Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

‘Israël zal aartsvijand Iran vroeg of laat aanvallen’

in Nieuws

Wie niet weet dat Israël en Iran wederzijds oorlogszuchtige taal uitslaan, moet in Nederland wel onder een steen leven: de dreiging van een gewapend conflict tussen beide landen is vaak voorpaginanieuws. Is een Israëlische aanval op Iran onvermijdelijk? Via bovenstaande stelling peilt ‘Visie’ enkele opinies.

ONEENS

“Ik heb lang geaarzeld voor ik besloot het met deze stelling oneens te zijn,” bekent Bas Belder vanuit Brussel, waar hij Europarlementslid is namens SGP/CU. “Het nucleaire programma van Iran, waarmee het land atoomwapens wil ontwikkelen, betekent een zeer ernstig veiligheidsrisico. In de eerste plaats voor Israël, maar ook voor de wijdere regio. Ik hoop nog steeds dat de internationale gemeenschap dit niet alleen meer gaat inzien, maar daar ook echt naar gaat handelen. En daarbij moeten alle opties op tafel blijven. In dat geval hoeft Israël niet unilateraal (eenzijdig, red.) op te treden. Dan komt er een brede internationale coalitie, en zullen de nu al jaren slepende onderhandelingen met Iran omgezet worden in een effectief sanctieregime. De internationale gemeenschap zal meer en meer de duimschroeven moeten aandraaien om Iran tot rede te brengen. In het uiterste geval zal ook de militaire optie overwogen moeten worden, bijvoorbeeld in de vorm van precisieaanvallen op nucleaire installaties in het land. Conclusie: de internationale gemeenschap moet niet willen dat Israël de hete kolen uit het vuur moet halen waar die gemeenschap de handen niet aan wil branden.”

EENS

Yochanan Visser woont in Israël en is manager van de Israel Facts Monitorgroep (www.israelfacts.eu). Hij reageert: “De beslissing om Iran aan te vallen zal door Israël slechts genomen worden als blijkt dat sancties en diplomatie niet werken. Beide middelen lijken nu gefaald te hebben, de militaire optie lijkt daarom steeds waarschijnlijker. Een aanval op Iran is Israëls laatste middel. In feite vindt er al een stille aanval op het Iraanse kernwapenprogramma plaats, uitgevoerd door de Mossad; verschillende sleutelfiguren in Irans nucleaire programma zijn of verdwenen of vermoord. Steun aan de oppositie zou een ander middel kunnen zijn.”
Visser wijst erop dat Israël altijd het initiatief nam als het voortbestaan van de staat openlijk werd bedreigd: in 1967 (Zesdaagse Oorlog), 1981 (Osirak, Irak) en 2007 (Al Kibar, Syrië). “In 1981 en 2007 betrof het kernwapenprogramma’s van vijandelijke staten. Iran is echter een grotere bedreiging dan de drie genoemde voorbeelden.”
De hele militaire opbouw van dat land is gericht op Israël, stelt hij. “Niet alleen via een enorme wapenwedloop bedreigt Iran Israël, maar ook via Hamas, Hezbollah en Syrië. De Iraanse invloed op het conflict met de Palestijnen is nu al onacceptabel voor Israël. Een kernwapen in de handen van Iran of een van deze drie partijen zal de machtsverhouding in Israëls nadeel doen kantelen. Maar buiten Israël wordt voortdurend een andere factor onderschat die in Israël een grote rol speelt: de holocaust. De Iraanse president heeft bij herhaling openlijk gezegd – 13 januari voor het laatst – dat Israël zal ophouden te bestaan. Israël is de ‘levensverzekering’ voor Joden wereldwijd. De historische ballast die mijn land meetorst, was altijd een factor van enorme betekenis in reacties op de Iraanse agressie. Sinds Rabin werkt Israël aan de voorbereiding op de eliminatie van het Iraans nucleaire programma. Alle defensiemaatregelen van de laatste jaren wijzen erop dat Israël zich voorbereidt op een oorlog die anders zal zijn dan alle voorgaande. De nadruk ligt daarbij op het thuisfront en raketten. Voor mij en veel andere Israëli’s is de vraag niet óf, maar wannéér Iran wordt aangevallen en of Israël opnieuw alleen zal staan tegenover een existentiële bedreiging. De stelling kan daarom beter luiden: ‘Israël zal aartsvijand Iran vroeg of laat aanvallen, omdat de wereld opnieuw sliep.’”

ONBESLIST

“Om te zeggen of Israël Iran daadwerkelijk zál aanvallen, moet je momenteel een waarzegger zijn, of ingewijd zijn in de diepste geheimen van de Israëliërs die hierover beslissen,” reageert Bert de Bruin. Deze Nederlands-Joodse historicus en publicist emigreerde in 1995 naar Israël; vorig jaar verscheen van zijn hand Israel en ik - Vijftien bekende Nederlanders over hun verhouding met een zestigjarige. “Móet Israël aanvallen? Vorig jaar zei Danny Yatom, voormalig hoofd van de Mossad, me in een interview dat de wereld niet mag wachten tot Iran ‘de’ bom zal hebben. Ik heb nog steeds niet de indruk dat Israël zich met een nucleair Iran zal (kunnen) verzoenen. Als Israël denkt dat het technisch mogelijk is om de nucleaire bewapening van Iran te voorkomen of sterk te vertragen, denk ik dat zo’n aanval er uiteindelijk zal komen. Wanneer een land als Iran uranium verrijkt, zijn nucleaire wapens minstens een secundair doel. Geen van de andere ‘betrokken’ landen – Rusland, China, de Arabische wereld, de VS, Europa – lijkt hier iets tegen te kunnen en/of willen doen. Waar ik doodsbang voor ben, is dat Israël de aanval ooit zal uitvoeren om totaal verkeerde – binnenlandspolitieke – redenen. Als direct betrokken toeschouwer hoop ik op een stille, liefst vreedzame afloop van deze saga. Maar ik ben niet uitgesproken optimistisch.”

ONEENS

“De stelling deugt niet!” valt Zoeklicht-redacteur Feike ter Velde met de deur in huis. “Iran is namelijk niet Israëls aartsvijand. Het Iraanse bewínd, gesteund door fanatieke ayatollahs, verklaart via president Ahmadinejad Israël van de wereldkaart te willen vegen. Voeg daarbij de nucleaire ambities – het hebben van de atoombom – en een nieuwe holocaust is nabij. Bovendien is de wens om de Joden uit te roeien ingegeven door de Koran, en wordt gehoord in de hele islamitische wereld. Zogenaamde politieke correctheid laat dit feit helaas onbesproken. Ook Hitler verklaarde jarenlang de Joden te willen vernietigen en heeft het gedaan. De meerderheid van ons volk keek toen de andere kant op. Hamas en Hezbollah zijn de lange armen van Iran bij de Israëlische grens. Die moeten kunnen moorden, volgens enkele bejaarde Nederlandse politici. Zal de Israëlische regering moeten afwachten totdat een atoombom wordt afgevuurd op Tel Aviv of Haifa? Het antwoord is door ons moeilijk te geven, maar raakt leven en/of dood van het hele Joodse volk. De islamitische haat jegens de Joden is tastbaar. In de Bijbel vinden we dat op vele plaatsen genoemd, onder andere in Ps. 83:5. Christenen moeten bidden voor het volk van Gods verbond, de Joden.”

Tekst: Gert-Jan Schaap
Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Lees ook

Op zoek naar de vergeten volken van het Midden-Oosten

Op zoek naar de vergeten volken van het Midden-Oosten

Van Nablus naar Ninevé: Aflevering 2 bij de Mandeeërs

'Vraag om vrede voor Jeruzalem'

'Vraag om vrede voor Jeruzalem'

Vrede in het Midden-Oosten lijkt verder weg dan ooit.

Groeiend aantal Joden vraagt naar Bijbel

Groeiend aantal Joden vraagt naar Bijbel

Een groeiend aantal Joden uit heel de wereld vraagt nu om Bijbels aan de organisatie Israël en de Bijbel. Dat schrijft IB Magazine, zo meldt...