monty pas diep in het Canadameer tot stilstand. Daar vocht de inmiddels zwaargewonde 11-jarige minutenlang om lucht in zijn longen te krijgen. Uiteindelijk bevrijdde een toegesnelde gast van een nabijgelegen camping hem. Zijn linkerbeen was zo zwaar gehavend, dat het moest worden geamputeerd. De carrière van de juniorzwemkampioen leek voorgoed voorbij.
 

IJzeren prothese

Drie jaar na dato zit Olivier opgewekt aan de keukentafel. Zo op het oog een doorsnee 14-jarige, met vriendelijke ogen en een innemende, wat verlegen lach. Wat hem 'anders' maakt dan zijn leeftijdgenoten, is de 3,5 kilo zware ijzeren prothese onder zijn linkerknie. "Maar daarmee kan ik inmiddels alles," zegt hij. "Snowboarden, schaatsen, hardlopen... Tenzij ik, zoals nu, last heb van drukplekken. Dan moet ik wat rustiger aan doen. Jammer, maar niets aan te doen."

Vijf sporten

Als kind was hij al buitengewoon sportief. In Jakarta, waar hij een aantal jaren woonde omdat zijn vader er een baan had, deed hij aan tennis, hockey, paardrijden, golf en zwemmen. Vooral in die laatste sport blonk hij uit. 
"Bij de eerste schoolwedstrijden in Jakarta kwam ik meteen met negen lintjes thuis," zegt Olivier enthousiast, maar zonder een zweem van grootspraak. "Ik was de snelste van de hele school en won zelfs van jongens die ouder, groter en sterker waren. Dat gaf me een kick."

Verzuren

Volgens coach Félipe Delgado, die het zwemteam van de Nederlandse School in Jakarta begeleidde, was Olivier een van de beste zwemmers die hij ooit getraind heeft. "Van hem heb ik vooral de echte motivatie voor het zwemmen geleerd," blikt Olivier terug. "Dat je door moet gaan tot het uiterste – ook als je spieren verzuren, nooit opgeven, maar er juist nóg harder aan trekken. Als ik wedstrijden zwem, klinken zijn aanmoedigingen nog vaak in mijn achterhoofd. Pull harder!" (Vrij vertaald: 'Sneller!')

Emotionele achtbaan

Nooit opgeven: dat zou het opschrift boven Oliviers leven kunnen zijn. Na het ongeluk en in totaal negen operaties, moest hij er keihard aan werken om zo normaal mogelijk te leren leven met een half been minder. 
Pijn, verdriet, teleurstelling, ontluikende hoop: de lange, lange weg van revalidatie was een emotionele achtbaan. "Toen ik al helemaal gerevalideerd was en m'n prothese bijna aan kon, bleek dat er nóg een operatie nodig was, omdat het bot in mijn geamputeerde been doorgroeide. Dat was een zware klap; toen ik dat te horen kreeg, moest ik wel huilen. Ben je er bijna, kun je helemaal opnieuw beginnen. Uiteindelijk kom je er wel, maar het is een nóg langere weg."

Goud

Tijdens de maandenlange revalidatie kreeg hij opnieuw plezier in het zwemmen. Want die sport miste hij het meest van alles. "In het water, zonder prothese, voel ik me helemaal vrij." Wel was het – zeker de allereerste keer – enorm wennen om met anderhalf been vooruit te komen. "Ik draaide rondjes; een heel gekke ervaring. Vooral schoolslag gaat nu gewoon niet meer goed, omdat ik een half been mis." 
Bij andere slagen – vlinderslag, borst- en rugcrawl – bleek zijn handicap gelukkig minder problematisch. Dat zijn dan ook z'n favorieten ("Vooral vlinderslag, wat de allermoeilijkste is").
 Mede op aandringen van zijn clubgenoten, begon hij weer mee te trainen bij zijn oude zwemclub. Tot zijn verrassing merkte hij al snel dat hij op het niveau van vóór het ongeluk zat. "Toen wist ik dat ik, door hard te trainen, nog sneller zou kunnen gaan zwemmen. En weer zou kunnen winnen, ook van gewone zwemmers." Dat bleek: tijdens de Friese Kampioenschappen, 1 jaar na het ongeluk, behaalde hij goud op de rugslag en vijf keer zilver.

Bodybuilder

Als hij tussen niet-gehandicapte wedstrijdzwemmers op de startblokken staat, is Olivier fysiek in het nadeel. "Omdat ik me maar met één been kan afzetten, lig ik altijd als laatste in het water. Ook moet ik bij de start oppassen dat ik mijn evenwicht bewaar, anders word ik gediskwalificeerd. Dat is me wel eens overkomen. Vooral bij de keerpunten verlies ik tijd. Mijn kracht ligt in de eindsprint: waar anderen terugzakken, kan ik altijd nog wel een tempootje hoger gaan en toch vaak als eerste eindigen."
Kampioen worden, is uiteindelijk vooral een kwestie van techniek en mentaliteit, legt hij uit. "Het is maar voor twintig procent een kwestie van kracht. Je kunt bijvoorbeeld een bodybuilder in het water leggen, maar die zal echt niet sneller zwemmen omdat hij zulke indrukwekkende spierbundels heeft!"

Olympische Spelen

Hoeveel medailles hij in de afgelopen jaren al bij elkaar heeft gezwommen? "Ongeveer honderd; vooral goud en zilver. Best veel, ja. Maar er kunnen er altijd nog meer bij."
Zijn klasgenoten uit mavo 2 snappen niet dat hij er zo enorm veel voor overheeft: Olivier staat zes keer per week 's morgens al om half vijf naast z'n bed, om twee uur intensief te trainen. 's Avonds stipt om zeven uur ligt hij weer onder de wol, met uitzicht op de gestaag groeiende prijzencollectie.
Zijn grootste droom? "Meedoen aan de Olympische Spelen voor gehandicapte sporters over vier jaar in Rio de Janeiro, en volgend jaar in Australië de wereldkampioenschappen." Gezien zijn huidige niveau, ligt WK-deelname binnen handbereik. "Naar Australië gaan, lijkt me súper."

Het water dat hem omhelst als een goede vriend, dat alle geluiden dempt, dat zijn adem in belletjes naar boven stuwt. Het geroezemoes en geroep als hij weer bovenkomt. De opluchting bij een ademteug als zijn longen bijna op knappen staan, de opwinding om een goed gelukt keerpunt. En dan de sprint, het gevoel dat hij nog kracht heeft als de rest al begint af te zakken, de laatste meters als zijn spieren beginnen te protesteren en hij doorgaat, nog harder, nog harder, tot het eindpunt, als hij buiten adem en duizelig aantikt, en weet dat hij alles gegeven heeft.

Tekst: Gert-Jan Schaap
Beeld: Sjaak Verboom

Kampioen

In Kampioen (uitgeverij Columbus, 2011) vertelt de bekende christelijke jeugdboekenschrijfster Corien Oranje Oliviers levensverhaal. Zij noemt haar hoofdpersoon Victor ('overwinnaar'), Oliviers tweede naam. Hij is al jaren bevriend met Coriens drielingzoons, die hij in Jakarta op de Nederlandse School heeft leren kennen. De cursieve teksten in dit artikel zijn overgenomen uit Kampioen.
Corienoranje.nl

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Anna van der Breggen combineert geloof met topsport

Anna van der Breggen combineert geloof met topsport

‘De kerk helpt mij mijn gedachten bij God te brengen’

Femke Taale

Tour de France van start met titelkandidaat Tom Dumoulin

Tour de France van start met titelkandidaat Tom Dumoulin

Zaterdag vanaf 11.00 uur live op NPO 1

Bart van Delen

7 juli 2018
Christelijke muziek voor je hardloopsessie of workout

Christelijke muziek voor je hardloopsessie of workout

Loop achter Hem aan met deze 'beats for Christ'!

Joëlle Post

2 juli 2018