Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

‘Wij schrijven tienermoeders niet af'

in Geloven

“Als ik hier niet was terechtgekomen, hadden ze mijn kindje meteen na de bevalling afgenomen. Ik zou het niet eens mogen zien!” Inmiddels heeft Simone (18) haar dochter toch in haar armen, dankzij Huize Verder, een opvanghuis voor zwangere tienermeisjes.

Vanuit de woonkamer klinkt gehuil. Baby Pauline* wacht ongeduldig tot moeder Simone de kinderwagen in beweging brengt. Het kleine meisje heeft er geen idee van dat er bijna iemand anders achter haar wagen had gelopen. “Ik woon nu ruim anderhalve maand in Huize Verder,” vertelt Simone. “Dat ik zwanger raakte, was geen verrassing. Maar dat ik hier terecht zou komen, kon ik vooraf niet bedenken. Onze verwarming was kapot en er werd gezegd dat mijn vriend agressief is en zwaar aan de drugs en alcohol zit. Dat is niet zo, maar Jeugdzorg wilde het eerst uitzoeken.” Drie weken voor de uitgerekende datum vertelden ze dat mijn kindje meteen na de bevalling weggehaald zou worden. Ik zou het niet eens mogen zien! Ik raakte enorm in de stress.”

Abortus

Eind vorig jaar richtten voorgangersechtpaar Arnold (56) en Marianne (58) Verbist opvanghuis Huize Verder op in het Zeeuwse Hulst. “Zwangere tienermeisjes staan vaak met de rug tegen de muur,” vertelt Marianne. “Abortus lijkt dan de makkelijkste oplossing, maar wij willen hun graag een opstapje geven. Huize Verder kan het verschil uitmaken of een moeder haar kindje wel of niet mag houden.”
In hun vorige huis vingen ze eens een zwanger tienermeisje op dat thuis niet terecht kon. Het meisje leefde bij de familie Verbist in huis, maar dat bleek niet altijd even handig. Marianne: “’s Nachts werd ik wakker van het gehuil van de baby. De moeder sliep vaak erg diep en werd wat later wakker. Dan lag ik gespitst te luisteren of ik haar al hoorde. Na zes weken waren we total loss. Dat kunnen we niet meer aan; we zijn tenslotte zelf al opa en oma.”
Ze besloten een andere woning te kopen die geschikt is om meisjes op te vangen, en stuitten op een voormalige dokterswoning. “Een koninklijk verblijf,” dat werd opgeknapt door diverse vrijwilligers. “Wij wonen boven, de meiden beneden. Ze hebben een eigen voordeur; zo hebben we zelf ook nog wat privacy. Het is overigens goed dat we zelf al opa en oma zijn. Als je jonger bent, kun je een concurrent worden voor de moeder, en dat is niet de bedoeling,” legt Marianne uit.

Beetje saai

Een week voor de bevalling tipte Jeugdzorg moeder Simone dat ze bij Huize Verder kon aankloppen. “Ik ben heel blij dat ik hier terecht kon. Ik weet niet wat er anders gebeurd zou zijn met mijn dochtertje en of ik haar ooit nog zou terugkrijgen. Het gaat heel goed hier. Ik vind het fijn dat er meegekeken wordt met hoe het gaat, en dat ik er niet alleen voor sta. Momenteel woon ik hier alleen en dat vind ik wel een beetje saai. Ik zou het gezelliger vinden als er nog meer meiden woonden.”
Het wachten is nu op Jeugdzorg. Die beslist of Simone weer naar huis mag of niet. “Ik hoop het, want ik wil graag met mijn gezinnetje in ons eigen huis zijn.”

Stapel luiers

In een bedje, op de commode en in de vensterbank; overal wachten knuffelberen op baby’s van tienermoeders. Op een tafel staat een half leeggedronken fles melk, in de box liggen wat speeltjes. Er zijn drie slaapkamers voor (aanstaande) moeders. Arnold zwaait een deur open. “O!” roept Marianne verschrikt, “die moet Simone nog opruimen!” Ze wijst naar een enorme stapel luiers op de commode. “Ach ja, die dingen gebeuren hier,” glimlacht ze.
Een paar keer per dag neemt Marianne een kijkje bij de meiden. “Ik kan dan vragen beantwoorden en raad geven als het nodig is. Maar als ze het zelf kunnen, bemoei ik me er niet mee; ik ga ze niet betuttelen. Meestal kijken we samen even naar de afspraken in de agenda. Soms vinden ze het spannend om ergens heen te gaan; dan ga ik mee. Voor de bevalling van de eerste tienermoeder was ik 35 uur in het ziekenhuis. Ze had niemand, en wilde eigenlijk graag alleen bevallen. Eenmaal in het ziekenhuis vond ze het toch wel fijn dat ik erbij bleef. Zoiets geeft meteen een band. Ik merk dat ook bij Simone. Haar baby is inmiddels vier weken oud en als ik kom, draait ze haar hoofdje naar me toe. Dat zijn heel mooie momenten.”

Kinderwagens

De nood is hoog, stelt Arnold. “We krijgen aanvragen vanuit het hele land. Ook hebben we contacten met Siriz (voorheen VBOK, red.). Onlangs belde er zelfs een meisje aan. Ze kwam uit België en was nog maar drie maanden zwanger. We legden haar uit dat ze eerst moet uitzoeken of ze een verblijf in Huize Verder kan betalen.” “Helaas kunnen we het niet voor niets doen,” vult Marianne aan. “We moeten alles zelf betalen en krijgen ook geen subsidie van de overheid. Toch laat ik het niet afhangen van geld. Als hier een meisje komt dat 39 weken zwanger is en van wie het kindje afgepakt wordt als ze hier niet kan komen, laat ik haar binnen. We hebben een grote Voorziener.” Dat ervoeren Marianne en Arnold ook toen ze bezig waren met het opzetten van Huize Verder. “Van alle kanten kwamen mensen kinderwagens, boxen, maxi-cosi’s en andere babyspullen brengen,” vertelt Arnold. “En als wij eens weg moeten, zijn er vrijwilligers die ons plekje even innemen.”

Tranen

Arnold en Marianne zien dat veel zwangere tienermeisje het moeilijk hebben. Arnold: “Ze zijn vaak alleen gelaten door hun ouders of vriend. Als ze bevallen zijn, komt er niemand kijken. Dat vind ik heel erg. Het eerste meisje dat hier kwam, was tijdens haar zwangerschap van het ene naar het andere vervallen huurpand verhuisd. Door de stress was haar baby niet genoeg gegroeid. Zes weken voor de bevalling kwam ze hier. Het was voor haar een oase van rust, en de baby groeide hierdoor enorm. Ze mocht hier als eerste een kamer uitzoeken; alles was nog nieuw. Ze kreeg tranen in haar ogen, want ze kon zich niet voorstellen dat zij het beste mocht uitkiezen. Natuurlijk zijn niet alle problemen opgelost als ze hiervandaan gaan. Maar we willen de meiden laten zien dat ze niet afgeschreven zijn. De Here heeft immers gezegd dat we moeten omzien naar wezen, weduwen, armen en verdrukten. Doen we dat?”

De namen Simone en Pauline zijn om privacyredenen gefingeerd.

Tekst: Corina Schipaanboord
Beeld: Gert-Jan van der Tuuk

De website van Huize Verder

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

5 tips voor échte ontmoetingen met daklozen

5 tips voor échte ontmoetingen met daklozen

Straatpastor Luc Tanja deelt zijn ervaringen in 'Open Huis'

Weldoener betaalt alle boodschappen van voedselbank

Weldoener betaalt alle boodschappen van voedselbank

Mooi kerstpakket voor bijstandsgezinnen

'Pleegzorg is wel een beetje verslavend'

'Pleegzorg is wel een beetje verslavend'

Van kortdurende crisisopvang tot jarenlange, intensieve begeleiding van andermans kroost: al sinds 1999 zetten Annemarie (47) en Maurits (49) van...