Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--menu Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop

Yossi werd geraakt door een raket

'Het leek of mijn arm zo van mijn lichaam kon vallen'

Je hoort er weinig over: de dertien raketten die in september vanuit de Gaza-strook neerkwamen in het Israëlische Sderot. Blijkbaar geen groot nieuws – te ver van ons bed. Voor Yossi Chayimov ligt dat totaal anders. Die bommen hadden letterlijk op zijn bed kunnen vallen. Net als op die middag van de 25e februari 2008. Toen werd hij daadwerkelijk geraakt door een uiteenspattende Kassam-raket. Het is een wonder dat hij nog leeft.

Je ziet het al voor je: België schiet raketten af op Zeeland. De wereld zou te klein zijn, de paniek compleet. Toch maken maar weinig mensen zich druk om de bijna dagelijkse beschietingen vanuit Gaza op Israël. ‘Ja, maar Israël heeft ook geen schone handen,’ kan een reactie zijn om snel over te gaan tot de orde van de dag. Maar hoe is het om als onschuldige burger, als je niets met politiek of militairen te maken hebt, langs de grens met Gaza te wonen? Yossi (11), Maria (9) en David (5) zijn de kinderen van Tashkent (42) en Rima (30). Het gezin maakte in 1998 vanuit Oezbekistan alijah naar Israël en woont in Sderot. Op uitnodiging van Christenen voor Israël en Collectieve Israël Actie waren Rima, Yossi en Maria eerder dit jaar in ons land – om op adem te komen.

Zorgeloos
Hoewel Yossi dertien raketten in één maand niet veel zal noemen – er vielen er de afgelopen acht jaar immers duizenden – leeft hij onder hoogspanning. Onderhuids vréét de angst aan hem. Het maakt Yossi star, emotioneel en ontneemt hem zijn recht om zorgeloos kind te zijn. In plaats van te ravotten in de straten van Sderot, zit Yossi veel binnen. Hoort hij het luchtalarm, dan krimpt hij ineen. ‘Niet weer, hè?!’ Geen herhaling van die dramatische maandagmiddag in 2008. De pijnlijke gevolgen draagt hij voor altijd met zich mee, sinds de splinters van een Kassam-raket zijn linkerarm perforeerden.

Hysterisch
“Na een gewone schooldag wilden Maria en ik voor onze flat verstoppertje gaan spelen met de buurtkinderen,” blikt Yossi terug. “Ineens klonk code red (luchtalarm, red.) en rende iedereen een kant op. Maria en ik zochten beschutting onder de trap van onze flat, de veiligste plek in het gebouw. Na een paar seconden kwam de klap; een raket explodeerde niet ver bij ons vandaan. Nieuwsgierig stapten we naar buiten en voor ik het wist, ging het alarm opnieuw af. Nog voor ik terug in de flat was, hoorde ik het gefluit van de raket, direct gevolgd door een explosie. Alles trilde. Ik begreep niet wat er gebeurde en zag ineens een groot gat in mijn arm en schouder. Het leek of mijn arm zo van mijn lichaam kon vallen.”

Ambulance
Maria bleef ongedeerd, maar raakte volkomen in paniek toen zij haar broer zo toegetakeld zag. Als ze nu over die dag praat, springen de tranen weer in haar ogen. “Ik dacht dat hij zijn arm zou verliezen,” probeert ze, maar verder praten lukt niet. Yossi: “Mijn vrienden begonnen te gillen toen ze me zagen en renden weg om hulp te halen. ‘Haal een ambulance! Haal een ambulance!’ schreeuwen ze. In shock volgde ik hen, totdat ik bij de supermarkt in elkaar zakte. Ik kon mijn arm niet meer bewegen. ‘Ik ga dood, help me toch, ik ga dood!’ riep ik. Daarna viel ik flauw.”
Zonder het te weten, verscheen Yossi al snel live op de nationale televisie. Zijn moeder, die op dat moment werkte, had het nieuws via via gehoord. “Ik kreeg het bericht dat mijn kinderen ongedeerd waren,” vertelt Rima. “Maar toen ik op tv mijn Maria en bebloede Yossi zag, gleed ik onderuit.”

Olmert
Vier maanden lag Yossi in een ziekenhuisbed, waar hij zelfs bezoek kreeg van niemand minder dan premier Ehud Olmert. De artsen noemden het na vier ingrijpende operaties een wonder dat zijn arm niet geamputeerd hoefde te worden. “Maar ik kan nog maar heel weinig doen en mijn moeder heeft haar baan moeten opzeggen om mij te verzorgen,” stelt Yossi sombertjes vast als hij naar zijn arm in de mitella kijkt. “Ik ben dol op sport en vind het heel vervelend dat ik niet meer kan basketballen. Voetballen lukt gelukkig wel en op een dag wil ik in de Israëlische eredivisie spelen. Dat is mijn droom, alleen kan ik niet meer zo hard rennen als vóór de bominslag.”

Vrede
Naast de fysieke schade, drukt een zware psychische last op het gezin. Zoals veel kinderen, lopen Yossi en Maria met een trauma rond. Maria: “Ik ga liever niet alleen de straat op. Zelfs als ik een vliegtuig hoor, schrik ik. Ik huil veel.” Haar broer weet er alles van. “Vroeger haalde ik mijn schouders op als er een alarm afging,” vertelt hij. “Ik zei dan tegen mama: ‘Maak je niet zo druk. Ik zorg wel voor mezelf.’ Maar sinds die dag in februari is alles anders. Ik durf niet meer op straat te spelen en kan me moeilijk concentreren op mijn huiswerk. Ook ben ik boos op de Palestijnen die mij dit hebben aangedaan. Natuurlijk is niet iedereen in Gaza terrorist, maar waarom willen zo weinig mensen vrede? Dat is toch beter voor iedereen?!”

Tekst: Maarten Nota
Beeld: Gert-Jan van der Tuuk

 

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons

Meer over