Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Vol verwachting

Blog van Annemarie van Heijningen

Het is zoiets als in Bartje. In het boek (en in de televisieserie) is er ergens halverwege, ondanks de armoede, een zodanig moment van geluk en verbondenheid, dat de arbeidersfamilie begint te zingen van 'Geloofd zij God met diepst ontzag'. Even daarna komt, als anticlimax van de eerste orde, die ellendige Groninger boer.

Vertaal deze scène naar een willekeurige zondagmiddag uit de 21e eeuw, en het ziet er als volgt uit: vader is uit preken, moeder buigt zich (zij het tegen wil en dank) over een ontwerp voor de kerstkaarten, zoon van 10 helpt haar daarbij, zoon van 6 (bijna 7, dat moest expliciet worden vermeld) speelt met zijn autootjes en dochter van 1 doet kiekeboe met haar popje. De aureolen zweven door de keuken, iedereen houdt van iedereen en God is erg tevreden over deze mensen.

Onder invloed van dit alles heft de moeder van het gezin zomaar zacht zingend voor zich uit een lied aan. Het is niet het hipste lied, dat zij toegegeven, maar het is mooi en passend bij de stemming. Zij zingt: 'Vol verwachting blijf ik uitzien.' 'Trippeltrappeltrippeltrap,' zingt de 10-jarige zoon er naadloos kloppend achteraan. Met luid gekletter vallen de aureolen aan scherven op de keukenvloer. Het effect is minstens zo desastreus als de komst van de Groninger boer bij het gezin Bartels. Weg geestelijke stemming. Ergens in een verborgen hoekje van zijn hart moet deze 10-jarige een duister muzikaal gevoeletje hebben. Hij is er een kei in om geestelijke en niet geestelijke liederen ineen te vlechten op een manier dat het ook nog klínkt en het tot in alle eeuwigheden hinderlijk in je hoofd blijft hangen.

De moeder is boos. Nu kan zij zich nooit meer mee laten voeren op de tonen van 'Vol verwachting blijf ik uitzien' zonder daarbij te denken aan het paard van Sinterklaas. En aan Amalia, die (het blijft wringen) 'Trippeltrappeltrippeltrap' op z’n koningins kan zingen met een deftige bibber in haar stem. Bovendien doet 'Vol verwachting blijf ik uitzien' plotseling sterk denken aan 'Vol verwachting klopt ons hart' – en dat is de genadeslag. Het wordt niks meer tussen de moeder en dit lied. En misschien inmiddels ook niks meer tussen u en dit lied. De moeder vindt dat een troostende gedachte.

Annemarie van Heijningen (1977), schrijfster, is getrouwd met Michel. Zij hebben twee zoons en een dochter en wonen in het Groningse Dorkwerd.

Geschreven door:

Annemarie van Heijningen

Schrijfster en spreekster

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons