Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

‘Ik blijf in Iran om God te dienen’

Journalist Naomi Winter reisde door Islamitische Republiek

in Geloven

In geen ander moslimland ter wereld worden christenen zo zwaar vervolgd als in Iran. Journalist Naomi Winter reisde onlangs door de Islamitische Republiek, nummer 2 op de Ranglijst Christenvervolging 2010, die Open Doors vorige week uitbracht. Naomi ontmoette er diverse christenen, die weten dat ze worden gehaat omdat ze christen zijn. “Wij kunnen het Licht van Jezus Christus niet verspreiden zoals dat eigenlijk zou moeten.”

“We hebben hier geen vrijheid. Wij leven in een gevangenis.” Wie denkt dat deze woorden uit de mond van een christen komen, heeft het mis. Het is de uitspraak van een Iraanse moslim, in een kort gesprek op straat. De weinige westerlingen die naar Iran komen, moeten weten hoe ze erover denken.

Picknicken

Iran is een land van grote contrasten. Muren zijn voorzien van de prachtigste en meest kleurrijke mozaïeken die ik ooit heb gezien. Maar het straatbeeld is zwartgekleurd van de ‘chadors’, die de vrouwen van top tot teen bedekken. Familie is hier enorm belangrijk – samen picknicken in het park en gezelligheid op straat. Maar Iran is ook een land van grote eenzaamheid, onvrede en onmacht.

Aandacht

Enkele meiden die Engels spreken, schieten me aan op straat en vragen wat ik vind van Iran. En wat vind ik ervan dat ik een hoofddoek moet dragen? Ze lachen om foto’s waarop mijn haar is te zien. De meiden leggen uit dat ze blij zijn met hun chador. “Dit doe ik voor Allah,” zegt een van hen met volle overtuiging. Dit is ook Iran.
Even later zit ik in het park met een Iraans gezin te picknicken. Achter de krantenkoppen over de ‘schurkenstaat Iran’ gaan deze vredelievende mensen schuil. Zonder haat tegen het Westen, maar gastvrij en zo om aandacht verlegen. “De islam is de godsdienst van onze machthebbers, maar niet mijn godsdienst,” hoor ik verschillende keren. De Iraniërs lijken totaal niet bang om radicale uitspraken te doen. Terwijl je voor deze opmerkingen zo in de cel kunt belanden. Dat realiseer ik me eens te meer als ik vanuit de auto een glimp opvang van de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Hier zitten regelmatig christenen gevangen. Ik denk aan de smerige, donkere cellen waarin christenen zijn opgesloten. Wat staat hen te wachten? De doodstraf? En mochten ze vrijkomen, hebben ze dan nog een leven in Iran?

Schuldgevoel

Blijven of weggaan uit Iran? Hoewel de mogelijkheden om weg te gaan beperkt zijn, is het een vraag die veel Iraniërs bezighoudt. In een kerk ontmoet ik Jafar, die al heel wat vrienden en familie heeft zien vertrekken. “Ze hielden het hier niet meer vol.” Jafar is met zijn muziekgroep aan het oefenen voor de kerkdienst. Even is het net of ik in Nederland ben, totdat hij zijn verhaal vertelt.
Jafar behoort tot de Assyrische Kerk, die net als de Armeense Kerk al een eeuwenoude traditie heeft in Iran en door het regime wordt toegestaan. Dat betekent echter niet dat de gemeente van Jafar vrij is om te doen en laten wat ze wil. “De overheid houdt ons streng in de gaten. We mogen niemand van buiten de gemeente uitnodigen voor onze diensten.” Die manier van leven bezorgt hem regelmatig een schuldgevoel. “Wij kunnen het Licht van Jezus Christus niet verspreiden zoals dat eigenlijk zou moeten.”

Paranoïde

Twee andere christenen, Esther en haar broertje Aviv, spreek ik op een druk plein. Zij kunnen niet naar een kerk en het is niet mogelijk in hun huis af te spreken. Ook nu we elkaar ontmoeten in de drukte van de stad, voel ik spanning. Na een kort praatje op een bankje, zegt Esther dat we beter kunnen gaan lopen. Broer en zus kijken voortdurend om zich heen. Worden we gevolgd? Het is om paranoïde van te worden.
Ze weten dat zij en hun familieleden in de gaten worden gehouden. “Mijn vader wordt telkens ontslagen,” vertelt Esther. “Als hij een nieuwe baan heeft, zorgt de geheime politie ervoor dat hij weer weg moet. Ik studeer en werk zeven dagen in de week om te kunnen overleven.” Ze is wel eens moe, geeft ze toe. Toch stralen Esthers ogen en maakt ze een energieke indruk. Alsof ze zeggen wil: moeilijkheden horen erbij.

Verpleegkundige

“We zoeken de grenzen op en schipperen tussen wat we opgelegd krijgen en wat we zelf graag zouden willen doen,” zegt Amber, een van de laatste christenen die ik ontmoet. In het schemerdonker wandel ik naar het huis waar zij met haar ouders, broer en zus woont. Amber wilde verpleegkundige worden, maar werd niet toegelaten. “Er zijn al weinig plekken voor moslims, dus als christen kom je helemaal niet aan de beurt.” Uiteindelijk koos Amber een andere studie.
Het leven van Amber en haar familie wordt getekend door eenzaamheid. Er zijn nauwelijks christenen in hun omgeving. Ze deed vergeefse pogingen om via internet contact te hebben met andere christenen. Ook van haar islamitische medestudenten hoeft ze geen vriendschap te verwachten. “Je wordt altijd gehaat, omdat je christen bent,” zegt Amber. “Dat is niet erg. Op de meest moeilijke momenten is daar de hand van de Heer op je schouder, Die je laat weten dat je nooit alleen bent. Het gaat er niet alleen om dat wij het als christenen zwaar hebben. Ook mijn studiegenoten zijn het beu. Ik heb al veel klasgenoten zien vertrekken naar het buitenland, en ik heb daar ook wel eens over gedacht. Maar ik wil hier blijven om God te dienen. Daar heb ik vrede mee.”

Alle namen in dit verhaal zijn op verzoek van de christenen gefingeerd.

Tekst: Naomi Winter
Beeld: Shutterstock

Ranglijst Christenvervolging

Open Doors bracht op 5 januari de nieuwste Ranglijst Christenvervolging uit met daarop vijftig landen in de wereld waar christenen het zwaarst vervolgd worden om hun geloof. Noord-Korea voert al jaren de lijst aan, gevolgd door Iran. Afghanistan is dit jaar nieuw op plek 3, waar eerst Saoedi-Arabië stond. Dat land staat nu op plaats 4. De complete lijst is te vinden op www.opendoors.nl/ranglijst.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons