Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Familie De Boo in Japan: 'Onze woontoren blééf zwiepen'

in Geloven

“Glas brak, de deuren klapten open en dicht. Onder de tafel riepen we het uit naar de Here God: 'Alstublieft, help ons!'"

Allesvernietigend. Een ander woord is er niet voor de aardbeving die Japan vorig jaar maart trof. Kerkplanters Geert en Eline de Boo – uitgezonden door de GZB – maakten de beving mee in hun appartement in Tokyo.

Vrijdagmiddag 11 maart 2011: Op de 51e verdieping van een woontoren in het centrum van Tokyo zit Geert (36) achter zijn computer te werken. Eline (38) staat op het punt de deur uit te gaan, op weg naar een vriendin. Op bed doet de tweeling Fleur en Lucile van 1 een middagslaapje, terwijl de 4-jarige Julie net terug is van de kleuterschool. De twee oudsten, Thom (11) en Berend (8), zitten in een buitenwijk op school.

Siddering

Rond kwart voor drie trekt er een siddering door de wolkenkrabber. Een paar seconden later begint de aardbeving. Eline: "De toren schudde, wiegde en beefde, horizontaal en verticaal. Hoewel kleine aardbevingen in Tokyo heel normaal zijn, wisten we direct dat dit iets totaal anders was. Ik liet alles uit mijn handen vallen en kroop onder de tafel." Geert vult aan: "Lopen was onmogelijk. Op handen en voeten heb ik de tweeling uit bed gehaald en ben met hen onder de tafel gaan zitten."

Doodeng

Het bewegen was doodeng," herinnert Geert zich. "Ik heb een achtergrond als stedenbouwkundige, maar kon niet geloven dat een gebouw dit zou houden. Ik dacht dat we er geweest waren. Het was een Maarten Luther-moment: 'Als U ons nu redt, doen we alles voor U!'"
Op de grond is de beving na een paar minuten over. Zo niet boven in de toren. Eline schetst: "De toren bleef maar doorzwiepen. Voor het gebouw goed en wel stilstond, volgde er telkens een nieuwe schok, urenlang. Ik werd er misselijk van – het was alsof ik op een boot zat. Het geluid was zo mogelijk nog enger dan de bewegingen. De stalen en betonnen constructie van de toren piepte en knarste oorverdovend.”

Zwarte wolken

Al snel vliegen er helikopters rond het gebouw. Omdat er brand uitbreekt in een nabijgelegen olieraffinaderij, drijven er grote, zwarte wolken voorbij. Zowel de televisie als de intercom herhalen voortdurend tsunamiwaarschuwingen. "Het was een chaos van geluiden, geuren en bewegingen," zegt Geert: "Er gebeurde zoveel tegelijkertijd, ontzettend beangstigend."
Omdat zowel de mobiele als de vaste telefoonlijnen dood zijn, is het voor Geert en Eline onmogelijk hun oudste zonen, die op school zitten, te bereiken. Gelukkig werkt het internet. Een collega-zendeling, die vlak bij de school woont, meldt via de mail dat het met de schoolkinderen in orde is.

Spookstad

Geslapen wordt er die nacht weinig. Door naschokken blijft de toren bewegen en met name Julie is ontzettend bang. De volgende ochtend doet één lift het weer. Geert: "Er wonen achtduizend mensen in onze woontoren, dus we moesten eindeloos in de rij staan. Ik ging naar beneden om voedsel te kopen, vooral melk voor onze kleine meisjes.
Het was beneden een bizarre beleving. Normaal gesproken is het in het centrum van Tokyo 24 uur per dag druk. Nu was het uitgestorven. Tokyo leek een spookstad. Veel ruiten waren gesneuveld en gebouwen beschadigd. Er zaten scheuren in het asfalt en stukken weg waren omhoog gekomen. Alle winkels waren leeg, er was niets meer te krijgen."

Wiegen

Als er op zaterdagmiddag hier en daar weer treinen gaan rijden, haalt Eline Thom en Berend op. 's Avonds is het gezin na ruim 24 uur weer compleet. "Wat een opluchting," verzucht Geert. "We hebben met elkaar gebeden en gedankt, de verhalen verteld, elkaar getroost en geprobeerd te slapen. Dat viel niet mee, want het trilde de hele nacht nog."
"Elk moment waren we de kinderen aan het troosten," voegt Eline toe. "Soms schoten we ineens weer onder tafel vanwege de enorme naschokken. Ik had veel last van vermoeidheid en misselijkheid, omdat het maar bleef wiegen en schudden."

Stoer

Waar de aardbeving in Nederland al snel van de journaals verdwijnt, bepaalt het in Japan een jaar lang dagelijks het nieuws. Nog iedere dag zijn er naschokken, soms heftig, soms amper merkbaar. "De aardbeving heeft me getekend," zegt Eline. "Iedere keer als ik zo'n trilling voel, schrik ik weer even. Aardbevingen waren vroeger nog een beetje stoer, maar dat is volledig verdwenen. Iedere beving is afschuwelijk.
Ik voel me veel ouder en ben meer moe. Mijn zorgen zijn dieper geworden. Iedere keer dat de jongens de deur uitgaan, denk ik: 'Zien we jullie nog terug?'"

Tekst: Pieter-Jan Rodenburg
Beeld: ANP/Geert en Eline de Boo

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over