Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

'Als je iedere dag op genezing wacht, leef je krampachtig'

in Geloven

Pieter den Admirant oogt – ondanks zijn handicap – gezond en sterk. De afgelopen weken bereidde de jonge rolstoelrugbyer zich intensief voor op het EK in Zwitserland. Emotioneel een zware tijd, zo geeft hij aan. “Juist in die tijd zocht ik antwoorden op de puzzelstukjes van mijn leven.”

Sporten is altijd een grote uitlaatklep geweest voor de 23-jarige Pieter den Admirant uit Harderwijk. Vroeger voetbalde hij graag, nu leeft hij zich bij Scorpions Utrecht helemaal uit in rolstoelrugby. Dat gaat hem zo goed af, dat hij is geselecteerd voor het Nederlands team en van 30 september tot 10 oktober meedeed aan het EK.

Worsteling

Het was een aangename verrassing toen Pieter ontdekte dat hij met zijn dwarslaesie gewoon een sport kon beoefenen. Maar de gedachte dat hij zich voor de rest van zijn leven in een rolstoel zou moeten voortbewegen, heeft hij zo lang mogelijk genegeerd. “Zeker omdat ik altijd heb geloofd dat Jezus mij kan genezen. Nu ga ik inzien dat Hij dat misschien niet doet. Dat is een worsteling. Eigenlijk ben ik mijn ongeluk en handicap de laatste weken pas aan het verwerken.”

WK voetbal

Het ongeluk dat Pieters leven op slag veranderde, gebeurde vijf jaar geleden op het Rijn-Hernekanaal in het Duitse Ruhrgebied. “Ik was matroos op een binnenvaartschip. Het WK voetbal werd in Duitsland gehouden en ik had een deel van de wedstrijd Nederland-Ivoorkust gezien. Nederland stond met 2-1 voor en ik zei: ‘Die winnen ze wel. Ik ga het dek vast schoonmaken.'” Pieter wist dat het kanaal veel lage bruggen heeft, waarvoor hij moest bukken. De waterslang waarmee hij het dek schoonmaakte, raakte echter bekneld en terwijl hij die los probeerde te maken, vergat hij de naderende brug. “Door de klap viel ik 4,5 meter naar beneden in het ruim. Bewusteloos. Toen ik bijkwam, schreeuwde ik van de pijn en kon ik mij niet meer bewegen.”

Dwarslaesie

Pieters zesde nekwervel was gebroken – een dwarslaesie – waardoor hij tot aan zijn borst verlamd raakte. Zijn armen en handen kan hij beperkt bewegen. Na tien dagen intensive care in Duitsland, elf maanden interne revalidatie en een half jaar dagbehandeling was hij in staat zich te redden met zijn handicap. Wel blijft hij gebonden aan zijn rolstoel. Hij koos voor een nieuwe carrière en volgt daarom de studie sociaal cultureel werk. Vanaf 1 november gaat hij op basis van giften werken voor de christelijke organisatie Youth United in Harderwijk, waar hij het project The Buzz – een tot jongerencafé omgebouwde dubbeldekkerbus – gaat coördineren. “Mijn verlangen is om als zendeling in Nederland te werken en jongeren van Harderwijk het geweldige nieuws van Jezus te vertellen.”

Wonden

Juist in de tijd dat de domineeszoon voor dit zendingswerk koos en hij zich op het EK rolstoelrugby voorbereidde, kwamen allerlei vragen bij hem boven. “Eigenlijk was ik het zat om nog steeds rond te lopen met wonden uit het verleden. Ik stelde mensen om mij heen allerlei vragen over de tijd na het ongeluk, zoals: ‘Hoe heb ik die periode beleefd?’, ‘Hoe voelde ik me toen?’ en ‘Hoe gedroeg ik mij naar anderen?’ Daarvan kan ik mij namelijk niet veel meer herinneren. Maar ook aan God stelde ik allerlei vragen: ‘Bestaat U wel?’, ‘Hoe kan het dat ik de beloften in Uw Woord niet ervaar? Jezus is toch gisteren, heden en vandaag Dezelfde? Iedereen die tot Hem kwam, genas Hij toch? Waarom geneest U mij niet?' 'Is mijn geloof niet groot genoeg, of wil ik wel echt genezen worden?' Met die vragen heb ik enorm geworsteld.”

Genezing

Pieter vertelt hoe hij onder ogen heeft moeten zien dat hij mogelijk nooit meer zal kunnen lopen. “Dat ben ik nu pas aan het verwerken. Ik straalde uit dat ik daar geen moeite mee had, maar ik hield mezelf en anderen voor de gek. Als je iedere dag op je genezing wacht, ga je krampachtig leven. Ik wil juist reëel in het leven staan en ben God dankbaar voor wat ik nog heb en kan. Ik hoop dat ik een voorbeeld mag zijn voor anderen; in de sport, maar ook in mijn geloof. Laten zien wat ik allemaal kan, ondanks mijn handicap!”

Tekst: Jeroen Kanis
Beeld: Gert-Jan van der Tuuk

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons