Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Vrij, vrolijk, Veen

Wilma van Veen: "Ik vind het leven vaak ook heel verdrietig'

De vrolijkheid spat van haar kleurige schilderijen af en een steeds breder publiek waardeert het werk van voormalig EO-presentator Wilma Veen (42). Deze week is ze te zien in het nieuwe tv-programma ‘Op 3 Ezels’. Zijn de felle kleuren op de doeken een uiting van haar succes en haar op het oog zorgeloze leven? “Ik vind het leven vaak ook heel verdrietig.”

Haar werk brengt Wilma op bijzondere plaatsen. Of dat nu voor Op 3 Ezels in de Oude Stad van Jeruzalem is, voor Open Doors in een krotje bij vervolgde christenen of tussen de big spenders op de Miljonair Fair. Met open vizier wandelt de moeder van drie zoons door het leven en laat ze zich verbazen door het snelle succes van haar werk. Waar Wilma ook schildert, de tubes met rood, fel oranje of helderblauwe verf zijn veel sneller leeg dan de donkergroene of zwarte. “Wat je schildert, zegt veel over je binnenste,” vertelt Wilma aan de lange werktafel in haar atelier. “Dat kleurrijke, de snelle lijnen en de grootste doeken passen erg goed bij me. Ik ben namelijk optimistisch ingesteld en vind levensvreugde in de Bijbel: ‘Wees niet bezorgd’, ‘Met U spring ik over een muur’ en ‘Mijn nabijheid is genoeg’. Dat bruist, geeft me hoop. Mijn schilderijen zijn een reflectie van mijn leven.”

Zondagskind
Wie de levensloop van Wilma vluchtig bekijkt, vermoedt dat alles in haar leven voor de wind gaat. Ze is aantrekkelijk, spreekt makkelijk, heeft drie gezonde zoons, een man op wie ze dol is, een riant huis en krijgt veel waardering in de kunstwereld. Is Wilma een zondagskind dat alleen de warme kanten van het leven kent? “Soms vragen mensen me: ‘Je schilderijen verbeelden zoveel vrolijkheid, ben jij dat ook altijd?’ ‘Nee,’ geef ik dan eerlijk toe, want ik vind het leven vaak heel verdrietig; ook ik sta middenin een gebroken wereld. Zo is mijn vader vorige maand geopereerd aan darmkanker; dat is vreselijk. Dan is het leven ineens niet zo fleurig meer. Maar wat heeft hij – of mijn gehandicapte zus – er nu aan om elke dag naar een depressief donker doek van mij te kijken? Niets toch? Zij zoeken houvast, inspiratie en levenskracht om vol te houden. Juist die hoop probeer ik in mijn werk te leggen, omdat ik ervan overtuigd ben dat God onder elke omstandigheid bij je is. Ik zoek altijd naar lichtpuntjes.”

Woekeren
Naast verf, meestal heel veel verf, tref je soms de gekste materialen aan op haar kunstcreaties. Van stukken hout tot theekopjes, en van een oude krant tot zand. Mixed-media heet die stijl, waar ze ook in Op 3 Ezels uitbundig gebruik van maakt. “Ik werk graag abstract, zodat het doek een gesprek met je aangaat. Je ogen gaan automatisch lijnen verbinden en logica aanbrengen. De gelaagdheid in een doek blijft je verrassen en steeds raken nieuwe aspecten van het werk je hart. Een goed kunstwerk moet spannend blijven, zeker als het jaren aan de wand hangt.”
Hoewel over smaak niet te twisten valt, oogst Wilma veel applaus met haar werk, zeker ook onder BN’ers. Nog even en Wilma treedt in de voetsporen van haar kunstvriendin Ans Markus als Kunstenaar van het Jaar? “Ha, dat zou ontzettend fijn zijn,” reageert ze met een laconieke lach. “Maar dat is niet het hoogste doel. Inspireren en delen, daar ga ik voor, al kan ik erg genieten van de aandacht. Ik ben zelfs trots op mezelf, al weet ik dat zo’n opmerking gevoelig kan liggen onder christenen. Maar waarom niet? Ik wil woekeren met mijn talenten en weet dat mijn motieven zuiver zijn. Natuurlijk bega ik ook wel eens een misstap, maar juist daarom leef ik in afhankelijkheid van de Heer.”

EO-tisch
Schilderen als missie. Wilma kan zich er wel in vinden, al legt ze het er liever niet te dik bovenop. “Onlangs vroeg iemand me: ‘Jij bent zo EO-tisch blij, bén je soms van die club?’ ‘Wat een grappige vraag,’ reageerde ik. ‘Ik ben inderdaad gelovig en ook nog van het enthousiaste soort, als je me graag in een hokje wilt stoppen.’ Dat was het begin van een leuk gesprek. Dat hoeft niet, maar het gebeurt, ook op plekken waar je het misschien niet direct verwacht.
Ga ik voor een goed doel naar een arm land, dan vinden veel christenen dat zeer nobel. Dat ik – met dezelfde intenties – straks voor het derde jaar op de Miljonair Fair sta, valt vaak in minder goede aarde onder gelovigen. Maar wie bepaalt de waarde van een mens? Een arm kind in Afrika is net zo waardevol als een rijkeluiskind in Laren. Diep geluk is niet gelegen in uiterlijkheden. Een keurige dame op de Miljonair Fair met het juiste pakje en een flinke dosis botox in haar wangen kan zich ook onbegrepen en eenzaam voelen. Ieder mens is even waardevol.”

Maria
“God ziet geen verschil tussen mensen, en Hij geeft niemand meer krediet op basis van een glansrijke carrière of juist het ontbreken daarvan.” Die waarheid raakte Wilma diep tijdens de opnames van Op 3 Ezels. In de straten van Nazareth, letterlijk op de plek waar de engel Maria ontmoette, trof het kerstverhaal haar opnieuw. “Het alledaagse van Maria vind ik hoopvol,” vertelt Wilma. “In al haar eenvoud en onopvallendheid koos God haar uit, terwijl er duizenden andere meisjes waren. Uiterlijk viel ze niet op en toch zag Hij haar. Waarom mij en al die andere kleine en grote mensen op de wereld dan niet? Dat vind ik een heerlijk relativerende gedachte; het houdt me in alle verschillende werelden waar ik kom met beide benen op de grond.”

Dinsdagavond, Nederland 2 (2009)

Tekst: Maarten Nota
Beeld: Iris Hannema

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons